Παρέμβαση Παπανδρέου – ανοικτό το ενδεχόμενο για νέο κόμμα

Ενα κεί­με­νο – προ­α­ναγ­γε­λία για λήψη πρω­το­βου­λιών, αφή­νο­ντας ανοι­κτό ακόμη και το εν­δε­χό­με­νο νέου κόμ­μα­τος «ανέ­βα­σε» προ ολί­γου στην προ­σω­πι­κή του ιστο­σε­λί­δα ο Γιώρ­γος Πα­παν­δρέ­ου. Εκ­φρά­ζει την θέση ότι η Βουλή μπο­ρεί και πρέ­πει να εκλέ­ξει πρό­ε­δρο. Αλλά αν αυτό δεν κα­τα­στεί δυ­να­τόν κά­λε­σε τους πά­ντες να ανα­λά­βουν την ευ­θύ­νη τους και αφή­νο­ντας ανοι­κτό το εν­δε­χό­με­νο να προ­χω­ρή­σει τα σχέ­διά του για δη­μιουρ­γία κόμ­μα­τος λέ­γο­ντας «αυτό είναι το χρέος μας και θα αντα­πο­κρι­θού­με».

Αξί­ζει να ση­μειω­θεί η χρο­νι­κή επι­λο­γή της πα­ρέμ­βα­σης Πα­παν­δρέ­ου, την ίδια στιγ­μή που ο Αντώ­νης Σα­μα­ράς από το βήμα της Βου­λής απευ­θυ­νό­ταν στην Κοι­νο­βου­λευ­τι­κή Ομάδα της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας.

Η δή­λω­ση του Γιώρ­γου Πα­παν­δρέ­ου έχει ως εξής:

Γρα­φείο Τύπου, Δή­λω­ση, Πρό­ε­δρος Σο­σια­λι­στι­κής Διε­θνούς, Πρώην Πρω­θυ­πουρ­γός

Οι πε­ρι­στά­σεις επι­βάλ­λουν σε όλους μας, σε όλες τις πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις, να μι­λή­σου­με με κα­θα­ρό λόγο.

Η χώρα μας σή­με­ρα βρί­σκε­ται ξανά στην δίνη μιας κρί­σης.

Κρίση αξιο­πι­στί­ας. Κρίση που καλ­λιερ­γεί νέα ερω­τη­μα­τι­κά στους εταί­ρους μας.

Δεν θα έπρε­πε.

Είναι κρίση που επα­να­φέ­ρει συ­ζη­τή­σεις στις διε­θνείς αγο­ρές για Grexit και χρε­ο­κο­πία.

Η κρίση αυτή, απει­λεί να υπο­νο­μεύ­σει την ανε­πα­νά­λη­πτη προ­σπά­θεια που έκανε ο Ελ­λη­νι­κός λαός τα τε­λευ­ταία χρό­νια.

Και αυτό, είναι και άδικο και απα­ρά­δε­κτο.

Γιατί η χώρα μας, με θυ­σί­ες, κόπο και προ­σπά­θειες που ξε­κί­νη­σαν από τις αρχές του 2010, κα­τά­φε­ρε να κάνει τη με­γα­λύ­τε­ρη δη­μο­σιο­νο­μι­κή προ­σαρ­μο­γή στην ιστο­ρία των χωρών του ΟΟΣΑ, αλλά και να πρω­τεύ­σει – από τότε – σε ρυθμό με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων.

Όμως, όπως λέω πάντα, τα ελ­λείμ­μα­τα που πε­ριο­ρί­σα­με δρα­στι­κά, δεν ήταν παρά το σύμ­πτω­μα μιας βα­θύ­τε­ρης κρί­σης.

Κρίση Δη­μο­κρα­τί­ας.

Κρίση ενός πε­λα­τεια­κού συ­στή­μα­τος. Ενός κρά­τους και ενός οι­κο­νο­μι­κού, μι­ντια­κού και πο­λι­τι­κού κα­τε­στη­μέ­νου, που πολ­λα­πλα­σί­α­ζε αδι­κί­ες αντί να προ­ω­θεί αξίες, στή­ρι­ζε τον πα­ρα­σι­τι­σμό αντί της πα­ρα­γω­γι­κής Ελ­λά­δας, σπα­τα­λού­σε ή επέ­τρε­πε κά­ποιοι να ιδιο­ποιού­νται πό­ρους και χρή­μα­τα του Ελ­λη­νι­κού λαού αντί να τα δια­χει­ρί­ζε­ται με δια­φά­νεια υπέρ του δη­μο­σί­ου συμ­φέ­ρο­ντος. Επέν­δυε στην δια­τή­ρη­ση της εξου­σί­ας, αντί της υγιούς και βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης της χώρας μας.

Κρίση ενός πε­λα­τεια­κού συ­στή­μα­τος, που δια­τη­ρού­σε την εξου­σία κρα­τώ­ντας τον Έλ­λη­να και την Ελ­λη­νί­δα όμη­ρους μέσα από εξαρ­τή­σεις και δου­λεί­ες. Ενός συ­στή­μα­τος που και σή­με­ρα θέλει συ­νει­δή­σεις εξα­γο­ρα­σμέ­νες ή φο­βι­σμέ­νες από τις κα­τε­στη­μέ­νες δυ­νά­μεις της χώρας.

Αυτές οι δυ­νά­μεις και οι δομές που επέ­βα­λαν, απο­τέ­λε­σαν και απο­τε­λούν το εμπό­διο για να πάει η χώρα μπρο­στά, να αν­θί­σουν οι υγιείς πρω­το­βου­λί­ες, να αξιο­ποι­η­θεί ο αν­θρώ­πι­νος και φυ­σι­κός της πλού­τος για το κοινό καλό. Να ανα­δεί­ξει ό,τι κα­λύ­τε­ρο δια­θέ­τει ο Ελ­λη­νι­σμός.

Αυτές οι δυ­νά­μεις, οι πρα­κτι­κές και οι δομές, έφε­ραν τα ελ­λείμ­μα­τα και τε­λι­κά την εξάρ­τη­ση.

Αυτές ευ­θύ­νο­νται που μας οδή­γη­σαν να έχου­με την ανά­γκη ενός μνη­μο­νί­ου, που πράγ­μα­τι, απο­τε­λεί μια επώ­δυ­νη με­τά­βα­ση.

Και οι εταί­ροι μας έχουν ση­μα­ντι­κές ευ­θύ­νες, για το γε­γο­νός ότι, το κό­στος αυτής της με­τά­βα­σης ήταν και είναι τόσο οδυ­νη­ρό.

Αλλά όσο και εάν θέ­λου­με να ασκή­σου­με δι­καιο­λο­γη­μέ­νη κρι­τι­κή στους εταί­ρους μας ή στην δύ­να­μη των διε­θνών αγο­ρών, ευ­θύ­νη δικιά μας ήταν και είναι να κά­νου­με την Ελ­λά­δα ισχυ­ρή.

Να στέ­κε­ται στα δικά της πόδια, με τις δικές της δυ­νά­μεις, ώστε να μην είναι εξαρ­τη­μέ­νη και εκτε­θει­μέ­νη στις βου­λή­σεις των διε­θνών αγο­ρών ή τις υπερ­βο­λι­κές απαι­τή­σεις των εταί­ρων.

Η ηγε­σία της κυ­βέρ­νη­σης – αφού η κυ­βέρ­νη­ση ούτε συ­νε­δριά­ζει, ούτε απο­φα­σί­ζει, έκανε τις επι­λο­γές της και ανα­κοί­νω­σε τις απο­φά­σεις της. Απο­φά­σεις, που ήρθαν σαν φυ­σι­κή συ­νέ­χεια των επι­λο­γών επί τη βάση των οποί­ων δια­πραγ­μα­τεύ­τη­κε με τους εταί­ρους μας, αυτήν την τε­λευ­ταία πε­ρί­ο­δο, αλλά και της συ­νο­λι­κό­τε­ρης στά­σης της, που ου­σια­στι­κά συ­νι­στά απο­δο­χή δύο αδιέ­ξο­δων πα­ρα­γό­ντων:

Πρώ­τον. Του – στα όρια του γρα­φι­κού – «αντα­γω­νι­σμού» Κυ­βέρ­νη­σης και Αντι­πο­λί­τευ­σης σε αντι­μνη­μο­νια­κή ρη­το­ρεία, με εύ­κο­λα λόγια.

Δεύ­τε­ρον, συ­να­κό­λου­θο του πρώ­του. Της πρω­το­φα­νούς απου­σί­ας, Κυ­βέρ­νη­σης και Αντι­πο­λί­τευ­σης, από το μέ­τω­πο αντι­με­τώ­πι­σης των βα­θύ­τε­ρων αι­τιών, που μας οδή­γη­σαν στην κρίση και στα πρό­θυ­ρα μιας εθνι­κής τρα­γω­δί­ας, κρυ­πτό­με­νες και οι δύο πίσω από αντι­μνη­μο­νια­κές ιαχές.

Η κρίση σή­με­ρα, έρ­χε­ται ως απο­τέ­λε­σμα του τρό­που με τον οποίο πο­λι­τεύ­τη­καν μέχρι τώρα και οι δύο πλευ­ρές, καθώς βρέ­θη­καν μα­κράν της αδή­ρι­της ανά­γκης να συ­γκρου­στούν με τις πε­λα­τεια­κές αντι­λή­ψεις, νο­ο­τρο­πί­ες και συ­μπε­ρι­φο­ρές, που απο­τε­λούν την πηγή των δει­νών που τα­λα­νί­ζουν τη χώρα και τον Ελ­λη­νι­κό λαό.

Δη­λα­δή, με όσα, κατά κύριο λόγο, ευ­θύ­νο­νται για τις τρα­γι­κές συ­νέ­πειες της κρί­σης, που βιώ­νουν οι Έλ­λη­νες και πλη­ρώ­νουν δυ­σα­νά­λο­γα οι πιο αδύ­να­μοι και οι μο­νί­μως εγκα­λού­με­νοι – αλλά και μο­νί­μως συ­νει­σφέ­ρο­ντες στα δη­μό­σια οι­κο­νο­μι­κά.

Και σή­με­ρα με τα δι­λήμ­μα­τα που και οι δύο θέ­τουν, της προ­ε­δρι­κής εκλο­γής ή μη, των εκλο­γών ή μη, σε καμία πε­ρί­πτω­ση δεν θέ­τουν και επί της ου­σί­ας το πραγ­μα­τι­κό δί­λημ­μα, αυτό που αφορά την με­τά­βα­ση στην «με­τα­πε­λα­τεια­κή Ελ­λά­δα».

Όσο για την έξοδό μας από το μνη­μό­νιο, θα είναι γράμ­μα κενό εάν ανα­πα­ρά­ξου­με και πάλι ένα άδικο πο­λι­τι­κό και κοι­νω­νι­κό σύ­στη­μα νομής της εξου­σί­ας.

Απο­τέ­λε­σμα όλων αυτών; Την ώρα που η χώρα χρεια­ζό­ταν να αξιο­ποι­ή­σει με όλους τους τρό­πους την δυ­να­μι­κή των θυ­σιών του Ελ­λη­νι­κού λαού και των πρω­το­φα­νών απο­τε­λε­σμά­των που πέ­τυ­χε, να βρί­σκε­ται απέ­να­ντι από τους εταί­ρους μας, χωρίς δια­πραγ­μα­τευ­τι­κό οπλο­στά­σιο, αλλά και στο αδιέ­ξο­δο που δια­μόρ­φω­σαν, τόσο η ίδια η ηγε­σία της Κυ­βέρ­νη­σης με τις επι­λο­γές της, όσο και η ηγε­σία της Αξιω­μα­τι­κής Αντι­πο­λί­τευ­σης με την δήθεν φι­λο­λαϊ­κή πο­λι­τι­κή της.

Έτσι, η μεν ηγε­σία της Κυ­βέρ­νη­σης απώ­λε­σε το όποιο πο­λι­τι­κό της κε­φά­λαιο, η δε ηγε­σία της Αξιω­μα­τι­κής Αντι­πο­λί­τευ­σης βρί­σκε­ται εγκλω­βι­σμέ­νη στον ιστό που η ίδια ύφανε.

Ο λαϊ­κι­σμός – των εύ­κο­λων λόγων, κοινό στοι­χείο της πο­λι­τι­κής αντί­λη­ψης και πρα­κτι­κής τους, με­τε­τρά­πη σε τι­μω­ρό.

Αλλά το τί­μη­μα της αβε­βαιό­τη­τας κα­λού­νται να κα­τα­βά­λουν οι πο­λί­τες.

Πέντε χρό­νια από την εκ­δή­λω­ση της κρί­σης, η χώρα βρέ­θη­κε στη χει­ρό­τε­ρη δυ­να­τή θέση που θα μπο­ρού­σε να δια­νοη­θεί κα­νείς. Ένας βα­σι­κός λόγος είναι ότι, τα τρία τε­λευ­ταία χρό­νια αυτής της πε­ντα­ε­τί­ας, επα­νέ­καμ­ψαν αντι­λή­ψεις, νο­ο­τρο­πί­ες και συ­μπε­ρι­φο­ρές που δεν βρί­σκο­νταν σε αντι­στοί­χι­ση με τα πραγ­μα­τι­κά δια­κυ­βεύ­μα­τα που έπρε­πε να αντι­με­τω­πί­σου­με.

Στα τέλη του 2011, οι πο­λί­τες θα κα­λού­νταν να δώ­σουν αυ­θε­ντι­κή απά­ντη­ση σε πραγ­μα­τι­κά δια­κυ­βεύ­μα­τα και πραγ­μα­τι­κά δε­δο­μέ­να. Ένα χει­ρο­πια­στό πρό­γραμ­μα, που προ­έ­βλε­πε και την τε­ρά­στια δα­νειο­δό­τη­ση της χώρας μας και το με­γα­λύ­τε­ρο ιστο­ρι­κά κού­ρε­μα χρέ­ους που έγινε ποτέ.

Σή­με­ρα, κα­λεί­ται η Βουλή να δώσει διέ­ξο­δο, που όμως και οι δύο πλευ­ρές με τη στάση τους υπο­νο­μεύ­ουν. Και οι πο­λί­τες, θα κλη­θούν, αν χρεια­στεί, να επι­λέ­ξουν μια από τις δύο πο­λι­τι­κές επι­λο­γές, που και οι δύο – τόσο «συ­γκρουό­με­νες» μα τόσο ίδιες, ευ­θύ­νο­νται για το αδιέ­ξο­δο.

Έτσι,

Αντί για έξοδο από το μνη­μό­νιο στα τέλη Δε­κεμ­βρί­ου του 2014, όπως ήταν προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νο εδώ και τρία χρό­νια, έχου­με πα­ρά­τα­ση με άδηλη έκ­βα­ση.

Αντί για ευ­τυ­χή κα­τά­λη­ξη της αξιο­λό­γη­σης των πε­πραγ­μέ­νων, που θα οδη­γού­σε στην υιο­θέ­τη­ση και εκ μέ­ρους των εταί­ρων μας, μιας στρα­τη­γι­κής που θα εί­χα­με εμείς δια­μορ­φώ­σει, δη­λα­δή, μιας συμ­φω­νί­ας που θα μπο­ρού­σε να είχε συμ­φω­νη­θεί μήνες πριν, καμία συμ­φω­νία – και από­λυ­τη αβε­βαιό­τη­τα.

Και σε πε­ρί­πτω­ση πρό­ω­ρων εκλο­γών, η όποια κυ­βέρ­νη­ση, δεν θα έχει παρά απει­ρο­ε­λά­χι­στα χρο­νι­κά πε­ρι­θώ­ρια να δια­πραγ­μα­τευ­τεί ου­σια­στι­κά οτι­δή­πο­τε με τους εταί­ρους μας, προ­τού εκ­πνεύ­σει η πα­ρά­τα­ση των δύο μηνών.

Αντί να έχου­με δια­μορ­φώ­σει μια Συμ­φω­νία, που θα απο­τε­λού­σε πα­ράλ­λη­λα και ένα Συμ­βό­λαιο με τον Ελ­λη­νι­κό λαό, Συμ­βό­λαιο δικό μας, που εμείς, με δική μας πρω­το­βου­λία θα εί­χα­με συ­νά­ψει, εθνι­κό, για τα πα­ρα­πέ­ρα βή­μα­τα που θα κα­θι­στού­σαν τη Ελ­λά­δα χώρα δια­φά­νειας, χρη­στής διοί­κη­σης, δι­καιο­σύ­νης και βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης, αντι­δι­κού­με για το πως θα δια­χει­ρι­στού­με την αυ­ρια­νή εξου­σία.

Και βε­βαί­ως, αντί για συ­νεν­νό­η­ση, έστω στα στοι­χειώ­δη, μετά από όσα πε­ρά­σα­με, οι ηγε­σί­ες Κυ­βέρ­νη­σης και Αντι­πο­λί­τευ­σης αντα­γω­νί­ζο­νται για το ποιος θα προ­κα­λέ­σει με­γα­λύ­τε­ρο φόβο στον Ελ­λη­νι­κό λαό και επο­μέ­νως αστά­θεια στη χώρα. Υπο­νο­μεύ­ουν έτσι – προ­κα­λώ­ντας φόβο και ανα­σφά­λεια – ένα εθνι­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα του Ελ­λη­νι­σμού που είναι η ίδια η δη­μιουρ­γι­κό­τη­τα και συμ­με­το­χή των Ελ­λή­νων πο­λι­τών σε όσα αφο­ρούν την συλ­λο­γι­κή μας πο­ρεία.

Οι έχο­ντες την ευ­θύ­νη της δια­κυ­βέρ­νη­σης της χώρας, απέ­τυ­χαν να την οδη­γή­σουν στην «επό­με­νη μέρα», παρά την δια­κομ­μα­τι­κή στή­ρι­ξη στη Βουλή, παρά τις πρω­το­φα­νείς συν­θή­κες κοι­νω­νι­κής ηρε­μί­ας σε σχέση με αυτά που αντι­με­τω­πί­σα­με εμείς την πε­ρί­ο­δο 2009-2011 και παρά το γε­γο­νός ότι, οι δυ­σκο­λό­τε­ρες απο­φά­σεις με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων και προ­σαρ­μο­γής έγι­ναν επί κυ­βέρ­νη­σης ΠΑΣΟΚ.

Και δυ­στυ­χώς, η ηγε­σία της ση­με­ρι­νής Αξιω­μα­τι­κής Αντι­πο­λί­τευ­σης, συ­να­γω­νί­ζε­ται και ξε­περ­νά σε ανευ­θυ­νό­τη­τα την ηγε­σία της Αξιω­μα­τι­κής Αντι­πο­λί­τευ­σης της πε­ριό­δου 2009-2011.

Και από τις δύο πλευ­ρές ου­δε­μία προ­σπά­θεια δια­λό­γου. Ακόμη και τα κυ­βερ­νη­τι­κά όρ­γα­να «αρ­γούν».

Ου­δε­μία προ­σπά­θεια συ­νεν­νό­η­σης με­τα­ξύ των πο­λι­τι­κών δυ­νά­με­ων – πόσο μάλ­λον και των κοι­νω­νι­κών εταί­ρων.

Ου­δε­μία προ­σπά­θεια εξεύ­ρε­σης ενός μί­νι­μουμ κοι­νού τόπου, που θα δια­σφά­λι­ζε μια βιώ­σι­μη προ­ο­πτι­κή για τη χώρα και την οι­κο­νο­μία.

Ου­δε­μία προ­σπά­θεια οι­κο­δό­μη­σης ενός αξιό­πι­στου και απο­τε­λε­σμα­τι­κού δια­πραγ­μα­τευ­τι­κού οπλο­στα­σί­ου, όχι μόνον ένα­ντι των εταί­ρων μας, αλλά και για την ου­σια­στι­κή αντι­με­τώ­πι­ση των πραγ­μα­τι­κών αι­τιών που μας οδή­γη­σαν στο χεί­λος μιας εθνι­κής κα­τα­στρο­φής.

Τα αντι­μνη­μο­νια­κά καλ­λι­στεία στα οποία επι­δό­θη­καν και οι μεν και οι δε, οδη­γούν την Ελ­λά­δα σε απα­ρά­δε­κτο και επι­κίν­δυ­νο αδιέ­ξο­δο μιας και δεν απα­ντούν στα πραγ­μα­τι­κά δια­κυ­βεύ­μα­τα.

Και βε­βαί­ως, ου­δε­μία ου­σια­στι­κή συ­ζή­τη­ση για το πως θα εντα­χθεί η χώρα στα νέα δε­δο­μέ­να που δια­μορ­φώ­νο­νται πα­γκο­σμί­ως, στον κα­τα­με­ρι­σμό ερ­γα­σί­ας για την πα­ρα­γω­γή υγιούς οι­κο­νο­μι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος και βιώ­σι­μων θέ­σε­ων ερ­γα­σί­ας.

Αντι­θέ­τως, από­λυ­τη προ­σή­λω­ση στον μο­να­δι­κό κοινό τόπο που χα­ρα­κτη­ρί­ζει τη στάση των ση­με­ρι­νών ηγε­σιών, τα μι­κρο­κομ­μα­τι­κά τους συμ­φέ­ρο­ντα, που οι­κο­δο­μή­θη­καν γύρω από ένα ψευ­το­δί­λημ­μα: ποιος θα σκί­σει γρη­γο­ρό­τε­ρα το Μνη­μό­νιο. Πώς θα ξε­φορ­τω­θού­με τους «κα­κούς» της τρόι­κα – χωρίς να έχου­με οι­κο­δο­μή­σει τα δικά μας θε­μέ­λια, ώστε να στη­ρι­χθού­με στις δικές μας δυ­νά­μεις.

Καμία σο­βα­ρό­τη­τα, καμία νέα με­ταρ­ρύθ­μι­ση της προ­κο­πής, καμία επι­λο­γή που να συ­νει­σφέ­ρει προ­στι­θέ­με­νη αξία στις θυ­σί­ες του Ελ­λη­νι­κού λαού και να αξιο­ποιεί τα πρω­το­φα­νή απο­τε­λέ­σμα­τα αυτής της προ­σπά­θειας. Αντι­θέ­τως υπο­νο­μεύ­τη­καν θε­σμι­κές αλ­λα­γές που απο­τε­λού­σαν τη βάση μιας άλλης συ­μπε­ρι­φο­ράς και λει­τουρ­γί­ας της πο­λι­τεί­ας.

Το 2011, με την πρό­τα­ση για δη­μο­ψή­φι­σμα – και μά­λι­στα, σε αντί­θε­ση με ό,τι σή­με­ρα συμ­βαί­νει, επί ει­λημ­μέ­νης από­φα­σης, συ­γκε­κρι­μέ­νης και σα­φούς, από­φα­σης που έφερ­νε χρή­μα­τα στη χώρα και συ­νέ­βα­λε στην ου­σια­στι­κή και απο­τε­λε­σμα­τι­κή πε­ρι­κο­πή και ανα­διάρ­θρω­ση του χρέ­ους, από­φα­ση που επε­τεύ­χθη με την συμ­φω­νία του Ευ­ρω­παϊ­κού Συμ­βου­λί­ου της 26ης-27ης Οκτω­βρί­ου του 2011 και έδινε προ­ο­πτι­κή στη χώρα, ξε­σκε­πά­σα­με την υπο­κρι­σία πολ­λών και επι­βάλ­λα­με τε­λι­κά συ­ναί­νε­ση, που εκ­φρά­στη­κε με την συ­γκρό­τη­ση κυ­βέρ­νη­σης συ­νερ­γα­σί­ας.

Μπρο­στά στην ανά­γκη εθνι­κής συ­νεν­νό­η­σης, οδη­γη­θή­κα­με ακόμα και σε αλ­λα­γή Πρω­θυ­πουρ­γού, ο οποί­ος είχε εκλε­γεί με το 44% του Ελ­λη­νι­κού λαού.

Αλλά η ηγε­σία της τότε αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης είχε άλλα σχέ­δια, που δεν αφο­ρού­σαν την εθνι­κή προ­σπά­θεια και την επι­δί­ω­ξη συ­ναι­νέ­σε­ων και προ­κά­λε­σε τις δι­πλές εκλο­γές του 2012, που παρ’ ολί­γον να οδη­γή­σουν τη χώρα σε χρε­ο­κο­πία.

Δη­λα­δή, σε ό,τι προ­σπα­θού­σα­με με νύχια και με δό­ντια να απο­φύ­γου­με – χάριν επι­διώ­ξε­ων που δεν είχαν καμία σχέση με το εθνι­κό συμ­φέ­ρον.

Το μή­νυ­μα είναι σαφές: κα­θή­κον μας είναι, να μην επι­τρέ­ψου­με να επα­να­λη­φθούν τα ίδια λάθη – του­λά­χι­στον στο βαθμό που μας ανα­λο­γεί.

Με αυτά τα δε­δο­μέ­να,

Όλες οι δη­μο­κρα­τι­κές πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις του τόπου, οφεί­λουν άμεσα, χωρίς δεύ­τε­ρες σκέ­ψεις, να ανα­λά­βουν τις ευ­θύ­νες τους, ώστε να δια­μορ­φω­θεί πε­ρι­βάλ­λον ευ­ρύ­τε­ρων συ­ναι­νέ­σε­ων.

Η πα­ρού­σα Βουλή μπο­ρεί και πρέ­πει να εκλέ­ξει Πρό­ε­δρο της Δη­μο­κρα­τί­ας.

Και να κα­τα­στεί δυ­να­τή, η συ­γκρό­τη­ση μιας κυ­βέρ­νη­σης, η οποία θα πρέ­πει:

– Να στη­ρί­ζε­ται σε ξε­κά­θα­ρο προ­γραμ­μα­τι­κό πλαί­σιο, για πραγ­μα­τι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις, με σαφές δη­μο­κρα­τι­κό και προ­ο­δευ­τι­κό πρό­ση­μο.

– Να επι­διώ­ξει στοι­χειώ­δη συ­νεν­νό­η­ση οι­κο­δό­μη­σης δια­πραγ­μα­τευ­τι­κού πλαι­σί­ου για την αξιο­λό­γη­ση των δε­σμεύ­σε­ων της χώρα ένα­ντι των εταί­ρων της.

– Να επι­διώ­ξει εθνι­κή συ­νεν­νό­η­ση για την ορι­στι­κή διευ­θέ­τη­ση του δη­μο­σί­ου χρέ­ους.

– Να προ­χω­ρή­σει σε ου­σια­στι­κή, προ­ο­δευ­τι­κή, ιστο­ρι­κής ση­μα­σί­ας Συ­νταγ­μα­τι­κή Ανα­θε­ώ­ρη­ση.

– Να αξιο­ποι­ή­σει τον θεσμό του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος, δη­λα­δή, τη δυ­να­τό­τη­τα να απο­φα­σί­σει ο ίδιος ο πο­λί­τη, για την προ­ώ­θη­ση με­γά­λων θε­σμι­κών τομών στη χώρα

– Να επι­διώ­ξει εθνι­κή συ­νεν­νό­η­ση για την έξοδο από το Μνη­μό­νιο και την ασφα­λή με­τά­βα­ση στην «επό­με­νη μέρα».

Ευχής έργο είναι – και για να μην χα­θούν οι θυ­σί­ες του Ελ­λη­νι­κού λαού και για να δια­μορ­φώ­σου­με μια Ελ­λά­δα ισχυ­ρή και δί­καιη -, έστω αυτή την ύστα­τη ώρα, η μεν ηγε­σία της Αξιω­μα­τι­κής Αντι­πο­λί­τευ­σης να συ­νει­δη­το­ποι­ή­σει την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, η δε ηγε­σία της Κυ­βέρ­νη­σης να αντι­λη­φθεί επι­τέ­λους, ότι φέρει πρω­τί­στως την ευ­θύ­νη άμε­σων πρω­το­βου­λιών, γνω­ρί­ζο­ντας ότι ου­δε­μία προ­σω­πι­κή πο­λι­τι­κή πο­ρεία υπερ­τε­ρεί της δια­σφά­λι­σης του εθνι­κού συμ­φέ­ρο­ντος.

Στην απευ­κταία πε­ρί­πτω­ση, που δεν υπάρ­ξει μια τέ­τοια θε­τι­κή εξέ­λι­ξη και η ανευ­θυ­νό­τη­τα οδη­γή­σει τη χώρα σε εθνι­κές εκλο­γές, κα­λού­μα­στε όλοι να ανα­λά­βου­με τις ευ­θύ­νες μας.

Οι υγιείς πα­ρα­γω­γι­κές και δη­μιουρ­γι­κές δυ­νά­μεις του τόπου, επι­θυ­μούν να οδη­γη­θού­με σε έναν δρόμο αξιο­πρέ­πειας, προ­ο­πτι­κής και ελ­πί­δας.

Οι προ­ο­δευ­τι­κές δυ­νά­μεις της χώρας, μπο­ρούν και πρέ­πει να συμ­βάλ­λουν και στην υπέρ­βα­ση του αδιε­ξό­δου και στην δια­μόρ­φω­ση μιας βιώ­σι­μης πο­ρεί­ας, για την Ελ­λά­δα και τον Ελ­λη­νι­κό λαό.

Αυτό είναι το χρέος μας και σε αυτό θα αντα­πο­κρι­θού­με.

Αθήνα, 11 Δε­κεμ­βρί­ου 2014