Μια «εκ βαθέων» συνέντευξη της εικαστικού Ειρήνης Βαζούκου

Η συ­μπο­λί­τισ­σά μας, ει­κα­στι­κός κυρία Ει­ρή­νη Βα­ζού­κου, στην μέχρι τώρα πο­ρεία της, έχει απο­δεί­ξει ότι είναι πάντα ενερ­γή στον τομέα που επέ­λε­ξε να δρα­στη­ριο­ποιεί­ται εδώ και χρό­νια. Είναι πολύ δρα­στή­ρια, εξω­στρε­φής και συμ­με­τέ­χει ακού­ρα­στα σε εκ­θέ­σεις τόσο σε μου­σεία και γκα­λε­ρί της Ελ­λά­δας, όσο και του εξω­τε­ρι­κού. Έργα της βρί­σκο­νται σε πολ­λές ιδιω­τι­κές συλ­λο­γές στην Ελ­λά­δα και στο εξω­τε­ρι­κό.

Σή­με­ρα, μι­λά­ει στην «δη­μο­κρα­τι­κή» για την πε­ρί­ο­δο του εγκλει­σμού λόγω παν­δη­μί­ας και πώς αυτό επη­ρέ­α­σε την δη­μιουρ­γία της, για την δρα­στη­ριό­τη­τά της με συμ­με­το­χές σε εκ­θέ­σεις σε με­γά­λα μου­σεία, σε ει­κα­στι­κά φε­στι­βάλ και εκ­θε­σια­κούς χώ­ρους, σε πολλά μέρη της χώρας μας καθώς και για τα επό­με­να βή­μα­τά της.

Και όπως ση­μειώ­νει: «Δεν μου αρέ­σει να ‘αντι­γρά­φω’ τον εαυτό μου και θέλω να βάζω πάντα τον προ­σω­πι­κό μου πήχη όλο και ψη­λό­τε­ρα!».

• Κυρία Βα­ζού­κου, μετά την δύ­σκο­λη πε­ρί­ο­δο της παν­δη­μί­ας και των εγκλει­σμών, επα­νερ­χό­μα­στε στην ‘κα­νο­νι­κό­τη­τα’. Πώς σας βρήκε η πε­ρα­σμέ­νη διε­τία και πώς επα­νέρ­χε­στε στο πρό­γραμ­μά σας;

Κατ’ αρχάς, ευ­χα­ρι­στώ πολύ κ. Ντό­κου προ­σω­πι­κά εσάς και την εφη­με­ρί­δα ‘δη­μο­κρα­τι­κή’ για το εν­δια­φέ­ρον που δεί­χνε­τε για την δου­λειά μου. Η πε­ρί­ο­δος της παν­δη­μί­ας εκτός από την δυ­σκο­λία που έφερε σε πολλά επί­πε­δα σε όλο τον πλα­νή­τη, μάς έδωσε χρόνο! Το θέμα είναι πώς τον δια­χει­ρί­στη­κε ή τι επι­λο­γές είχε, για να τον δια­χει­ρι­στεί ο κα­θέ­νας μας.

Οι άν­θρω­ποι που ήταν εντε­λώς μόνοι με οι­κο­νο­μι­κά, οι­κο­γε­νεια­κά, ψυ­χο­λο­γι­κά ή προ­βλή­μα­τα υγεί­ας, χωρίς στή­ρι­ξη, δεν μπορώ να φα­ντα­στώ πώς το αντι­με­τώ­πι­σαν. Γνω­ρί­ζω φί­λους, που υπέ­φε­ραν. Επί­σης τώρα βλέ­που­με τις συ­νέ­πειες του εγκλει­σμού –όπως η συ­γκα­τοί­κη­ση με το­ξι­κούς αν­θρώ­πους που είχε τρα­γι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα όπως η εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κή βία ή ακόμη και οι γυ­ναι­κο­κτο­νί­ες (τις οποί­ες, πα­ρα­κο­λου­θού­με να γί­νο­νται πολύ συχνά και θα συ­νε­χι­στούν, δυ­στυ­χώς αν δεν γίνει κάτι…).

Ένα πράγ­μα όμως που μου έχει μεί­νει και θυ­μά­μαι είναι ότι πριν να ανοί­ξει το κρά­τος τα Μου­σεία, άνοι­ξε άλλες επι­χει­ρή­σεις. Χωρίς να θέλω να προ­σβά­λω κα­νέ­ναν, φά­νη­κε πως ανά­λο­γα με τις ανά­γκες των θε­σμι­κών, πάνε και οι απο­φά­σεις τους.

Στον εγκλει­σμό, προ­σω­πι­κά υπήρ­ξα τυ­χε­ρή γιατί δεν είχαν αλ­λά­ξει και πολλά πράγ­μα­τα από την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μου. Δου­λεύω ‘αυ­το­έ­γκλει­στη’ ούτως ή άλλως, πάρα πολ­λές ώρες και μέρες μέσα στο ερ­γα­στή­ριό μου. Συ­νε­πώς, είδα τον χρόνο που μας δό­θη­κε, σαν δώρο. Η ζωή μου, όμως που είχα με τους φί­λους μου, τους συ­νεκ­θέ­τες μου, τους συ­νερ­γά­τες μου, στις δρά­σεις μας και όχι μόνο, δεν μπο­ρού­σε να αντι­κα­τα­στα­θεί με τις τη­λε­δια­σκέ­ψεις και με τα δια­δι­κτυα­κά project που υπάρ­χουν. Οι δια­δι­κτυα­κές δρά­σεις βέ­βαια, είχαν σκοπό να μην χα­θού­με, να συ­νε­χί­ζου­με, μέχρι να ξα­να­βρε­θού­με διά ζώσης. Πι­στεύω τε­λι­κά, ότι δι­δα­χτή­κα­με όλοι ένα πράγ­μα.

Ότι ο άν­θρω­πος δεν μπο­ρεί χωρίς αγκα­λιά, χωρίς την παρέα. Είναι στην φύση του. Επα­νήλ­θα λοι­πόν στο πρό­γραμ­μά μου κι εγώ με πολλή χαρά και θέλω να πι­στεύω, ότι η παν­δη­μία είναι πια πα­ρελ­θόν!

• Πα­ρα­κο­λου­θού­με την δρα­στη­ριό­τη­τά σας με συμ­με­το­χές σε εκ­θέ­σεις σε με­γά­λα μου­σεία, σε ει­κα­στι­κά φε­στι­βάλ και εκ­θε­σια­κούς χώ­ρους, σε πολλά μέρη της χώρας μας. Φαί­νε­ται λοι­πόν ότι υπάρ­χει έντο­νο εν­δια­φέ­ρον για την Τέχνη σε πολ­λές πε­ριο­χές!

Κοι­τάξ­τε τα τε­λευ­ταία χρό­νια (με εξαί­ρε­ση το 2020-21) τα έργα μου τα­ξι­δεύ­ουν πολύ και πα­ρου­σιά­ζο­νται σε αρ­κε­τούς αξιό­λο­γους χώ­ρους. Φέτος δε, ήταν απί­στευ­τη κα­τά­στα­ση. Οι ‘μη­χα­νές’ στον χώρο των ει­κα­στι­κών πή­ρα­νε μπρο­στά, με φο­βε­ρή τα­χύ­τη­τα. Δεν προ­λα­βαί­να­με. Νιώθω δε ευ­λο­γη­μέ­νη, από το γε­γο­νός πως έχει εκτι­μη­θεί η δου­λειά μου. Δεν μου αρέ­σει να ‘αντι­γρά­φω’ τον εαυτό μου και θέλω να βάζω πάντα τον προ­σω­πι­κό μου πήχη όλο και ψη­λό­τε­ρα. Όταν κοι­τά­ζω καμιά φορά το βιο­γρα­φι­κό μου ή πα­λιές φω­το­γρα­φί­ες, ανα­ρω­τιέ­μαι αν τα έκανα εγώ όλα αυτά, και με τι δύ­να­μη. Ίσως παίρ­νω πολύ κου­ρά­γιο από την αγάπη, τον σε­βα­σμό και την εν­θάρ­ρυν­ση που ει­σπράτ­τω πρω­τί­στως από την οι­κο­γέ­νειά μου, τους φί­λους μου και τους συ­νερ­γά­τες μου. Ίσως είναι το πάθος μου για την ζω­γρα­φι­κή που δεν μειώ­θη­κε ποτέ -από τότε που θυ­μά­μαι τον εαυτό μου. Ίσως το πεί­σμα που έχω, όταν η ζωή μου στέλ­νει συ­νε­χώς δυ­σκο­λί­ες κι εμπό­δια στο να προ­χω­ρή­σω και να υλο­ποι­ή­σω τα όνει­ρά μου. Ίσως ο σε­βα­σμός που δεί­χνω στους επι­με­λη­τές με τους οποί­ους συ­νερ­γά­ζο­μαι και τον εκ­φρά­ζω έμπρα­κτα Πχ: Ποιο­τι­κή δου­λειά, συ­νέ­πεια, νέα δου­λειά συ­νε­χώς και γνω­ρί­ζουν ότι μπο­ρούν να βα­σι­στούν σε εμένα. Αυτά είναι αμ­φί­δρο­μα βέ­βαια. Γιατί και εγώ πάω όπου εκτι­μώ, θαυ­μά­ζω και ξέρω ότι θα μπορώ να συ­νερ­γα­στώ και δεν θα ‘χα­λα­στώ’ (που λένε). Ευ­τυ­χώς είμαι πάρα πολύ νέα στην ψυχή, ώστε να αντέ­χω την φυ­σι­κή σω­μα­τι­κή κού­ρα­ση που βγαί­νει από αυτήν την πο­ρεία και θέλω να πι­στεύω ότι έχω και υγιές έν­στι­κτο, το οποίο ακούω όχι μόνο στις σχέ­σεις μου και στις συ­νερ­γα­σί­ες μου, αλλά και όταν ζω­γρα­φί­ζω. Για μένα, το έν­στι­κτό μου είναι πάντα βα­σι­κός πα­ρά­γο­ντας.

• Ποια είναι τα επό­με­να σχέ­δια σας; Συμ­με­τέ­χε­τε και σε ρα­διο­φω­νι­κές πα­ρα­γω­γές.

Θα απα­ντή­σω πρώτα στο δεύ­τε­ρο που ανα­φέ­ρε­στε. Απο­δέ­χθη­κα την πρό­σκλη­ση που μου έστει­λαν η Άννα Μπαρ­δα­κά και Σπύ­ρος Στο­γιάν­νης με χαρά, και αφο­ρού­σε ένα project που το έχουν δη­μιουρ­γή­σει και το ονο­μά­ζουν iasmos collective για το Ράδιο Λυ­χνά­ρι. Ακούω ότι αρέ­σει πολύ και χαί­ρο­μαι γι’ αυτό! Προ­σω­πι­κά μιλάω για την σχέση που έχω με την τέχνη και πόσο κα­θο­ρί­ζει την ζωή μου.

Όσον αφορά στην συ­νέ­χεια της πο­ρεί­ας μου, έχω αρ­κε­τές κλει­σμέ­νες συμ­με­το­χές σε ομα­δι­κές εκ­θέ­σεις για το επό­με­νο τρί­μη­νο. Εν­δει­κτι­κά, σας ανα­φέ­ρω με­ρι­κές, με αρχή την Κρήτη (ήδη τρέ­χει η έκ­θε­ση στο οι­νο­ποιείο Δι­γε­νά­κη στο Ηρά­κλειο) στα Χανιά στο Μου­σείο Ελαιουρ­γείο, μετά στο Ζιν­ζιρ­λί Τζαμί του Αρ­χαιο­λο­γι­κού Μου­σεί­ου Σερ­ρών, στο τέλος του Σε­πτέμ­βρη στο νέο Πο­λι­τι­στι­κό Κέ­ντρο του Δήμου Αθη­ναί­ων, στην Πι­να­κο­θή­κη Αλί­μου, στην Platform Projects 22 στην ΑΣΚΤ, στο Βα­φο­πού­λειο Θεσ­σα­λο­νί­κης τον Οκτώ­βρη, στην Art Thessaloniki 22 και στην Σπι­να­λό­γκα της Κρή­της τον Νο­έμ­βρη και έπε­ται συ­νέ­χεια.

Ετοι­μά­ζω τώρα ένα έργο για την με­γά­λη έκ­θε­ση του ΕΕΤΕ για τα 100 χρό­νια από την κα­τα­στρο­φή της Σμύρ­νης και βέ­βαια εκτός των συμ­με­το­χών σε ομα­δι­κές, συ­νε­χί­ζω να δου­λεύω πα­ράλ­λη­λα και την επό­με­νή μου ατο­μι­κή που θα ανα­κοι­νω­θεί ο τόπος και ο χρό­νος αρ­γό­τε­ρα!

Λίγα λόγια για την Ει­ρή­νη Βα­ζού­κου:

-Γεν­νή­θη­κε στην Ρόδο και μένει στην Αθήνα και στην Ρόδο. Είναι μέλος του ΕΕΤΕ ( Επι­με­λη­τή­ριο Ει­κα­στι­κών Τε­χνών Ελ­λά­δος) και της IAA / AIAP, The International Association of Art, του ΣΚΕΤ­ΒΕ , της ομά­δας ΔΙ­ΠΟ­ΛΑ και του Ορί­ζο­ντα Γε­γο­νό­των.

– Έχει πα­ρου­σιά­σει έως τώρα 15 ατο­μι­κές εκ­θέ­σεις και συ­νεκ­θέ­σεις (επι­λεγ­μέ­να): Ιστο­ρι­κό Αρ­χείο Μου­σείο Ύδρας 2015, Δη­μο­τι­κή Πι­να­κο­θή­κη Κέρ­κυ­ρας (Πε­ρι­στύ­λιο) 2014, Δη­μο­τι­κή Πι­να­κο­θή­κη Θεσ­σα­λο­νί­κης (Casa Bianka) 2012, Κέ­ντρο σύγ­χρο­νης Τέ­χνης του Μου­σεί­ου Νε­ο­ελ­λη­νι­κής Τέ­χνης Ρόδου στα πλαί­σια του ΜοΤεΡ 1- 2001.

-Έχει συμ­με­τά­σχει σε πάνω από 100 ομα­δι­κές εκ­θέ­σεις στην Ελ­λά­δα και στο εξω­τε­ρι­κό (επι­λεγ­μέ­να): 5th Biennalle of London 2021, Platform Project of Athens ΑΣΚΤ / Art Thessaloniki 2021/ 5th Quartenalle of Stara Zagora 2020-21 Voulgaria 2021 / Platform Project of Athens ΑΣΚΤ 2020 / Platform Project of Athens ΑΣΚΤ 2019 / NetworX-Inspiring rural Europe-ENRD Brussels 2019 / Platform Project of Athens ΑΣΚΤ 2018 / Archipelago» project -«Dal-Baħar Madwarha Valletta Malta 2017/ Platform Project of Athens ΑΣΚΤ 2017 / 4th Quartenalle of Stara Zagora 2016 Vulgaria / Art Athina 2016 / Art Thessaloniki 2016.

-Έργα της ανή­κουν στις συλ­λο­γές:

Δη­μο­τι­κής Πι­να­κο­θή­κης Χα­νί­ων, Δη­μο­τι­κής Πι­να­κο­θή­κης Κέρ­κυ­ρας, Μου­σεί­ου Σύγ­χρο­νης Τέ­χνης Χα­νί­ων «Ελαιουρ­γείο», Ιστο­ρι­κού Αρ­χεί­ου – Μου­σεί­ου Ύδρας, Βα­φο­που­λεί­ου Πο­λι­τι­στι­κού Κέ­ντρου Θεσ­σα­λο­νί­κης, Μου­σεί­ου Νε­ο­ελ­λη­νι­κής Τέ­χνης Δήμου Ρόδου, Κρα­τι­κή Πι­να­κο­θή­κη Stara Zagora Βουλ­γα­ρί­ας, Μου­σείο Αλ­λο­τρο­πί­ας- Αντί­κυ­ρα, ΕΤΑΛ Α.Ε, ATE Bank, Υπουρ­γεί­ου Δι­καιο­σύ­νης και σε ιδιω­τι­κές συλ­λο­γές στην Ελ­λά­δα και το εξω­τε­ρι­κό.

-Για το έργο της έχουν γρά­ψει:

Χάρης Κα­μπου­ρί­δης (τε­χνο­κρι­τι­κός-επι­κοι­νω­νιο­λό­γος), Ντίνα Αδα­μο­πού­λου (προϊ­στα­μέ­νη ΓΑΚ – διευ­θύ­ντρια Ιστο­ρι­κού Αρ­χεί­ου-Μου­σεί­ου Ύδρας), Έλλη Κοκ­κί­νη (ιστο­ρι­κός τέ­χνης- πρώην προϊ­στα­μέ­νη Βα­φο­πού­λειου Πνευ­μα­τι­κού Κέ­ντρου Θεσ­σα­λο­νί­κης), Πόλυ Χα­τζη­μάρ­κου (ιστο­ρι­κός τέ­χνης και ευ­ρω­παϊ­κού πο­λι­τι­σμού)-Msc Διοί­κη­ση Πο­λι­τι­σμι­κών Μο­νά­δων), Μαρία Με­λέ­ντη (ιστο­ρι­κός τέ­χνης- διευ­θύ­ντρια Δη­μο­τι­κής Πι­να­κο­θή­κης Κέρ­κυ­ρας), Σάσσα Με­ταλ­λη­νού–Chaitow (δρ. ιστο­ρί­ας και φι­λο­σο­φί­ας της τέ­χνης),

-Έχει λάβει το Α΄ Πα­νελ­λή­νιο βρα­βείο στην ζω­γρα­φι­κή από τον ΣΚΕΤ­ΒΕ το 2011.