Πομπέο: Να φύγουν τα πολεμικά πλοία για να αρχίσει ο διάλογος

Την επί­λυ­ση της δια­μά­χης που έχει ξε­σπά­σει με­τα­ξύ Ελ­λά­δας και Τουρ­κί­ας μετά και τις συ­νε­χι­ζό­με­νες προ­κλή­σεις της Αγκυ­ρας με τις αλ­λε­πάλ­λη­λες εκ­δό­σεις NAVTEX και την πα­ρου­σία του «Ορούτς Ρέις» στην ελ­λη­νι­κή υφα­λο­κρη­πί­δα με δι­πλω­μα­τι­κό και ει­ρη­νι­κό τρόπο ζητά με δη­λώ­σεις του σε δη­μο­σιο­γρά­φους ο Αμε­ρι­κα­νός υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών Μάικ Πο­μπέο. Ει­δι­κό­τε­ρα, ο Πο­μπέο απευ­θύ­νει έκ­κλη­ση να απο­χω­ρή­σουν τα πο­λε­μι­κά πλοία από την πε­ριο­χή για να λά­βουν χώρα οι συ­νο­μι­λί­ες. Στο πλαί­σιο της συ­νέ­ντευ­ξης μι­λά­ει και για την αυ­ρια­νή επί­σκε­ψή του στην Κύπρο, τη με­ρι­κή άρση του εμπάρ­γκο όπλων αλλά και την αμε­ρι­κα­νι­κή στρα­τιω­τι­κή πα­ρου­σία στο Αφ­γα­νι­στάν.

Ακο­λου­θούν ανα­λυ­τι­κά οι δη­λώ­σεις Πο­μπέο στους δη­μο­σιο­γρά­φους

Πο­μπέο: Ευ­χα­ρι­στώ όλους εσάς που μας συ­νο­δεύ­ε­τε στο τα­ξί­δι. Είναι πραγ­μα­τι­κά ιστο­ρι­κό. Μας πήρε πε­ρισ­σό­τε­ρο απ’ ό,τι ήλ­πι­ζα, ώστε έπρε­πε να φθά­σου­με στο σή­με­ρα από τις 29 Φε­βρουα­ρί­ου, όμως ανα­μέ­νου­με το Σάβ­βα­το το πρωί, για πρώτη φορά σε δύο δε­κα­ε­τί­ες, να έχου­με τους Αφ­γα­νούς μαζί στο τρα­πέ­ζι, έτοι­μους να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν τις επί­μα­χες συ­νο­μι­λί­ες για το πώς θα πάνε μπρο­στά τη χώρα τους, μειώ­νο­ντας τη βία και δί­νο­ντας στον αφ­γα­νι­κό λαό αυτό που απαι­τεί: ένα συμ­φι­λιω­μέ­νο Αφ­γα­νι­στάν, με μία κυ­βέρ­νη­ση που αντι­κα­το­πτρί­ζει μία χώρα που δεν είναι σε πό­λε­μο. Αυτό θα δώσει στον αμε­ρι­κά­νι­κο λαό την ευ­και­ρία να μειώ­σει τους κιν­δύ­νους που δια­τρέ­χουν οι νέοι και νέες που βρί­σκο­νται εκεί πέρα από τότε – αύριο είναι 11η Σε­πτεμ­βρί­ου – δη­λα­δή σχε­δόν 20 χρό­νια από τότε, έχο­ντας χύσει πολύ αίμα και δώσει πολύ αμε­ρι­κά­νι­κο πλού­το, για να βοη­θή­σουν τον αφ­γα­νι­κό λαό να πε­τύ­χει και να κα­τα­τρο­πώ­σει την Αλ-Κάι­ντα στο Αφ­γα­νι­στάν, μία πραγ­μα­τι­κά τε­ρά­στια επι­τυ­χία.

Έχου­νε μεί­νει λι­γό­τε­ροι από με­ρι­κοί εκα­το­ντά­δες μα­χη­τές της Αλ-Κάι­ντα στο Αφ­γα­νι­στάν. Η με­γά­λη πλειο­νό­τη­τα των ηγε­τι­κών στε­λε­χών τους δεν βρί­σκο­νται πλέον στο πεδίο της μάχης. Μπο­ρού­με να εί­μα­στε πε­ρή­φα­νοι για όσα έχου­με πε­τύ­χει, όμως είναι ώρα για αυτό το επό­με­νο βήμα, και έχω επί­γνω­ση για το πόσο δύ­σκο­λο είναι αυτές οι συ­ζη­τή­σεις με­τα­ξύ των Αφ­γα­νών, όμως είναι για το δικό τους καλό.  Είναι η χώρα τους για την οποία πρέ­πει να βρουν τον τρόπο πώς να την κά­νουν να προ­χω­ρή­σει και να δη­μιουρ­γή­σουν μία κα­λύ­τε­ρη ζωή για ολό­κλη­ρο τον αφ­γα­νι­κό λαό.

Και έτσι, είμαι χα­ρού­με­νος να δεχτώ με­ρι­κές ερω­τή­σεις για το συ­γκε­κρι­μέ­νο θέμα ή για το υπό­λοι­πο του τα­ξι­διού, όπως για την στάση μας στην Κύπρο, ένας επί­σης ση­μα­ντι­κό τα­ξί­δι.

Δη­μο­σιο­γρά­φος: Θέ­λε­τε να πάτε; Είναι προ­φα­νώς η επέ­τειος της 11ης Σε­πτεμ­βρί­ου, όταν θα φθά­σου­με εκεί. Μπο­ρεί­τε να μας πείτε τη ση­μα­σία αυτής επί­σης, τη ση­μα­ντι­κό­τη­τα αυτής της συ­νά­ντη­σης.

Πο­μπέο: Ναι. Κοι­τάξ­τε, δεν πι­στεύω ότι υπάρ­χει κα­νέ­νας Αμε­ρι­κα­νός που δεν θυ­μά­ται αυτή τη μέρα, κάθε Αμε­ρι­κα­νός που είναι 24,25 ή με­γα­λύ­τε­ρος που θυ­μά­ται, που ήταν αρ­κε­τά με­γά­λος για να βλέ­πει τη­λε­ό­ρα­ση εκεί­νη την ημέρα ή να ζούσε τότε στη Νέα Υόρκη. Θυ­μά­μαι ήμου­να στο Κάν­σας, όπου δού­λευα στην μικρή μου επι­χεί­ρη­ση.  Θυ­μά­μαι να παίρ­νω μία κλήση από τη σύ­ζυ­γο μου, η οποία μου είπε να ανοί­ξω την τη­λε­ό­ρα­ση και να δω τι γί­νε­ται. Θυ­μά­μαι τον θυμό. Θυ­μά­μαι τη δί­καιη αγα­νά­κτη­ση που όλοι εί­χα­με, και η Αμε­ρι­κή αντέ­δρα­σε σε αυτό με έναν τρόπο που ήταν απο­λύ­τως δι­καιο­λο­γη­μέ­νος, πάρα πολύ επι­τυ­χη­μέ­νος και κα­τάλ­λη­λος, και τώρα είναι μία στιγ­μή να βά­λου­με το Αφ­γα­νι­στάν στο επό­με­νο βήμα της πο­ρεί­ας του.

Υπάρ­χουν ακόμα τζι­χα­ντι­στές στον κόσμο. Υπάρ­χει ακόμη αντι­τρο­μο­κρα­τία που πρέ­πει να γίνει. Ο πρό­ε­δρος Τραμπ έχει βαθιά επί­γνω­ση αυτού. Θα συ­νε­χί­σου­με να εγ­γυού­μα­στε την προ­στα­σία της πα­τρί­δας μας και να κά­νου­με ό,τι είναι απα­ραί­τη­το για να μειώ­σου­με τους κιν­δύ­νους τρο­μο­κρα­τι­κών επι­θέ­σε­ων, όχι μόνο από το Αφ­γα­νι­στάν αλλά και από τη Συρία, το Ιράκ, την Ασία, από την Αλ-Σα­μπά­αμπ, από όλα τα μέρη που υπάρ­χουν τρο­μο­κρά­τες. Η Αμε­ρι­κή θα κάνει το έργο της, για να δια­σφα­λί­σει τη μεί­ω­ση και των κιν­δύ­νων για την πα­τρί­δα μας.

Δη­μο­σιο­γρά­φος: Άρα λοι­πόν, κύριε υπουρ­γέ, δύο γρή­γο­ρες ερω­τή­σεις. Πι­στεύ­ε­τε ότι οι ΗΠΑ είναι έτοι­μες να απο­σύ­ρουν όλα τα στρα­τεύ­μα­τα τους από το Αφ­γα­νι­στάν, ακόμη και πριν υπο­γρα­φεί μία συμ­φω­νία με­τα­ξύ των Τα­λι­μπάν και την αφ­γα­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης; Και δεύ­τε­ρον, τι πι­στεύ­ε­τε για τις ανα­φο­ρές του ΟΗΕ και άλλων, ότι οι Τα­λι­μπάν συ­νε­χί­ζουν να φυ­γα­δεύ­ουν ξέ­νους μα­χη­τές, όπως στοι­χεία της Αλ-Κάι­ντα και άλ­λους ξέ­νους μα­χη­τές; Και συ­νι­στούν αυτοί μία απει­λή τόσο με­γά­λη που θα μπο­ρού­σαν να αλ­λά­ξουν τη στάση και τους υπο­λο­γι­σμούς των ΗΠΑ σε όλο αυτό;

Πο­μπέο: Άρα αυτές οι δύο ερω­τή­σεις είναι συν­δε­δε­μέ­νες – αυτές οι ερω­τή­σεις είναι στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα συν­δε­δε­μέ­νες η μία με την άλλη.

Δη­μο­σιο­γρά­φος: Ναι

Πο­μπέο: Υπάρ­χει μία σειρά δε­σμεύ­σε­ων από την πλευ­ρά των Τα­λι­μπάν. Έχου­με κάθε προσ­δο­κία ότι θα τις ακο­λου­θή­σουν. Η δέ­σμευ­ση μας να μειώ­σου­με τις δυ­νά­μεις μας στο μηδέν θα πραγ­μα­τω­θεί μόνο υπό τον όρο να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν και εκεί­νοι τις υπο­χρε­ώ­σεις τους στο πλαί­σιο της συμ­φω­νί­ας.

Επο­μέ­νως, έχου­με ξε­κά­θα­ρη ει­κό­να σχε­τι­κά με τις υπο­χρε­ώ­σεις τους σε συ­νάρ­τη­ση με την τρο­μο­κρα­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα που λαμ­βά­νει χώρα στο Αφ­γα­νι­στάν, δη­λα­δή να κα­τα­στρώ­νουν ενα­ντί­ον ξένων επι­χει­ρή­σε­ων. Είναι πολύ ξε­κά­θα­ρο ότι τα επί­πε­δα της βίας έχουν πέσει σε απο­δε­κτό επί­πε­δο. Κοιτά, είδα μόλις χθες, ίσως προ­χθές, ότι υπάρ­χουν ακόμη τα­ρα­ξί­ες εκεί έξω. Υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που δεν θέ­λουν να προ­χω­ρή­σουν τα πράγ­μα­τα. Θέ­λουν την Αμε­ρι­κή βαλ­τω­μέ­νη σε αυτό το μέρος. Δεν θέ­λουν ει­ρή­νη στο Αφ­γα­νι­στάν. Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι Αφ­γα­νοί θέ­λουν αυτό και σε αυτό θα μεί­νου­με συ­γκε­ντρω­μέ­νοι.

Και όσον αφορά τη στρα­τιω­τι­κή ισχύ μας – ο πρό­ε­δρος είπε και νο­μί­ζω ότι ο στρα­τη­γός Μα­κέν­ζι είπε χθες, ότι στα τέλη του του φθι­νο­πώ­ρου θα έχου­με κα­τέ­βει πε­ρί­που στους 4.500 Αμε­ρι­κα­νούς στρα­τιώ­τες. Θα υπάρ­χει ένας ση­μα­ντι­κός αριθ­μός από Resolute Support Mission soldiers.  Έχω επί­γνω­ση ότι δεν κιν­δυ­νεύ­ουν μόνοι Αμε­ρι­κα­νοί εδώ. Υπάρ­χει ένας τε­ρά­στιος αριθ­μός από διε­θνείς δυ­νά­μεις που έχουν επί­σης θυ­σια­στεί σε αυτή τη μάχη τα τε­λευ­ταία 19 και πλέον χρό­νια. Θέ­λου­με όλοι να έχουν την ευ­και­ρία να μειώ­σουν τον κίν­δυ­νο, να μειώ­σουν τις δυ­νά­μεις τους.

Και έτσι η κί­νη­ση μας στα κα­τάλ­λη­λα επί­πε­δα θα είναι σε αρ­μο­νία με τους δύο στό­χους που ο πρό­ε­δρος πα­ρου­σί­α­σε όταν έγινα υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών – δύο στό­χους. Πή­γαι­νε όσο κοντά μπο­ρείς στο μηδέν, όσο γρή­γο­ρα γί­νε­ται. Έχου­με πρό­θε­ση να το κά­νου­με και έχου­με κάνει πραγ­μα­τι­κή πρό­ο­δο. Δεύ­τε­ρον, δεν μπο­ρείς να θυ­σιά­σεις την ασφά­λεια για την πα­τρί­δα.

Έτσι, πι­στεύω ότι αυτοί οι στό­χοι είναι και εφι­κτοί με­τα­ξύ του τι έχου­με κάνει και τι το υπουρ­γείο Άμυ­νας έχει πε­τύ­χει κατά τη διάρ­κεια των τε­λευ­ταί­ων αυτών χρό­νων. Κά­να­με πραγ­μα­τι­κή πρό­ο­δο και στους δύο στό­χους.

Δη­μο­σιο­γρά­φος: Είναι όμως αυτό το χρο­νο­διά­γραμ­μα ευ­θυ­γραμ­μι­σμέ­νο χρο­νι­κά με τις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις? Εννοώ, αν αυτές οι συ­ζη­τή­σεις διαρ­κέ­σουν για μήνες, ίσως και πε­ρισ­σό­τε­ρο, πως θα προ­σαρ­μο­στεί­τε;

Ναι. Κοίτα, θα πα­ρα­τη­ρού­με τις συν­θή­κες στο έδα­φος. Αυτοί οι όροι είναι είναι μέρος ενός πα­κέ­του όρων που φέρει ρίσκο, και άρα και οι δια­πραγ­μα­τεύ­σεις είναι μέρος αυτού κατά κά­ποιο τρόπο, όμως αυτό που κοι­τά­με στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι ποια είναι η κα­τά­στα­ση ασφα­λεί­ας, ποιος είναι ο κίν­δυ­νος – κίν­δυ­νοι ότι η Αλ-Κάι­ντα έχει μέρη για να με­γα­λώ­σει, κίν­δυ­νοι ότι υπάρ­χουν επι­θέ­σεις που λαμ­βά­νουν χώρα που προ­έρ­χο­νται από το εξω­τε­ρι­κό. Αυτοί είναι οι όροι που μπή­καν στη συμ­φω­νία, αυ­τούς θα κοι­τά­με ότι θα συμ­βου­λεύ­ου­με τον πρό­ε­δρο, στο επό­με­νο πα­κέ­το απο­φά­σε­ων που θα πάρει, για το πόσο γρή­γο­ρα μπο­ρού­με στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα να φθά­σου­με στον στόχο μας, ο οποί­ος είναι να μην υπάρ­χουν αμε­ρι­κά­νι­κες δυ­νά­μεις στο Αφ­γα­νι­στάν.

Δη­μο­σιο­γρά­φος: Ανη­συ­χεί­τε ότι αυτό λει­τουρ­γεί ως αντι­κί­νη­τρο για τους Τα­λι­μπάν στο να δια­πραγ­μα­τευ­τούν καλή τη πί­στει; Και πώς μπο­ρεί­τε να εγ­γυ­η­θεί­τε ότι θα δια­πραγ­μα­τευ­τούν;

Πο­μπέο: Δεν υπάρ­χουν εγ­γυ­ή­σεις στο Αφ­γα­νι­στάν. Νο­μί­ζω ότι ύστε­ρα από 19 χρό­νια, αυτό είναι που κα­τα­λα­βαί­νου­με. Μπο­ρού­με επί­σης να δούμε πως όταν η προη­γού­με­νη κυ­βέρ­νη­ση είχε δε­κά­δες χι­λιά­δες στρα­τεύ­μα­τα εκεί δεν μπο­ρού­σε να πε­τύ­χει τους βα­σι­κούς στό­χους της. Το έχου­με κάνει αυτό. Το έχου­με εκτε­λέ­σει. Όχι, νο­μί­ζω ότι οι Τα­λι­μπάν έχουν κάθε κί­νη­τρο να το κά­νουν σωστά. Ο πρό­ε­δρος Τραμπ το έχει ξε­κα­θα­ρί­σει: Εάν θέ­σουν Αμε­ρι­κα­νούς σε κίν­δυ­νο, θα τους κυ­νη­γή­σου­με, θα τους χτυ­πή­σου­με σκλη­ρά. Το έχου­με κάνει αυτό. Το έχου­με κάνει τα τε­λευ­ταία τριά­μι­σι χρό­νια. Έχου­με προ­κα­λέ­σει πραγ­μα­τι­κή ζημιά στους Τα­λι­μπάν σε πε­ρι­πτώ­σεις που έθε­σαν Αμε­ρι­κα­νούς σε κίν­δυ­νο. Θα συ­νε­χί­σου­με να το κά­νου­με αυτό. Θα συ­νε­χί­σου­με να έχου­με μία δυ­να­μι­κή στάση, που θα μας επι­τρέ­ψει να κι­νη­θού­με κατά τρόπο που θα δια­φυ­λάσ­σει τον διπλό στόχο, που έχει πα­ρου­σιά­σει ο πρό­ε­δρος. Είμαι πολύ σί­γου­ρος για αυτό.

Δη­μο­σιο­γρά­φος: Θα ήταν η κυ­βέρ­νη­ση έτοι­μη να στεί­λει πίσω στρα­τεύ­μα­τα, εάν αυτό κα­τα­στεί ανα­γκαίο;

Πο­μπέο: Ναι, ο πρό­ε­δρος το έχει πει αυτό. Ο πρό­ε­δρος έχει πει πως είτε είναι σε έναν χρόνο από τώρα είτε σε τρία, εάν υπάρ­χει κίν­δυ­νος για τις ΗΠΑ, θα επι­στρέ­ψου­με. Και νο­μί­ζω ότι το έχει χρη­σι­μο­ποι­ή­σει πολύ πιο γλα­φυ­ρή γλώσ­σα, αλλά έχει πει ότι θα πάμε εκεί και θα ρυθ­μί­σου­με τα πράγ­μα­τα. Θα εκτε­λέ­σου­με την απο­στο­λή κατά τρόπο που να θω­ρα­κί­ζει την αμε­ρι­κα­νι­κή ασφά­λεια.

Δη­μο­σιο­γρά­φος: Μπο­ρεί­τε να μι­λή­σε­τε λίγο για την επί­σκε­ψή σας στην Κύπρο και γιατί είναι ση­μα­ντι­κή;

Πο­μπέο: Ναι ήταν τόσο ση­μα­ντι­κή. Πρώ­τον σχε­δί­α­ζα και στο πα­ρελ­θόν να πάω εκεί και είχα ανα­βά­λει το τα­ξί­δι. Δεν ξέρω, Νικ, ίσως ήσουν σε εκεί­νο το τα­ξί­δι, όταν… 

Δη­μο­σιο­γρά­φος– Όχι δεν ήμουν εκεί

Πο­μπέο: Όταν έπρε­πε να πάμε σε έναν άλλο προ­ο­ρι­σμό. Είναι επί­σης γε­γο­νός ότι τα πράγ­μα­τα, που λαμ­βά­νουν χώρα σή­με­ρα στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο είναι ση­μα­ντι­κά και θέλω να έχω την ευ­και­ρία να μι­λή­σω με τους ηγέ­τες εκεί στην Κύπρο για την δική τους οπτι­κή, τους στό­χους τους και τα πράγ­μα­τα που θα ήθε­λαν να κά­νουν. Ο πρό­ε­δρος είναι πολύ ξε­κά­θα­ρος και έχει ζη­τή­σει (έχει μι­λή­σει με τον πρό­ε­δρο Ερ­ντο­γάν, έχει μι­λή­σει με τον πρω­θυ­πουρ­γό Μη­τσο­τά­κη και το έχει επι­ση­μά­νει σε κάθε πε­ρί­στα­ση) οι δια­μά­χες, οι θα­λάσ­σιες δια­μά­χες να επι­λυ­θούν με δι­πλω­μα­τι­κό και ει­ρη­νι­κό τρόπο. Και επο­μέ­νως θα ερ­γα­στώ και για αυτό, να δια­σφα­λί­σω ότι κα­τα­νοώ τους κιν­δύ­νους από την οπτι­κή των αν­θρώ­πων της Κύ­πρου και να το έχω κατά νου καθώς θα συ­νε­χί­ζου­με να ερ­γα­ζό­μα­στε για τις προ­κλή­σεις στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο. Αυτό είναι κάτι στο οποίο εστιά­ζου­με πραγ­μα­τι­κά. Οι Γερ­μα­νοί έχουν κάνει καλή δου­λειά στο να προ­σπα­θή­σουν δι­πλω­μα­τι­κά να τους πεί­σουν να αρ­χί­σουν συ­νο­μι­λί­ες για το πώς θα προ­χω­ρή­σουν. Ελ­πί­ζου­με ότι θα υπάρ­ξουν πραγ­μα­τι­κές συ­νο­μι­λί­ες και ελ­πί­ζου­με ότι τα πο­λε­μι­κά πλοία που υπάρ­χουν εκεί θα απο­συρ­θούν ώστε να λά­βουν χώρα οι συ­νο­μι­λί­ες.

Δη­μο­σιο­γρά­φος: H με­ρι­κή άρση του εμπάρ­γκο όπλων για την Κύπρο (waiver) ήταν «χτύ­πη­μα» για την Τουρ­κία. Εννοώ, δεν ήταν κα­θό­λου ευ­χα­ρι­στη­μέ­νοι με το waiver αυτό.

Πο­μπέο: Κοι­τάξ­τε..

Δη­μο­σιο­γρά­φος: Εννοώ, πού πη­γαί­νουν τα πράγ­μα­τα με τον Ερ­ντο­γάν σε αυτό το στά­διο;

Πο­μπέο: Λοι­πόν το waiver ερ­χό­ταν εδώ και καιρό. Ερ­γα­ζό­μα­σταν για αυτό κά­ποιο διά­στη­μα. Συ­νά­δει με την αμε­ρι­κα­νι­κή πο­λι­τι­κή για πολύ με­γά­λο διά­στη­μα. Ήταν απλώς η σωστή στιγ­μή να λά­βου­με την από­φα­ση. Ολο­κλη­ρώ­σα­με λοι­πόν την ανά­λυ­σή μας, δια­σφα­λί­σα­με ότι έχου­με λάβει υπόψη κάθε πι­θα­νό κίν­δυ­νο και κι­νη­θή­κα­με γρή­γο­ρα. Τέλος πά­ντων, πρέ­πει να φύγω. 

Δη­μο­σιο­γρά­φος: Ευ­χα­ρι­στώ πολύ.

Πηγή: kathimerini.gr