Η ανατροπή της σχέσης “πολιτικής-αγορών” η τεχνοκρατική σύλληψη της πολιτικής

Το τόξο της Ηθικής είναι πολύ μακρύ και στο­χεύει στην δικαιο­σύνη.

Πολι­τική και Ηθική όφειλαν και οφεί­λουν να απο­τε­λούν το αδια­χώ­ρι­στο δίδυμο για την επί­τευξη του στόχου της δια­σφά­λι­σης της Κοι­νω­νι­κής Δικαιο­σύ­νης.

Μια Κοι­νω­νική Δικαιο­σύνη που θα ωθούσε τον πολίτη στην ενεργό συμ­με­τοχή του στα «πολι­τικά και Κοι­νω­νικά δρώμενα».

Το πρo πολλών χρόνων δια­ζύ­γιο Πολιτικής- Ηθικής οδήγησε τους Πολίτες στην άρνηση συμ­με­το­χής και στην καθ όλα ομο­λο­γη­μένη «απα­ξί­ωση πολι­τι­κής και δια­χει­ρι­στών της πολι­τι­κής».

Ο δρόμος παγί­ω­σης του φαι­νο­μέ­νου ήταν μακρύς και φαί­νε­ται πλέον βέβαιο, ότι αυτός ήταν ο στόχος και η επι­δί­ωξη αυτών που συνέ­λα­βαν, δια­μόρ­φω­σαν και εφάρ­μο­σαν «την άλλη είδους πολι­τική», αυτήν την δια­ζευγ­μένη από την Ηθική.

Η ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, είναι αυτό που μας κατα­τρύ­χει, αυτό που απε­μπο­λεί την ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, αυτό που δημιουρ­γεί τις ανι­σό­τη­τες, οικο­νο­μι­κές, δικαιω­μά­των και ευκαι­ριών.

Η τεχνο­κρα­τική σύλληψη και εφαρ­μογη της πολι­τι­κής στην άσκηση εξου­σίας, είναι απόλυτα συν­δε­δε­μένη με την πίστη στις αγορές και με την ευρύ­τερη άποψη και θέση, ότι έτσι μπο­ρούμε να οδη­γη­θούμε στην κατά­κτηση του κοινού καλού.

Αυτός ο τεχνο­κρα­τι­κός τρόπος σκέψης για την πολι­τική, οδηγεί στην στέρηση του δημόσιου-πολιτικού λόγου από ηθικά επι­χει­ρή­ματα, αντι­με­τω­πί­ζει μεγάλα υπαρκτά Κοι­νω­νικά και Οικο­νοικα ζητήματα-προβλήματα, με μια μονο­μερή και μονο­διά­στατη επιμονή, σαν να απο­τε­λούν ζητή­ματα και προ­βλή­ματα «οικο­νο­μι­κής απο­δο­τι­κό­τη­τας».

Η αυτου του είδους αντι­με­τώ­πιση των προ­βλη­μά­των και οι απα­ντή­σεις, δίνουν την αίσθηση ότι αφορούν μόνο τους ειδι­κούς, οικο­νο­μο­λό­γους, οικο­νο­μέ­τρες και άλλους παρεμ­φε­ρείς .

Αυτός ο τρόπος σύλ­λη­ψης της πολι­τι­κής δεν είναι τωρινός, ήταν ανα­γκαίος για την επι­κρά­τηση της λεγό­με­νης ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ και για την εύκολη υλο­ποί­ηση των στόχων της, που δεν ήταν άλλοι από την εξα­το­μί­κευση και απα­ξί­ωση της πολι­τι­κής.

Η εκπα­ρα­θύ­ρωση της ΗΘΙΚΗΣ από την πολι­τική κονί­στρα, η εμφά­νιση των δήθεν τεχνο­κρα­τών στο πολι­τικό προ­σκή­νιο έφερε την έκπτωση της πολι­τι­κής και την ανα­κή­ρυξη της πίστης στις αγορές, ως κυρί­αρχο ρυθ­μι­στή των πολιτικών- οικο­νο­μι­κών και Κοι­νω­νι­κών εξε­λί­ξεων.

Η πίστη στις αγορές αντέ­στρεψε την ιεραρ­χική σχέση Πολι­τι­κής και οικο­νο­μίας, η πολι­τική έγινε υπο­χεί­ριο των αγορών και εθε­λό­δου­λος υπη­ρέ­της της.

Αυτή η ανα­τροπή είχε σαν απο­τε­λέ­σματα την διό­γκωση των οικο­νο­μι­κών και πολι­τι­κών ανι­σο­τή­των και την εμφά­νιση της έντονης Λαϊκής δυσα­ρέ­σκειας, που εντέ­χνως απο­κλεί­θηκε ΛΑΙΚΙΣΜΟΣ.

Κατά την άποψη των τεχνο­κρα­τών, η όποια αντί­δραση στο φαι­νό­μενο, είναι ΛΑΙΚΙΣΜΟΣ και εκ των προ­τέ­ρων κατα­δι­κα­στέο.

Οι αντι­δρώ­ντες στο φαι­νό­μενο χαρα­κτη­ρί­στι­καν οπι­σθο­δρο­μι­κοί, πολέ­μιοι της προόδου,επαρ­χιώ­τες, πολέ­μιοι της προόδου και των ανοι­χτών θυρών και οι φίλοι και οπαδοι της πίστης στις αγορές, κοσμο­πο­λί­τες, προ­ο­δευ­τι­κοί και φωτι­σμέ­νοι.

Η έκπτωση της πολι­τι­κής, τους έδωσε το δικαί­ωμα να ισχυ­ρί­ζο­νται ότι η δια­χω­ρι­στική γραμμή, δεν είναι μεταξύ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΔΕΞΙΑΣ, αλλά μεταξύ ΑΝΟΙΧΤΩΝ ΚΑΙ ΚΛΕΙΣΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ.

Η Τεχνο­κρα­τική προ­σέγ­γιση ζητη­μά­των ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ και δια­κυ­βέρ­νη­σης, αντι­με­τώ­πιζε τα θέματα ως κάτι που απα­σχο­λούσε τους ειδι­κούς και όχι τον πολίτη, που τον θεω­ρού­σαν και τον θεωρούν, ανίκανο να κατα­λά­βει.

Αυτή η αντί­ληψη και λει­τουρ­γία περιό­ρισε το εύρος της Δημο­κρα­τι­κής συζή­τη­σης, υπέ­σκαψε τους όρους του Δημό­σιου δια­λό­γου και προ­κά­λεσε στους πολίτες την αίσθηση της ανι­κα­νό­τη­τας και της αδυ­να­μίας της όποιας παρέμ­βα­σης.

Οι πολίτες έχασαν την όποια εμπι­στο­σύνη στην πολι­τική και στα Κόμματα δια­πι­στώ­νο­ντας την πλήρη σύμπλευση τους και την υιο­θέ­τηση εκ μέρους τους, της ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΗΨΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ.

Στυ­λο­βά­τες στην προ­σπά­θεια επι­κρά­τη­σης της ΠΑΓΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ και των δήθεν αξιών της ΑΓΟΡΑΣ, ήσαν τα Κόμματα της ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ και του ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ, γενικώς τα ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΟΜΜΑΤΑ .

Η επιλογή για πρώτη φορά της από­λυ­της απο­δο­χής των ΑΞΙΩΝ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ και προ της εκλογής του ΤΡΑΜΠ, έγινε απο το ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ της Αμε­ρι­κής, το οποίο μετε­τράπη σε κόμμα του ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ, αγκα­λιά­ζο­ντας την ανώτερη οικο­νο­μικά τάξη και το Χρη­μα­το­πι­στω­τικό Σύστημα.

Στις ίδιες επι­λο­γές οδη­γή­θη­καν τα Εργα­τικά και Κεντροαριστερά-Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην ΕΥΡΩΠΗ, οικεία βου­λή­σει ή πιε­ζό­μενα.

Η αλλαγή του Παγκό­σμιου σκη­νι­κού άρχισε επί ΡΙΓΚΑΝ και ΘΑΤΣΕΡ, πρό­βα­λαν και ισχυ­ρι­ζό­ντου­σαν ότι για τα προ­βλή­ματα των Κοι­νω­νιών, υπεύ­θυ­νες ήταν οι ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ και αυτός που θα έδινε λύσεις ήταν οι ΑΓΟΡΕΣ.

Την ταφό­πλακα στην ΠΟΛΙΤΙΚΗ και την πλήρη επι­κρά­τηση των ΑΓΟΡΩΝ στην Παγκό­σμια σκηνή, την έφεραν ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ δήθεν πολι­τι­κοί, ΚΛΙΝΤΟΝ στην Αμερική, ΜΠΛΑΙΡ στην Αγγλία, (θυμίσου τον τρίτο δρόμο), ΣΡΕΝΤΕΡ στην Γερ­μα­νία. (εκσυγ­χρο­νι­στι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις )και στα καθ ημας ο ΣΗΜΙΤΗΣ.

Την δια­φο­ρο­ποί­ηση της πολι­τι­κής την βάπτι­σαν σαν προ­σπά­θεια ελέγχου των ΑΓΟΡΩΝ και εξαν­θρω­πι­σμού της, στην πραγ­μα­τι­κό­τητα όμως εδραί­ω­σαν την δύναμη και την κυριαρ­χία τους.(των αγορών)

Μια τελευ­ταία φωνή ακού­στηκε Παγκό­σμια για την επα­να­φορά της ΗΘΙΚΗΣ στην άσκηση εξου­σίας και αυτή προ­ε­κλο­γικά, από τον ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ.

Στα χρόνια της Οικο­νο­μι­κής κρίσης προ­τί­μησε από ότι είδε το φώς της δημο­σιό­τη­τας και έχει γραφεί, τις παραι­νέ­σεις των συμ­βού­λων του ΚΛΙΝΤΟΝ, ότι πρέπει να δια­σω­θούν οι ΤΡΑΠΕΖΕΣ χωρίς καμμιά τιμωρία.

Το Τρα­πε­ζικό Σύστημα των ΗΠΑ την ώρα της κρίσης, σώθηκε από την πολι­τική απόφαση του ΟΜΠΑΜΑ,ίσως η τελευ­ταία ευκαι­ρία ανα­τρο­πής της Πυρα­μι­δι­κης σχέσης ΑΓΟΡΩΝ-ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ.

Αυτή την αλλαγή στην πολι­τική του την πλη­ρώ­σαμε ακριβά την περίοδο των μνη­μο­νίων, γιατι επε­κρά­τησε η άποψη(φερέ­φωνο της Αμε­ρι­κής η Ευρώπη) ότι, αντί της Κοι­νω­νίας πρέπει να σωθούν οι ΤΡΑΠΕΖΕΣ.

Η Ιστορία διδά­σκει και από αυτήν θα πρέπει να διδα­χθούν τα δικά μας ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΟΜΜΑΤΑ, η όποια τυφλή πίστη στις ΑΓΟΡΕΣ και στις ρυθ­μι­στι­κές τους ικα­νό­τη­τες είναι πλάνη, αν δεν ανα­νή­ψουν και αν δεν αλλά­ξουν ρότα, η Λαϊκή δυσα­ρέ­σκεια θα μεγεν­θύ­νε­ται και η εκλο­γική τους απήχηση θα παρα­μεί­νει καθη­λω­μένη.

Η όσμωση των Κεντρο­α­ρι­στε­ρών κομ­μά­των με τις Αγορές και η υιο­θέ­τηση της ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΗΨΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, τα απο­ξέ­νωσε με τις κοι­νω­νι­κές ομάδες που εκπρο­σω­πού­σαν και διέρ­ρηξε την ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΗΣΗ .

 

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος, 10/11/2022

 

ΥΣΤ. Αν θέλεις να χάσεις τον πόλεμο ανάθεσε τον στους Στρα­τη­γούς, αν θέλεις να δια­λύ­σεις την Κοι­νω­νία και να εξα­θλιώ­σεις τους πολίτες, ανάθεσε το στους ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥΣ ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΕΣ.

Στοι­χεία για τη γραφή του κει­μέ­νου πάρ­θη­καν από το βιβλίο του SANDEL η

ΤΥΡΡΑΝΙΑ ΤΗΣ ΑΞΙΑΣ