«Οι καιροί ου μενετοί»

Της Νεκτα­ρίας Μπίλλη

Στην πολι­τική όλα κρί­νο­νται εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος. Ωστόσο η αρχή απο­τε­λεί ήμισυ παντός. Αναμ­φί­βολα λοιπόν μια καλή αρχή είναι πάντα απα­ραί­τητη ωστόσο δεν είναι αρκετή. Απαι­τεί­ται διαρκής, ουσια­στική και κοπια­στική προ­σπά­θεια προ­κει­μέ­νου ο στόχος και οι επι­διώ­ξεις να στε­φθούν με επι­τυ­χία στο στάδιο της ολο­κλή­ρω­σής τους.

Γενι­κό­τερα η πλειο­ψη­φία των πολιτών δείχνει να είναι ικα­νο­ποι­η­μένη από τον πρώτο μήνα δια­κυ­βέρ­νη­σης της κυβέρ­νη­σης Μητσο­τάκη. Πλούσιο νομο­θε­τικό έργο, καλή προ­ε­τοι­μα­σία, γρή­γο­ρες κινή­σεις και όλα αυτά σε λιγό­τερο από μήνα από την ημε­ρο­μη­νία των εκλογών. Νομο­θε­τή­ματα όπως οι 120 δόσεις, η κατάρ­γηση του ασύλου, ασυμ­βί­βα­στα, σχέσεις πολίτη και κράτους, το επι­τε­λικό κράτος, που έρχο­νται να απο­θε­ρα­πεύ­σουν παθο­γέ­νειες, δυστο­κίες, δυσκαμ­ψίες και αγκυ­λώ­σεις που δια­χρο­νικά λει­τούρ­γη­σαν ανα­σταλ­τικά στη δια­κυ­βέρ­νηση του κράτους και στην καθη­με­ρι­νό­τητα των πολιτών.

Σύμφωνα με τον Αρι­στο­τέλη, μια ευνο­μού­μενη πολι­τεία την διοι­κούν οι νόμοι και όχι οι πολίτες. «Όπως το σώμα όταν χάσει τη ψυχή πεθαί­νει, έτσι και η πόλη, όταν δεν υπάρ­χουν νόμοι κατα­λύ­ε­ται» λέει χαρα­κτη­ρι­στικά.

Επο­μέ­νως, λοιπόν, η καλή νομο­θέ­τηση δια­σφα­λί­ζει την εύρυθμη λει­τουρ­γία του πολι­τεύ­μα­τος και ρυθ­μί­ζει τις σχέσεις μεταξύ των πολιτών καθώς και των πολιτών με το κράτος.

Μέσα από τους νόμους δια­σφα­λί­ζο­νται οι βασικές αρχές, οι πυλώνες, του Δημο­κρα­τι­κού Πολι­τεύ­μα­τος, η ισο­νο­μία, η ισότητα, η αξιο­κρα­τία. Ο δίκαιος νόμος πρέπει να είναι σαφής χωρίς παρά­θυρα για διά­φο­ρες ερμη­νείες και κατα­νοη­τός από τον μέσο Έλληνα. Η πολυ­νο­μία, οι αντι­κρουό­με­νες δια­τά­ξεις ως απο­τέ­λε­σμά της, που τις περισ­σό­τε­ρες φορές ερμη­νεύ­ο­νται κατά το δοκούν, και η ασάφεια λει­τούρ­γη­σαν δια­χρο­νικά και δημιούρ­γη­σαν μια χαώδη κατά­σταση στη δημόσια διοί­κηση κρα­τώ­ντας σε ομηρία τον πολίτη που προ­σπα­θεί να βρει το δίκιο του.

Τον Έλληνα πολίτη που τις θεμε­λιώ­δεις αρχές της δημό­σιας διοί­κη­σης, δηλ, την αμε­ρο­λη­ψία, την ισότητα, την ανα­λο­γι­κό­τητα, τη χρηστή διοί­κηση, την νομι­μό­τητα, το δημόσιο συμ­φέ­ρον, τις αντι­λαμ­βά­νε­ται ως ουτοπία και τις ψάχνει σκω­πτικά στην Νεφε­λο­κοκ­κυ­γία του Αρι­στο­φάνη.

Η γρα­φειο­κρα­τία απο­τε­λεί δια­χρο­νικά το μείζον, το δαι­δα­λώ­δες πρό­βλημα που αντι­με­τω­πί­ζει η χώρα σε όλους τους τομείς και που στα χρόνια της δεκα­ε­τούς κρίσης λει­τούρ­γησε ανα­χρο­νι­στικά και δυσλει­τουρ­γικά στην ανά­καμψή της. Ωστόσο η πάταξή της απο­τε­λεί επίσης δια­χρο­νικά την προ­ε­κλο­γική σημαία του κάθε υπο­ψή­φιου που διεκ­δι­κεί τη δια­κυ­βέρ­νηση της χώρας. Δυστυ­χώς όμως μέχρι σήμερα η σημαία αυτή απο­δεί­χθηκε ότι ήταν τοπο­θε­τη­μένη σε σπα­σμένο κοντάρι. Η χώρα μας και σε αυτόν τον τομέα έχει να απο­δεί­ξει την μονα­δι­κό­τητά της, την ιδιαι­τε­ρό­τητά της σε σύγκριση με άλλες ευρω­παϊ­κές χώρες.

Οι αστε­ρί­σκοι σημείο κατα­τε­θέν παντού. Πόσοι επεν­δυ­τές δεν τα βρό­ντη­ξαν και έφυγαν και πόσες επεν­δύ­σεις δεν βάλ­τω­σαν μέσα στα χρόνια της κρίσης και όλα αυτά διότι το αυτο­νό­ητο είναι ζητού­μενο και όποιος επι­χει­ρεί να το εφαρ­μό­σει, η ενέρ­γειά του φαντά­ζει ως επα­να­στα­τική πράξη.

Ο Πρω­θυ­πουρ­γός Κυριά­κος Μητσο­τά­κης δεσμεύ­τηκε ότι θα πατάξει, θα σαρώσει τη γρα­φειο­κρα­τία. Δύσκολο το εγχεί­ρημα διότι είναι συνάρ­τηση πολλών παρα­γό­ντων.

Προ­ϋ­πο­θέ­τει σωστές αξιο­λο­γή­σεις των λει­τουρ­γών της δημό­σιας διοί­κη­σης, στε­λέ­χωση των θέσεων από άξιους προ­σο­ντού­χους υπαλ­λή­λους ικανούς να ανα­λαμ­βά­νουν ευθύνες και να συμ­βά­λουν στην απλού­στευση των δια­δι­κα­σιών. Υπαλ­λή­λους καταρ­τι­σμέ­νους που θα εφαρ­μό­ζουν και θα τηρούν πιστά τις αρχές της Δημό­σιας Διοί­κη­σης. Για όλα τα παρα­πάνω ο Πρω­θυ­πουρ­χός δεσμεύ­τηκε από το βήμα της Βουλής και οι μέχρι τώρα κινή­σεις και ενέρ­γειές του δηλώ­νουν γνώση και απο­φα­σι­στι­κό­τητα. «Οι καιροί ου μενετοί» θα έλεγε ο Θου­κυ­δί­δης.