Παρέμβαση Τσίπρα: Το κόμμα μας βρίσκεται σε παρατεταμένη κρίση – Ο Στέφανος Κασσελάκης να προσφύγει στη βάση για ανανέωση εμπιστοσύνης

«Δεν μπορώ ούτε να παρα­μείνω σιω­πη­λός, ούτε όμως και να παρα­βρεθώ σε ένα συνέ­δριο που έχει δρο­μο­λο­γη­θεί ώστε να αγνο­ή­σει τα κρίσιμα προ­βλή­ματα εν ονόματι μιας επί­πλα­στης αισιο­δο­ξίας», σημειώ­νει σε άρθρο-παρέμβαση ο πρώην πρό­ε­δρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας παίρ­νο­ντας θέση για τις εσω­κομ­μα­τι­κές εξε­λί­ξεις.

Ανα­φε­ρό­με­νος στη Νέα Αρι­στερά, τονίζει ότι: «Οι ηττη­μέ­νοι των εσω­κομ­μα­τι­κών εκλογών έφυγαν ήδη από το κόμμα, επειδή έχασαν την μάχη για την ηγεσία του. Αδια­φο­ρώ­ντας αν με τον πολυ­κερ­μα­τι­σμό αυτός που κερ­δί­ζει είναι ο πολι­τι­κός μας αντί­πα­λος».

Για τον Στέφανο Κασ­σε­λάκη λέει πως «ο νικητής, φέρεται να ζητά λευκή επιταγή τριε­τίας, ανε­ξαρ­τή­τως απο­τε­λέ­σμα­τος στις ευρω­ε­κλο­γές. Προ­ε­ξο­φλώ­ντας έτσι την εκλο­γική απο­τυ­χία και αδια­φο­ρώ­ντας και αυτός για τις συνέ­πειές της. Ενώ άλλοι δια­φω­νούν στο παρα­σκή­νιο, αλλά σιωπηλά περι­μέ­νουν να έρθει η εκλο­γική απο­τυ­χία, ώστε να του τη χρε­ώ­σουν».

«Ο Πρό­ε­δρος, έθεσε προχθές καθαρά θέμα εμπι­στο­σύ­νης στο πρόσωπό του, στη συνε­δρί­αση της Πολι­τι­κής Γραμ­μα­τείας. Και πιστεύω ορθώς το έπραξε», σημειώ­νει ο πρώην πρό­ε­δρος του ΣΥΡΙΖΑ λέγο­ντας πως ο Στέ­φα­νος Κασ­σε­λά­κης «εκλέ­χτηκε χωρίς να προ­λά­βει να δια­τυ­πώ­σει ανα­λυ­τικά τις θέσεις και το σχέδιό του. Για να οδη­γή­σει το κόμμα στην επερ­χό­μενη εκλο­γική μάχη πρέπει να είναι σαφές ότι δια­θέ­τει, αυτήν την κρίσιμη στιγμή, την εμπι­στο­σύνη της πλειο­ψη­φίας.

Μόνο που την ψήφο εμπι­στο­σύ­νης, οφείλει να τη ζητήσει από αυτούς που τον εξέ­λε­ξαν Πρόεδρο και όχι από την Πολι­τική Γραμ­μα­τεία. Αντί να σερ­νό­μα­στε σε μια παρα­τε­τα­μένη κρίση που οδηγεί με ακρί­βεια σε νέα εκλο­γική συρ­ρί­κνωση, η μόνη διέ­ξο­δος είναι να δώσουμε εκ νέου το λόγο σε αυτούς που κρα­τή­σανε και συνε­χί­ζουν να κρατάνε όρθιο το κόμμα και τη παρά­ταξή μας: Στα μέλη μας».

Ολό­κληρη η ανα­κοί­νωση:

Στις 29 Ιούνη, μετά την εκλο­γική ήττα, πήρα μια δύσκολη αλλά επι­βε­βλη­μένη απόφαση. Απο­φά­σισα να παρα­με­ρίσω για να περάσει ένα νέο κύμα στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Ηθελα με τη στάση μου να προ­κα­λέσω ένα ηλε­κτρο­σόκ ανά­τα­ξης στον κλο­νι­σμένο οργα­νι­σμό του κόμ­μα­τος, που βρέθηκε μπροστά σε μια απρό­σμενη σε εύρος ήττα, ώστε να συνέλ­θει σύντομα. Να ανα­νε­ω­θεί, να ανα­στη­λω­θεί, να ανα­κάμ­ψει και να οδη­γη­θεί ξανά και γρήγορα σε τροχιά αξιό­πι­στης και απο­τε­λε­σμα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης και κυβερ­νη­τι­κής διεκ­δί­κη­σης.

Πολλοί προ­σπά­θη­σαν τότε να με μετα­πεί­σουν, αλλά επέ­μεινα. Και δεν μετα­νιώνω ούτε στιγμή για την επιλογή μου. Επραξα το ορθό και το ηθικά αλλά και πολι­τικά επι­βε­βλη­μένο.  Με οδηγό πάντα τις ιδέες και τις αξίες που με παρα­κί­νη­σαν από τα νεανικά μου χρόνια να ενταχθώ στην Αρι­στερά. Και με γνώμονα το καλό της παρά­τα­ξης στην οποία  αφιέ­ρωσα ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου. Ολο αυτό το διά­στημα, των σχεδόν οκτώ μηνών, τήρησα με ευλά­βεια την επιλογή μου να παρα­με­ρίσω. Δεν ήταν στάση σκο­πι­μό­τη­τας, ήταν στάση ευθύνης.

Ανέλαβα στο ακέραιο την ευθύνη της ήττας. Ανέλαβα και την ευθύνη της απο­χώ­ρη­σης από τις κομ­μα­τι­κές διερ­γα­σίες. Την ευθύνη επίσης, να μην υποκύψω στις πιέσεις όλων όσοι μου ζητού­σαν κατά καιρούς να παρέμβω, για «να σώσω το κόμμα», πολλοί γιατί το πίστευαν και ορι­σμέ­νοι γιατί ήθελαν έτσι να εξυ­πη­ρε­τή­σουν προ­σω­πι­κές στρα­τη­γι­κές.

«Οφείλω να προει­δο­ποι­ήσω»

Σήμερα μπροστά στο συνέ­δριο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ανα­λαμ­βάνω μια ακόμη ευθύνη. Οχι της ανέ­ξο­δης κρι­τι­κής. Ούτε της εμπλο­κής μου σε παίγνια εξου­σίας. Αλλά την ευθύνη να προει­δο­ποι­ήσω για αυτό που βλέπω να έρχεται και πρέπει να απο­τρα­πεί. Την ευθύνη να πω την αλήθεια, όπως τη βλέπω και την αισθά­νο­μαι. Και να προ­τείνω λύση.

«Παρα­τε­τα­μένη κρίση»

Το κόμμα μας βρί­σκε­ται εδώ και καιρό σε παρα­τε­τα­μένη και βαθιά κρίση. Σε λιγό­τερο από τέσ­σε­ρις μήνες, όμως, η χώρα οδεύει σε ευρω­παϊ­κές εκλογές. Με την κυβέρ­νηση Μητσο­τάκη να βλέπει τις πρώτες ρωγμές της πολι­τι­κής της ηγε­μο­νίας. Σε συν­θή­κες καθε­στω­τι­κού αυταρ­χι­σμού και υπο­νό­μευ­σης του κράτους δικαίου. Σε συν­θή­κες συρ­ρί­κνω­σης του πραγ­μα­τι­κού εισο­δή­μα­τος, αλλά και εκτί­να­ξης των κερδών των μεγάλων επι­χει­ρη­μα­τι­κών ομίλων. Σε συν­θή­κες δρα­μα­τι­κής διεύ­ρυν­σης των ανι­σο­τή­των, αλλά και κοι­νω­νι­κών διερ­γα­σιών με τους αγρότες και τους φοι­τη­τές στους δρόμους. Θα υπάρξει, λοιπόν, σε αυτές τις συν­θή­κες, προ­ο­δευ­τική απά­ντηση στην κάλπη; Θα διεκ­δι­κή­σει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ τον ρόλο της αξιό­πι­στης εναλ­λα­κτι­κής πρό­τα­σης στη φθί­νουσα ηγε­μο­νία μιας αλα­ζο­νι­κής, αυταρ­χι­κής και διε­φθαρ­μέ­νης κυβέρ­νη­σης; Με επιμονή, ρεα­λι­σμό, σοβα­ρό­τητα και αξιο­πι­στία;  Θα τελειώ­σει την Κυριακή των ευρω­ε­κλο­γών η αλα­ζο­νεία του 41% ; Θα ξεπρο­βά­λει μια αχτίδα ελπίδας ; Η θα ξεπρο­βά­λει η απειλή ενός μαύρου ορί­ζο­ντα -αυτού της ακρο­δε­ξιάς ; Αυτά είναι τα κρίσιμα ερω­τή­ματα, που θα έπρεπε όλους να μας απα­σχο­λούν. Από τον πρόεδρο έως και κάθε μέλος και φίλο του κόμ­μα­τος.

«Κομ­μα­τική παρά­λυση»

Ομως η εικόνα δεν είναι ότι μας απα­σχο­λούν αυτά. Είναι σαν να έχουμε γυρίσει την πλάτη στην κοι­νω­νία, αν και μιλάμε συνεχώς για την ανάγκη της ενί­σχυ­σης των δεσμών μας με αυτή. Αυτό που φαί­νε­ται είναι μια εσω­τε­ρική διαπάλη που αφορά περισ­σό­τερο προ­σω­πι­κές σκο­πι­μό­τη­τες και λιγό­τερο την κοι­νω­νία. Φαι­νό­μενα ιδιο­τέ­λειας, ναρ­κισ­σι­σμού, παρα­βί­α­σης των αρχών της συλ­λο­γι­κό­τη­τας και της συντρο­φι­κό­τη­τας, έχουν παρα­λύ­σει τον κομ­μα­τικό οργα­νι­σμό. Με απο­τέ­λε­σμα η εικόνα που εκπέ­μπε­ται να είναι πως αδια­φο­ρούμε για την  κοι­νω­νία και για το απο­τέ­λε­σμα της επι­κεί­με­νης εκλο­γι­κής ανα­μέ­τρη­σης. Αδια­φο­ρούμε αν η κρίση στο ΣΥΡΙΖΑ δημιουρ­γεί συν­θή­κες απου­σίας αντι­πο­λί­τευ­σης, ανε­ξέ­λεγ­κτης δια­κυ­βέρ­νη­σης και άρα εν τέλει και κρίση δημο­κρα­τίας. Και η αδια­φο­ρία αυτή δεν αφορά έναν, αφορά πολλούς.

«Αδια­φο­ρία»

Οι ηττη­μέ­νοι των εσω­κομ­μα­τι­κών εκλογών έφυγαν ήδη από το κόμμα, επειδή έχασαν την μάχη για την ηγεσία του. Αδια­φο­ρώ­ντας αν με τον πολυ­κερ­μα­τι­σμό αυτός που κερ­δί­ζει είναι ο πολι­τι­κός μας αντί­πα­λος.  Ο νικητής, φέρεται να ζητά λευκή επιταγή τριε­τίας, ανε­ξαρ­τή­τως απο­τε­λέ­σμα­τος στις ευρω­ε­κλο­γές. Προ­ε­ξο­φλώ­ντας έτσι την εκλο­γική απο­τυ­χία και αδια­φο­ρώ­ντας και αυτός για τις συνέ­πειές της. Ενώ άλλοι δια­φω­νούν στο παρα­σκή­νιο, αλλά σιωπηλά περι­μέ­νουν να έρθει η εκλο­γική απο­τυ­χία, ώστε να του τη χρε­ώ­σουν. Αδια­φο­ρώ­ντας για το τι αυτό θα σημαί­νει για την παρά­ταξη και τη χώρα.

«Πρέπει να σοβα­ρευ­τούμε»

Αν τα πράγ­ματα είναι έτσι, δεν μπορώ ούτε να παρα­μείνω σιω­πη­λός, ούτε όμως και να παρα­βρεθώ σε ένα συνέ­δριο που έχει δρο­μο­λο­γη­θεί ώστε να αγνο­ή­σει τα κρίσιμα προ­βλή­ματα εν ονόματι μιας επί­πλα­στης αισιο­δο­ξίας. Ενα συνέ­δριο, όπου θα υπο­κρι­θούμε όλοι μαζί πόσο αγα­πη­μέ­νοι είμαστε και το κοινό θα μας χει­ρο­κρο­τή­σει. Οχι. Προ­σω­πικά εμένα δεν μου λείπει ούτε το βήμα, ούτε το χει­ρο­κρό­τημα Δεν είναι ώρα για χει­ρο­κρο­τή­ματα, αλλά για να ειπωθεί η αλήθεια. Αν συνε­χί­σουμε έτσι, οδη­γού­μα­στε με μαθη­μα­τική ακρί­βεια στο κενό. Και πρέπει να σοβα­ρευ­τούμε, να αλλά­ξουμε ρότα και να σκε­φτούμε έξω από τα κλειστά όρια της εσω­κομ­μα­τι­κής δια­πά­λης, ποιος είναι και πρέπει να είναι ο ρόλος μας στην ελλη­νική κοι­νω­νία. Και πώς μπο­ρούμε να αντα­πο­κρι­θούμε σ’ αυτόν.

Τα μέλη και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ θα προ­σέλ­θουν σήμερα στο συνέ­δριο με κύριο συναί­σθημα την αγωνία για το κόμμα, την προ­ο­πτική της προ­ο­δευ­τι­κής παρά­τα­ξης, το σήμερα και το αύριο της χώρας.

Με ιδιαί­τερο σεβασμό σε αυτή την αγωνία, αλλά και με στόχο να την κάνουμε προ­ω­θη­τική δύναμη, η μόνη λύση είναι η απόλυτη πολι­τική ειλι­κρί­νεια.

Από όλους και για όλα.

Ο Πρό­ε­δρος, έθεσε προχθές καθαρά θέμα εμπι­στο­σύ­νης στο πρόσωπό του, στη συνε­δρί­αση της Πολι­τι­κής Γραμ­μα­τείας.

Και πιστεύω ορθώς το έπραξε.

Εκλέ­χτηκε χωρίς να προ­λά­βει να δια­τυ­πώ­σει ανα­λυ­τικά τις θέσεις και το σχέδιό του.

Για να οδη­γή­σει το κόμμα στην επερ­χό­μενη εκλο­γική μάχη πρέπει να είναι σαφές ότι δια­θέ­τει, αυτήν την κρίσιμη στιγμή, την εμπι­στο­σύνη της πλειο­ψη­φίας.

Μόνο που την ψήφο εμπι­στο­σύ­νης, οφείλει να τη ζητήσει από αυτούς που τον εξέ­λε­ξαν Πρόεδρο και όχι από την Πολι­τική Γραμ­μα­τεία.

Αντί να σερ­νό­μα­στε σε μια παρα­τε­τα­μένη κρίση που οδηγεί με ακρί­βεια σε νέα εκλο­γική συρ­ρί­κνωση, η μόνη διέ­ξο­δος είναι να δώσουμε εκ νέου το λόγο σε αυτούς που κρα­τή­σανε και συνε­χί­ζουν να κρατάνε όρθιο το κόμμα και τη παρά­ταξή μας: Στα μέλη μας.

Ετσι, ο Στέ­φα­νος Κασ­σε­λά­κης θα έχει τη δυνα­τό­τητα να διεκ­δι­κή­σει την εμπι­στο­σύνη στο πρόσωπο, στην ως τώρα θητεία και στο πολι­τικό του σχέδιο.

Όχι θέτο­ντας ερω­τή­ματα, αλλά δίνο­ντας τις δικές του απα­ντή­σεις.

Και όσοι έχουν άλλο σχέδιο, θα έχουν τη δυνα­τό­τητα να κατα­θέ­σουν τις απόψεις και τις υπο­ψη­φιό­τη­τές τους.

Τώρα ανοιχτά και δημο­κρα­τικά.

Πριν μια νέα εκλο­γική απο­τυ­χία μετα­τρα­πεί σε αυτο­εκ­πλη­ρού­μενη προ­φη­τεία και κατα­στεί ανα­πό­φευ­κτη.

Αυτή φρονώ ότι είναι η μόνη καθαρή, έντιμη και δημο­κρα­τική λύση στο γόρδιο δεσμό που έχουμε μπροστά μας.

Γιατί οι πρω­το­βου­λίες που έχουμε τώρα ανάγκη, είναι αυτές που θα δημιουρ­γή­σουν λύτρωση στο εσω­τε­ρικό, αλλά και τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για μια ισχυρή πολι­τική αντε­πί­θεση απέ­να­ντι στην συντη­ρη­τική παρά­ταξη.

Δεν έχουμε το χρόνο με το μέρος μας.

Δεν έχουμε, συνεπώς, την πολυ­τέ­λεια να κρυ­φτούμε, την πολυ­τέ­λεια να μην πάρουμε άμεσες απο­φά­σεις.

Τέλος, σε ό,τι με αφορά, θέλω να κατα­στήσω για άλλη μια φορά σαφές:

Η ιστορία, ο λαός και η προ­ο­δευ­τική παρά­ταξη με τίμησαν και με το παρα­πάνω.

Η μόνη μου φιλο­δο­ξία σήμερα είναι να αγω­νί­ζο­μαι στο πεδίο των ιδεών, για να ξανα­γί­νει η προ­ο­δευ­τική παρά­ταξη ελπίδα για το λαό και την κοι­νω­νία.

Και να ανα­λαμ­βάνω πάντα την ευθύνη να λέω με τόλμη αυτά που πιστεύω.

Αθήνα 22/2/2023