Tζένη Χειλουδάκη: «Πουλήθηκα στον Εισαγγελέα»

Το sex symbol των 90s περι­γρά­φει τον πνιγμό του πατέρα της, την πρώτη της νύχτα στην λεωφόρο Συγγρού, την επιστροφή-εκδίκηση του Εισαγ­γε­λέα Σακελ­λα­ρό­που­λου και το περι­στα­τικό που έσωσε την Κάρλα Μπρούνι

Aύγουστος του 1967. Ο Γιάννης Χει­λου­δά­κης βρί­σκε­ται στη θάλασσα μαζί με τη γυναίκα του, Άννα, που είναι έγκυος στο τέταρτο παιδί τους. Μαζί τους παρα­θε­ρί­ζει μια οικο­γε­νειακή φίλη, που έχει έρθει από το Λονδίνο για δια­κο­πές στην Κρήτη. Κάποια στιγμή, η κοπέλα ξανοί­γε­ται και δεν μπορεί να βγει στη στεριά. Η θάλασσα έχει αγριέ­ψει για τα καλά. Τα κύματα στη Σητεία είναι επι­κίν­δυνα. Ο Γιάννης Χει­λου­δά­κης βουτάει να τη σώσει. Τελικά δεν τα κατα­φέρ­νει. Περνούν 24 ώρες και το λιμε­νικό βρίσκει τη σορό του στην ακτή. Έξι μήνες μετά, γεν­νιέ­ται το τελευ­ταίο μωράκι της οικο­γέ­νειας Χει­λου­δάκη. Η κυρία Άννα το βαφτί­ζει Γιάννη, προς τιμήν του αδι­κο­χα­μέ­νου συζύγου της.

Η μοίρα, όμως, θέλει αυτό το πλάσμα να βρί­σκε­ται φυλα­κι­σμένο σε ένα αντρικό σώμα, που 23 χρόνια μετά θα το απο­χω­ρι­στεί με εγχεί­ρηση αλλαγής φύλου στο London Bridge Hospital του Λον­δί­νου. Στο ταξίδι της «ανα­γέν­νη­σης» θα τη συνο­δεύ­σει η αδελφή της. Η ταυ­τό­τητα αλλάζει και από «Γιάννης Χει­λου­δά­κης» γίνεται «Ιωάννα Χει­λου­δάκη». Για εμάς, απλά Τζένη. «Από 8 χρόνων φαντα­σιω­νό­μουν πράγ­ματα με αγόρια. Στα 13 ήμουν πια γυναίκα. Δεν υπήρξε το παρα­μι­κρό δίλημμα όταν έκανα την επέμ­βαση. Δεν έζησα ποτέ σαν αρσε­νικό» εξο­μο­λο­γεί­ται. Με τα αδέλφια της (δύο κορί­τσια και ένα αγόρι) έχουν πολύ καλές σχέσεις. «Όταν ξεκί­νησα να ντύ­νο­μαι με γυναι­κεία ρούχα, ο αδελφός μου με κούρεψε. Ήθελε να με κάνει αντράκι. Του εξήγησα πως, ακόμα και σε μπου­κάλι να με κλείσει, θα το κάνω με το φελλό».

Η Συγγρού, ο ομα­δι­κός βιασμός και η δικαί­ωση

Η πρώτη φορά που έκανε σεξ επί πληρωμή ήταν τη δεκα­ε­τία του 1980, την περίοδο που κατέ­βηκε στη Συγγρού, τη «λεωφόρο της αμαρ­τίας», όπως χαρα­κτη­ρι­στικά την απο­κα­λεί. «Πρέπει να ήμουν 14-15 ετών. Φόρεσα γυναι­κεία ρούχα και κατέ­βηκα στη Συγγρού. Όλο αυτό με γοήτευε. Όσες δού­λευαν εκείνη την εποχή στη Συγγρού με αγκά­λια­σαν. Ήμουν ένα μικρό παιδάκι. Εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχε κίν­δυ­νος. Η λεω­φό­ρος Συγγρού ήταν ένα βασί­λειο. Έβγαζες έναν άμπακο λεφτά και συγ­χρό­νως έκανες το κέφι σου και επι­βε­βαιω­νό­σουν σαν γυναίκα. Κάθε βράδυ περ­νού­σαν εκα­το­ντά­δες άτομα. Από οικο­δό­μους, μέχρι επι­φα­νείς επι­χει­ρη­μα­τίες. Ήταν υπέ­ρο­χες οι στιγμές που έζησα εκεί». Το πιο άγριο περι­στα­τικό που βίωσε στη Συγγρού ήταν ο βιασμός που υπέστη από τέσσερα άτομα. «Με τη βοήθεια της δικη­γό­ρου μου, τους βρήκα και κατα­δι­κά­στη­καν σε δεκα­πέ­ντε χρόνια φυλά­κιση ο καθένας. Μάλιστα, μαζεύ­τη­καν και άλλα εντάλ­ματα εις βάρος τους και η ποινή τους αυξή­θηκε. Ο ένας από αυτούς αυτο­κτό­νησε στη φυλακή».

Ο εθισμός στην κοκαΐνη και η Carla Bruni

Η ομορφιά ήταν το πιο δυνατό όπλο στη φαρέτρα της Τζένης. «Αυτή η ομορφιά με σακά­τεψε. Πάχυνα, στα­μά­τησα να γυμνά­ζο­μαι, να βάζω κρέμες και να είμαι κοκέτα, γιατί ήθελα να τιμω­ρήσω την καλλονή Τζένη, που μετε­τράπη σε τέρας και με κατέ­στρεψε. Όσο έβλεπα πως ήμουν ποθητή, τόσο περισ­σό­τερο ανέ­βαινα με τη σκούπα μου στα σύννεφα». Στα χρόνια της δόξας και της κατα­ξί­ω­σης, πέρασαν από τα χέρια της πάρα πολλά χρήματα. «Για μένα δεν υπήρχε αύριο. Έβγαζα εκα­τομ­μύ­ρια. Όσο υπερ­φί­αλο κι αν σου φανεί, θα μπο­ρούσα να είμαι από τις πιο πλού­σιες γυναί­κες στην Ελλάδα». Η Τζένη δεν υπο­λό­γισε ποτέ τα χρήματα. Τα ξόδευε σε ταξίδια, ρούχα και cabrio αυτο­κί­νητα που άλλαζε κάθε έξι μήνες. Παράλ­ληλα φρό­ντιζε και τη μητέρα της στην Κρήτη. «Ήμουν εθι­σμένη στον τζόγο. Όσα κι αν έβγαζα, την ίδια μέρα τα έχανα στο καζίνο της Ρόδου. Έχω παίξει στα μεγα­λύ­τερα καζίνο του πλανήτη. Πολλές φορές έχει τύχει να τα χάσω όλα και να μην έχω λεφτά ούτε για το ταξί της επι­στρο­φής. Ένα από τα βασικά μου ελατ­τώ­ματα είναι πως στους εθι­σμούς μου δίνομαι και πεθαίνω από αυτούς. Τη δεκα­ε­τία του 1980 “έπαιζε” πολλή κοκαΐνη και ήμουν εθι­σμένη για πάνω από δέκα χρόνια.

Εκείνη την εποχή στα πάρτι τα ναρ­κω­τικά ήταν σαν το νερό. Δεν υπήρχε το “Έλα να πιούμε ένα σφηνάκι”, αλλά το “Έλα να πιούμε μια γραμμή”, με απο­τέ­λε­σμα να είμαι κάθε μέρα στην τσίτα. Ήθελα να σνιφάρω συνέ­χεια και να ζω τη στιγμή. Δεν υπήρχε αύριο, ούτε ξημέ­ρωμα. Η ζωή μου ήταν ένα διαρκές πάρτι» εξο­μο­λο­γεί­ται. Ωστόσο, υπήρξαν στιγμές που φλέρ­ταρε έντονα με το θάνατο. «Το 1993 βρι­σκό­μουν στη Ρώμη. Παράλ­ληλα με το μόντε­λινγκ, δούλευα στο κλαμπ Milleuno στη Via Veneto. Εκεί γνώρισα την Carla Bruni. Μου τη σύστησε ένας δικη­γό­ρος. Με την Carla περά­σαμε πολύ καλά. Ήταν όμως εθι­σμένη στην κοκαΐνη. Ένα βράδυ την έσωσα. Στο ξενο­δο­χείο που μέναμε, ξαφνικά μελά­νιασε. Την έβαλα κατευ­θείαν στο ντους για να τη συνε­φέρω. Σε αντί­στοιχη θέση είχα βρεθεί κι εγώ πολλές φορές. Ένα ξημέ­ρωμα, ξύπνησα και είπα “ως εδώ”». Αυτή την περίοδο, ο μεγα­λύ­τε­ρος εθισμός της Τζένης είναι η ίδια η ζωή. «Καλό μου, δεν ζούσα. Βρι­σκό­μουν στο δικό μου πλανήτη, με μονα­δικό κάτοικο εμένα. Στη νιότη μου δεν είχα κοι­τά­ξει ποτέ τ’ άστρα. Δεν περ­πά­τησα ποτέ ξυπό­λητη σε παρα­λίες. Δεν κατα­λά­βαινα τι σημαί­νει να σηκω­θείς το πρωί και να πλη­ρώ­σεις τη ΔΕΗ. Υπήρχαν σκλάβοι γι’ αυτές τις δου­λειές. Εκείνο που έκανα πάντα μόνη ήταν να γράφω στο ημε­ρο­λό­γιό μου».

Η επι­στροφή του εισαγ­γε­λέα και το μήνυμα στο facebook

Το γράψιμο ήταν πάντα ένα από τα μεγάλα της ατού, καθότι από το σχολείο ακόμα παρέ­διδε τις πιο ζωντα­νές και γλα­φυ­ρές εκθέ­σεις. Η γραφή της ήταν σχεδόν μυθι­στο­ρη­μα­τική. Ξεκί­νησε να γράφει βιβλία το 2003. «Πάντα είχα στο μυαλό μου πως ήθελα να γράψω την ιστορία της ζωής μου. Ίσως να ήταν και θέμα ματαιο­δο­ξίας. Τα πρώτα τρία βιβλία πήγαν πολύ καλά». Ακόμα και σήμερα στο «βουνάκι της», όπως απο­κα­λεί το μέρος που μένει στη Σητεία της Κρήτης, κατα­γρά­φει την καθη­με­ρι­νό­τητά της. «Η σημε­ρινή μας γνω­ρι­μία και η φωτο­γρά­φιση που έγινε στην Κρήτη για το People είναι ένα κομμάτι της ζωής μου. Αρκεί να αφου­γκρά­ζε­σαι τους ανθρώ­πους και παίρ­νεις μυριά­δες θετικά πράγ­ματα. Γενικά, μου αρέσει να ακούω τους ανθρώ­πους. Στο παρελ­θόν, επι­κε­ντρω­νό­μουν στο να παίρνω από εκεί­νους και όχι να δίνω» παρα­δέ­χε­ται. Αυτή είναι η «Τζένη-Τέρας», όπως την έχει απο­κα­λέ­σει σε ένα από τα βιβλία της. «Υπάρχει ακόμα μέσα μου, αλλά είναι φυλα­κι­σμένη και φιμω­μένη. Ενίοτε ξεφεύ­γει». Η ζωή της γεμάτη, πολυ­τά­ραχη, συναρ­πα­στική. Sex symbol της δεκα­ε­τίας του 1990 και διακαής πόθος διά­ση­μων και μη. Παρ’ όλα αυτά, δεν ήταν λίγες οι φορές που σιχά­θηκε τον εαυτό της. Η πρώτη που της έρχεται κατευ­θείαν στο μυαλό είναι η υπόθεση με τον εισαγ­γε­λέα Γιώργο Σακελ­λα­ρό­πουλο. «Σιχά­θηκα τον εαυτό μου όταν που­λή­θηκα στον εισαγ­γε­λέα. Δεν τον αγάπησα. Με γοή­τευσε η θέση του, το ενδια­φέ­ρον που μου έδειχνε και τα χρήματά του. Αγα­πούσα το μυαλό και την καρδιά του. Κάναμε υπέ­ρο­χες συζη­τή­σεις, με γέμιζε και φόρτιζε τις μπα­τα­ρίες μου. Από τον Γιώργο έμαθα τον Νίτσε και τον Κονδύλη. Στην πορεία, βέβαια, όλο αυτό απο­μυ­θο­ποι­ή­θηκε».

Οι ανεκ­πλή­ρω­τοι έρωτες, πολλές φορές, δημιουρ­γούν την επι­θυ­μία της εκδί­κη­σης. Ο Σακελ­λα­ρό­που­λος εκδι­κή­θηκε την Τζένη με το δικό του τρόπο. Μετά από δεκαέξι χρόνια, εμφα­νί­στηκε ξανά στη ζωή της με ένα μήνυμα στο facebook που έγραφε το εξής: «Παρα­μέ­νεις ο έρωτας της ζωής μου και θέλω να σε συνα­ντήσω». Έτσι κι έγινε. Όταν πριν από δύο χρόνια ξανα­έ­σμι­ξαν, της έθεσε τους δικούς του όρους. «Μου είπε πως πλέον δεν θα είναι ο μαλάκας της υπό­θε­σης. Ήθελε να δια­γράψω το προφίλ μου στο facebook, διότι τον ενο­χλούσε που μου έκαναν like στις φωτο­γρα­φίες και σε αυτά που έγραφα. Το πιο συγκλο­νι­στικό –που με άφησε με το στόμα ανοιχτό– ήταν πως μου επέβαλε να διώξω τα σκυλιά από τη ζωή μου. Έβλεπε την αγάπη που διο­χέ­τευα στα σκυλιά και ζήλευε» απο­κα­λύ­πτει. Η επα­να­σύν­δεση της Τζένης με τον εισαγ­γε­λέα κράτησε μόλις έξι μήνες. «Μέναμε σε ένα θεϊκό ρετιρέ στην Αγία Παρα­σκευή. Αυτή τη φορά ζούσα πραγ­μα­τικά σε μια χρυσή φυλακή. Είχα τα πάντα. Κάθε πρωί, όμως, ξυπνούσα με ένα τρέ­μουλο στην καρδιά. Ότι πάλι θα τον συνα­ντήσω, ότι πάλι θα ακούω τις ρητο­ρείες του Νίτσε και του Κονδύλη. Η ζωή του Γιώργου ήταν τα βιβλία του, κάτι που τον έκανε να βρί­σκε­ται στο δικό του πλανήτη». Η τελευ­ταία φορά που βρέ­θη­καν ήταν στο ρετιρέ της Αγίας Παρα­σκευής. «Όταν μου έθεσε το δίλημμα με τα σκυλιά, του απά­ντησα πως για όλα τα χρήματα του κόσμου δεν θα τα έβγαζα ποτέ από τη ζωή μου». Από τότε δεν ξανα­μί­λη­σαν ποτέ.

«Σιχά­θηκα το σεξ. Δεν μου λείπει καθόλου»

Εκτός από πάρτι, κάμερες, δημο­σιό­τητα και χρήμα, στη ζωή της Τζένης πρω­τα­γω­νι­στούσε το σεξ. Καθη­με­ρινό και ατε­λεί­ωτο σεξ. «Σιχά­θηκα το σεξ. Ακού­γε­ται κάπως, αλλά δεν θέλω να το ξαναδώ στη ζωή μου. Δεν μου λείπει καθόλου. Η τελευ­ταία φορά που έκανα σεξ ήταν πριν από δύο χρόνια, με τον Σακελ­λα­ρό­πουλο, στο ρετιρέ της Αγίας Παρα­σκευής». Εδώ και δεκα­πέ­ντε χρόνια στα­μά­τησε να εργά­ζε­ται ως ιερό­δουλη. «Δεν μπο­ρούσα πια να το δια­χει­ρι­στώ, αλλά ούτε να είμαι θεα­τρίνα και ψυχο­λό­γος. Το να είσαι εταίρα δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πρέπει να είσαι σύζυγος, μητέρα, αδελφή, ερωμένη. Σε τέτοιου είδους κατα­στά­σεις, οι άνθρω­ποι αφή­νο­νται. Ακούς πολλά προ­βλή­ματα. Θέλω να τονίσω πως οι εταίρες ασκούν λει­τούρ­γημα».

Η ίδια δεν πήγε ποτέ σε ψυχο­λόγο. «Στην πορεία της ζωής, οι άμυνές μου άρχισαν να λει­τουρ­γούν δια­φο­ρε­τικά. Ξεκί­νησα να ψάχνο­μαι και να μιλάω με τον εαυτό μου. Δεν είμαι αρνη­τική στην ψυχα­νά­λυση.

Υπάρ­χουν πράγ­ματα βαθιά μέσα μου που θα ήθελα να τα συζη­τήσω με έναν ειδικό, αλλά αυτό το διά­στημα η οικο­νο­μική μου κατά­σταση δεν το επι­τρέ­πει. Πλέον, με συντη­ρεί η μητέρα μου. Κάποια στιγμή θα πληρωθώ από τα βιβλία μου. Το Δεκέμ­βριο βγαίνει και το πέμπτο, το οποίο είναι η συνέ­χεια του Αίγλης και Κρίσης Γωνία. Θα λέγεται Οδός Ειρήνης – Αδιέ­ξοδο Κόλαση. Οδός Ειρήνης είναι ο δρόμος που βρί­σκε­ται το ρετιρέ όπου έμενα με τον Σακελ­λα­ρό­πουλο στην Αγία Παρα­σκευή» απο­κα­λύ­πτει.

«Το μόνο που μου λείπει από την παλιά ζωή είναι το χρήμα»

Παρότι δηλώνει πως στο άκουσμα της λέξης «γάμος» ξερνάει, στην εκπομπή της Νατα­λίας Γερ­μα­νού απο­κά­λυψε πως είναι παντρε­μένη και πως το δια­ζύ­γιό της θα βγει σε ενάμιση χρόνο, διότι ο σύζυγός της αρνεί­ται να της το δώσει. «Υπήρξαν διά­φο­ροι λόγοι που παντρεύ­τηκα, τους οποίους θα απο­κα­λύψω στο επόμενο βιβλίο μου. Την περίοδο που το απο­φά­σισα, ήμουν πολύ μπερ­δε­μένη και πιθανόν ήθελα να το βιώσω. Ζήσαμε ελά­χι­στα μαζί, γιατί είναι ποδο­σφαι­ρι­στής. Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι πως μας πάντρεψε η αντι­δή­μαρ­χος Αθηνών. Από αυτό το γάμο είχαμε και οι δύο να κερ­δί­σουμε κάτι» αρκεί­ται να πει.

Και στα εύκολα και στα δύσκολα, ο άνθρω­πος που ήταν πάντα στο πλευρό της είναι η μητέρα της, η κυρία Άννα. Για είκοσι πέντε χρόνια έμεναν μαζί σε ένα δια­μέ­ρι­σμα στα Σεπόλια, που είχε αγο­ρά­σει η Άννα Χει­λου­δάκη με δάνειο, καθώς δούλευε στο υπουρ­γείο Υγείας και Πρό­νοιας. Το σπίτι βρι­σκό­ταν στη συμβολή Κρέ­ο­ντος και Ρόδου. «Εκεί πέρασα τα καλύ­τερα χρόνια της ζωής μου». Οι σχέσεις μάνας και κόρης δεν πέρασαν ποτέ έντονα σκα­μπα­νε­βά­σματα. «Αυτό που δεν ενέ­κρινε ποτέ ήταν η πορνεία. Κάναμε χιλιά­δες καβγά­δες όλα αυτά τα χρόνια, αλλά μόνο για το συγκε­κρι­μένο θέμα». Η κυρία Άννα ήταν και είναι το απάνεμο λιμάνι της Τζένης, ο άνθρω­πος στον οποίο θα εκμυ­στη­ρευ­τεί τα πάντα.

Από τον Αύγου­στο του 2013, επέ­στρεψε στη Σητεία και μένει με τη μητέρα της. «Είναι ό,τι πιο κατα­πλη­κτικό θα μπο­ρούσα να βιώσω στη ζωή μου». Όσον αφορά τον πρότερο και περι­πε­τειώδη βίο, δεν της λείπει ούτε στο ελά­χι­στο. «Τα έχω κάνει όλα, τα έχω ζήσει όλα και όλο αυτό άρχισε να σαπίζει. Ήμουν γεμάτη από όλα τα χαζά και έπρεπε κάποια στιγμή το πάρτι να τελειώ­σει, να ανοί­ξουν οι πόρτες και να μπει καθαρός αέρας». Και οι έρωτες που έζησε; «Δεν αγάπησα ποτέ μου. Πριν από την επέμ­βαση είχα ένα δεσμό με τον Μανώλη, αλλά δυστυ­χώς έπεσε το αερο­πλάνο του με προ­ο­ρι­σμό τις Μαλ­δί­βες και έκτοτε κάτι μπλό­καρε μέσα μου. Όντας εγω­ί­στρια, δεν αφέθηκα ποτέ ξανά. Φοβή­θηκα μην τσα­λα­κω­θεί το “εγώ” μου. Να σου πω και κάτι; Αγαπώ πολύ τη μοναξιά και την ανε­ξαρ­τη­σία μου».

Αυτή την περίοδο δεν έχει κάποιο σύντροφο στη ζωή της. «Απέχω από το παρα­μύθι. Το μόνο που μου λείπει από την παλιά ζωή είναι το χρήμα. Ακόμα ονει­ρεύ­ο­μαι ένα αγρό­κτημα με άσπρους φράχτες, μια λίμνη με πάπιες, γλά­στρες με βοτάνια, δυο κότες και δυο κοκο­ρά­κια. Ονει­ρεύ­ο­μαι την απλό­τητα, γιατί έζησα όλη την υπερ­βολή της χλιδής. Αυτό που μου έμαθε η ζωή είναι πως κανένας όμορφος άνθρω­πος δεν μοιάζει με μοντέλο, ό,τι κοροϊ­δεύ­εις το λού­ζε­σαι και πως πρέπει ζεις την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευ­ταία».

protothema.gr