Δώρα Κουνάκη: «Τα κοσμήματά μου κουβαλούν μνήμες, εικόνες και το πνεύμα της Ρόδου»

Κυρία Κουνάκη, πώς ξεκί­νησε η σχέση σας με το κόσμημα;

Δεν υπήρξε κάποια αρχή γιατί πάντα υπήρχε στη ζωή μου. Ο παππούς μου, Φώτης Μανου­σά­κης, ήταν από τους πρώτους τεχνί­τες κοσμη­μά­των στη Ρόδο. Το 1954 άνοιξε το πρώτο του κοσμη­μα­το­πω­λείο στην παλιά πόλη και έγινε γνωστός για το ελάφι που σχε­δί­ασε σαν να πετάει. Από μικρή ηλικία με έβαζε να σχε­διάζω δίπλα του. Μου έμαθε πώς να δίνω κίνηση σε ένα σχήμα, πώς να σέβομαι τις ανα­λο­γίες. Το πρώτο μου σχέδιο ήταν φυσικά ένα ελάφι βασι­σμένο στο δικό του αλλά με πιο σύγ­χρονη ματιά.

Το ελάφι είναι σύμβολο που χρη­σι­μο­ποιείτε συχνά. Τι σημαί­νει για εσάς;

Για μένα είναι κάτι πολύ προ­σω­πικό. Στο παλιό λιμάνι, εκεί που στέκουν αντι­κρι­στά το αρσε­νικό και το θηλυκό ελάφι στις κολόνες, έχω ζήσει πολλές στιγμές που έχουν μείνει στη μνήμη μου. Εκεί πήγα για να σκεφτώ, να χαρώ, να μοι­ρα­στώ. Εκεί το πρώτο μου τσιγάρο, εκεί και το πρώτο φιλί. Όταν το σχε­δί­ασα, ήθελα να απο­τυ­πώσω αυτή την αίσθηση κίνησης και ελευ­θε­ρίας, σαν να πετάει. Κι αν το γυρί­σεις ανάποδα, θα δεις μια μικρή καρδιά. Συμ­βο­λί­ζει την αγάπη μου για τη Ρόδο και για τον παππού μου που μου έμαθε να σχε­διάζω.

Από πού αντλείτε έμπνευση για το σχέδιο ενός κοσμή­μα­τος;

Από τη φύση, την ιστορία και την αρχι­τε­κτο­νική του νησιού. Οι παι­δι­κές μου ανα­μνή­σεις είναι γεμάτες εικόνες που επα­νέρ­χο­νται στα σχέδιά μου. Οι βόλτες με τη βάρκα, το μάζεμα αχινών με τη γιαγιά, τα φρε­σκο­ψα­ρε­μένα χτα­πό­δια, τα παξι­μά­δια από τη Σύμη, την πατρίδα του παππού μου. Αυτά γίνο­νται κοχύλια, καλα­μά­ρια, αστε­ρίες, ιππό­κα­μποι… Είναι μικρά κομ­μά­τια θάλασ­σας και μνήμης που παίρ­νουν τη μορφή κοσμή­μα­τος.

Πώς θα περι­γρά­φατε τη δημιουρ­γική σας δια­δι­κα­σία;

Ξεκινά πάντα από μια εικόνα ή ένα συναί­σθημα. Μπορεί να είναι η σκιά ενός κτηρίου στην Παλιά Πόλη, μια λεπτο­μέ­ρεια σε μια πόρτα ή το χρώμα του νερού ένα συγκε­κρι­μένο από­γευμα. Από εκεί ξεκινώ το σκίτσο, παίζω με γραμμές και καμπύ­λες και μετά περνάω στο μέταλλο. Θέλω κάθε κομμάτι να έχει καθαρές γραμμές, ρέουσες καμπύ­λες και μια μικρή αίσθηση μυστη­ρίου, κάτι που θα κάνει τον άνθρωπο που το φορά να ανα­κα­λύ­πτει νέα πράγ­ματα όσο το κοιτά.

Η οικο­γέ­νειά σας πάντως έχει αφήσει ισχυρό απο­τύ­πωμα στον χώρο του κοσμή­μα­τος.

Πράγ­ματι. Μεγά­λωσα στο κατά­στημα «Πέτρος – Έλενα» των γονιών μου, που επε­κτά­θηκε σε τρία ακόμη. Οι γονείς μου ταξί­δευαν συχνά στο εξω­τε­ρικό για να παρα­κο­λου­θούν εκθέ­σεις, να δουν τάσεις, να εμπνευ­στούν από τη δια­κό­σμηση βιτρι­νών. Με έπαιρ­ναν μαζί τους και αυτό με βοήθησε να μάθω από νωρίς ότι η τέχνη πρέπει να συν­δυά­ζε­ται με την επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα. Αυτό ήταν ίσως το μεγα­λύ­τερο μάθημα που πήρα από εκείνα τα ταξίδια, πως η έμπνευση δεν αρκεί αν δεν μπορεί να στη­ρι­χθεί και να ανα­πτυ­χθεί μέσα από σωστές επαγ­γελ­μα­τι­κές επι­λο­γές.

Έχετε λάβει μέρος και σε αρκετές εκθέ­σεις. Τι σας δίνουν αυτές οι εμπει­ρίες;

Είναι πάντα πολύ­τι­μες. Οι εκθέ­σεις είναι ένας χώρος ανταλ­λα­γής ιδεών, γνω­ρι­μίας με άλλους δημιουρ­γούς και επαφής με ανθρώ­πους που αγαπούν το κόσμημα. Το ελλη­νικό κόσμημα στο εξω­τε­ρικό έχει απήχηση αρκεί να έχει αυθε­ντική ταυ­τό­τητα και να αφη­γεί­ται μια ιστορία.

Ποια είναι η φιλο­σο­φία σας για τη δημιουρ­γία κοσμη­μά­των;

Παίρνω τα σύμβολα της Ρόδου και τα φέρνω σε μια σύγ­χρονη, λιτή γραμμή, πολλές φορές με μια σου­ρε­α­λι­στική διάθεση. Μου αρέσουν οι συμ­βο­λι­σμοί, οι λεπτο­μέ­ρειες που μπορεί να μην είναι ορατές με την πρώτη ματιά. Θέλω κάθε κομμάτι να είναι ωδή στην υψηλή τεχνική, στη δια­χρο­νική αισθη­τική και στην εκλε­πτυ­σμένη επιλογή υλικών.

Το 2025 έφερε και μια μεγάλη συνερ­γα­σία για εσάς.

Φέτος συνερ­γά­ζο­μαι με τον ιταλικό οίκο Pesavento, έναν οίκο που θαυμάζω για την αισθη­τική και την τεχνική του. Είναι γνωστοί για την και­νο­τόμα τεχνική Polvere di Sogni, όπου μικρο­σκο­πική σκόνη άνθρακα δίνει στα κοσμή­ματα μια ιδιαί­τερη υφή και λάμψη. Δημιουρ­γή­σαμε μαζί το Γούρι του 2025, μια συλ­λε­κτική έκδοση με απο­κλει­στι­κούς χρω­μα­τι­σμούς και φινι­ρί­σματα που δεν θα κυκλο­φο­ρή­σουν ξανά. Για μένα, αυτό το έργο είναι πολλά περισ­σό­τερα από ένα γούρι. Είναι μια γιορτή δημιουρ­γι­κό­τη­τας και κοινής καλ­λι­τε­χνι­κής έκφρα­σης, ένας διά­λο­γος ανάμεσα στην ιταλική δεξιο­τε­χνία και το πνεύμα της Ρόδου. Ήθελα το κομμάτι να μετα­φέ­ρει το αίσθημα του νησιού, τη θάλασσα, τα χρώματα, τα σύμβολα, μέσα από ένα σχέδιο που παρα­μέ­νει σύγ­χρονο και δια­χρο­νικό.

Πού μπορεί να βρει κάποιος τις δημιουρ­γίες σας;

Οι συλ­λο­γές παρου­σιά­ζο­νται στα δύο κατα­στή­ματά μας στη Ρόδο και στο ηλε­κτρο­νικό μας κατά­στημα. Προ­σφέ­ρουμε επίσης υπη­ρε­σίες σχεδίων κατόπιν παραγ­γε­λίας, ειδικά προ­σαρ­μο­σμέ­νων στο προ­σω­πικό στυλ του πελάτη. Θέλω ο καθένας που φοράει κάτι δικό μου να νιώθει ότι κουβαλά μαζί του ένα μικρό κομμάτι από τη Ρόδο.

Ποια θα λέγατε ότι είναι η μεγα­λύ­τερη πρό­κληση για έναν Έλληνα σχε­δια­στή κοσμη­μά­των σήμερα;

Η ισορ­ρο­πία ανάμεσα στην καλ­λι­τε­χνική ελευ­θε­ρία και την εμπο­ρική βιω­σι­μό­τητα. Ο κλάδος έχει υψηλό κόστος, έντονο αντα­γω­νι­σμό και μεγάλες απαι­τή­σεις στην επι­κοι­νω­νία με το κοινό. Αλλά αν κρα­τή­σεις την ταυ­τό­τητά σου και παρα­μεί­νεις ανοι­χτός στην εξέλιξη, μπορείς να προ­χω­ρή­σεις.

Υπάρχει κάποιο κόσμημα που φοράτε πάντα;

Δεν απο­χω­ρί­ζο­μαι ποτέ τη βέρα της γιαγιάς μου, τη φοράω για να την έχω πάντα μαζί μου. Ο αδερφός μου φορά τη βέρα του παππού μας. Έχουν φύγει κι οι δύο, αλλά μέσα από αυτά τα δαχτυ­λί­δια τρεις γενιές μένουμε ενω­μέ­νες. Το άλλο κόσμημα που φοράω πάντα είναι ένα μικρό βέλος, από τη σειρά κοσμη­μά­των μου εμπνευ­σμένα από τη Ρόδο και τα σύμβολά της. Η βέρα της γιαγιάς μου και το βέλος της Ρόδου. Δύο κοσμή­ματα, δύο ιστο­ρίες με κοινό συναί­σθημα, #FeelRhodian, η ψυχή της νέας μου καμπά­νιας.

Κλεί­νο­ντας, κυρία Κουνάκη ποιο είναι το όραμά σας;

Θέλω να γίνω κομμάτι της Ρόδου. Τα κοσμή­ματά μου να είναι η Ρόδος μας. Να είναι ο τρόπος που κάποιος θα πάρει μαζί του το φως, τη θάλασσα, την ιστορία και την ψυχή αυτού του τόπου. Θέλω κάθε κομμάτι που δημιουργώ να αφη­γεί­ται μια ροδί­τικη ιστορία, να συνδέει ανθρώ­πους, να ταξι­δεύει σε όλο τον κόσμο και να επι­στρέ­φει πάντα εδώ, στον τόπο που με γέννησε και με εμπνέει.