Η όμορφη Κίναρος και η κυρα-Ρηνιώ που… φυλάττει Θερμοπύλες

Η πιο γλυκιά και συνάμα μοχα­νική γιαγιά της χώρας είναι η κυρά Ρηνιώ. Ζει μόνη στην Κίναρο εδώ και χρόνια

και είναι γνωστή ως η μονα­δική κάτοι­κος αυτής της νησίδας των Δωδε­κα­νή­σων. Η Κίναρος λοιπόν έχει μία και μονα­δική κάτοικο, την κυρία Ειρήνη Κατσο­τούρχη, που γεν­νή­θηκε στην Αμοργό και μεγά­λωσε στην Κίναρο. Η ζωή της μοι­ρά­στηκε στην Κάλυμνο και την Αυστρα­λία όπου και είχε μετα­να­στεύ­σει με την οικο­γέ­νειά της, όμως, κατά τον επα­να­πα­τρι­σμό του ζευ­γα­ριού, ελήφθη η απόφαση να εγκα­τα­στα­θούν μόνιμα στην Κίναρο.

«Ο πατέρας μου ζήτησε να αναλάβω την Κίναρο, επειδή ο ίδιος είχε μεγα­λώ­σει, το έκανα γιατί αγαπώ το νησί»

Ωστόσο, από το 2013, μετά τον θάνατο του συζύγου της, Μικέ, η κυρά Ρηνιώ δεν εγκα­τέ­λειψε τον αγα­πη­μένο της τόπο και πήρε την σκληρή απόφαση της απο­μό­νω­σης.

Μονα­δική της συντρο­φιά είναι η Σίβα, ένα φιλι­κό­τατο σκυλάκι που στέ­κε­ται φρουρός δίπλα στο αφε­ντικό του, ελά­χι­στες κοτού­λες και μερικά πρόβατα και αγριο­κά­τσικα που γυρί­ζουν ανέμελα όλο το νησί.

Η καθη­με­ρι­νό­τητα στην Κίναρο – «Έμεινα γιατί το αγαπώ το νησί»

Σχετικά με το πώς είναι η καθη­με­ρι­νό­τητα και οι χει­μώ­νες στην Κίναρο, αλλά και το πώς κατέ­ληξε να μην εγκα­τα­λεί­ψει και η ίδια την βρα­χο­νη­σίδα, η κυρά Ρηνιώ είχε δηλώσει τα εξής:

«Κάθε πρωινό στο νησί είναι κου­ρα­στικό. Ξυπνώ από τις 6, ταΐζω τα ερίφια, μετά πηγαίνω στην εκκλη­σία που είναι σε από­σταση χιλιο­μέ­τρου από εδώ, ανάβω τα καντή­λια, κάνω όσες δου­λειές χρειά­ζε­ται, κατε­βαίνω κάτω και ξαναρ­χίζω πάλι… Κάποτε υπήρχαν πολλοί κάτοι­κοι εδώ, αλλά στη συνέ­χεια έμεινε μόνον ο πατέρας μου, ονόματι Θηραίος. Πήγα στην Αυστρα­λία, κατόπιν γύρισα στην Κάλυμνο και όταν ο πατέρας μου ζήτησε να αναλάβω την Κίναρο επειδή ο ίδιος είχε μεγα­λώ­σει, το έκανα γιατί αγαπώ το νησί».

«Τα δυο μου παιδιά είναι στην Κάλυμνο και ο μεγάλος στην Αυστρα­λία. Ο μικρός μου γιός έρχεται μόλις βρίσκει κάποιο αλιευ­τικό. Ο χει­μώ­νας είναι δύσκο­λος στο νησί. Με τα κρύα και τις κακο­και­ρίες δεν περνά καΐκι. Οι νοτιά­δες δεν αφήνουν να μπει σκάφος στο λιμάνι. Για τις τρο­φο­δο­σίες, υπάρχει ένα καϊκάκι που έρχεται κάθε 15 ημέρες από την Αιγιάλη».

Όπως έχει δηλώσει και η ίδια σε συνέ­ντευξή της όχι μόνο δεν θέλει να φύγει από το νησί, αλλά «δεν μου λείπει τίποτα».

Η κυρά του βράχου

Πολλοί είναι, πάντως, εκείνοι που τη συγ­χέ­ουν με την αεί­μνη­στη κυρά της Ρω, καθώς και οι δυο αυτές υπέ­ρο­χες γυναί­κες, αν και ζουν σε δια­φο­ρε­τι­κές περιο­χές και χρο­νο­λο­γίες η καθεμιά τους, μιας και η κυρα της Ρω απε­βί­ωσε πολλά χρόνια πριν, είναι οι γυναί­κες ηρωίδες που φυλάσ­σουν Θερ­μο­πύ­λες.

Προς τιμής της, για τη θαρ­ρα­λέα απόφαση να «ανα­λά­βει» ολό­κληρη τη νησίδα της Κινάρου, έχει γραφτεί και τρα­γούδι. Πρό­κει­ται για το «Η κυρά του βράχου» που το ερμη­νεύει ο Γιάννης Σολάρης, σε στίχους και μουσική του Γιώργου Μπάιλα.

Η Κίναρος βρί­σκε­ται ανάμεσα στην Αμοργό και την Κάλυμνο και απο­τε­λεί το δεύτερο δυτι­κό­τερο νησί των Δωδε­κα­νή­σων μετά την Αστυ­πά­λαια. Είναι ενταγ­μένη στο Πανευ­ρω­παϊκό Δίκτυο «Natura 2000», μαζί με το βόρειο τμήμα της Αμοργού και τη γει­το­νική της Λέβιθα και ταυ­τό­χρονα απο­τε­λεί τόπο ανα­πα­ρα­γω­γής του Αιγαιό­γλα­ρου και του Μαυ­ρο­πε­τρίτη.

Δεν είναι παρά­ξενο πάντως που αρκετοί δεν γνω­ρί­ζουν την ακριβή τοπο­θε­σία της βρα­χο­νη­σί­δας στον χάρτη της Ελλάδας, όλοι όμως ξέρουν για την κυρά Ρηνιώ της Κινάρου!

Και τώρα που είναι και καλα­και­ράκι, αν η Κίναρος είναι κάπου κοντά στον δρόμο σας μπο­ρείτε να περά­σετε να πείτε ένα «γεια» στην γλυκιά αρχό­ντισσα του βράχου, να πιείτε έναν καφέ μαζί, να γνω­ρι­στείτε.

Πηγή in.gr