Χατζημάρκος σε Νικητιάδη για τις ανεμογεννήτριες: “Δεν θα με κρίνει ο βουλευτής που ψήφισε τον νόμο που ευνούχισε την Περιφέρεια και όλους εσάς”

Σή­κω­σε το γάντι για το θέμα των ανε­μο­γεν­νη­τριών ο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος, απα­ντώ­ντας με ιδιαί­τε­ρα αυ­στη­ρό και ύφος στον βου­λευ­τή Δω­δε­κα­νή­σου του ΠΑΣΟΚ Γιώρ­γος Νι­κη­τιά­δης, κατά τη διάρ­κεια της ση­με­ρι­νής Λαϊ­κής Συ­νέ­λευ­σης στην Κατ­τα­βιά για το ζή­τη­μα των αιο­λι­κών πάρ­κων στη Νότια Ρόδο.

Σε μια το­πο­θέ­τη­ση με έντο­νο πο­λι­τι­κό και προ­σω­πι­κό χα­ρα­κτή­ρα, ο κ. Χα­τζη­μάρ­κος κα­τη­γό­ρη­σε ευ­θέ­ως τον κ. Νι­κη­τιά­δη για πο­λι­τι­κό τυ­χο­διω­κτι­σμό και πο­λι­τι­κό αμο­ρα­λι­σμό, υπεν­θυ­μί­ζο­ντας ότι ως υφυ­πουρ­γός είχε ψη­φί­σει τον νόμο 4014/2011, ο οποί­ος – όπως είπε – «ευ­νού­χι­σε την αυ­το­διοί­κη­ση», αφαι­ρώ­ντας από τις Πε­ρι­φέ­ρειες τον απο­φα­σι­στι­κό ρόλο στις αδειο­δο­τή­σεις τέ­τοιων έργων.

«Δεν το δέ­χο­μαι από εσένα που ψή­φι­σες τον νόμο», ανέ­φε­ρε σε υψη­λούς τό­νους, για να προ­σθέ­σει λίγο αρ­γό­τε­ρα: «Δεν δέ­χο­μαι την κο­ροϊ­δία μες στη μούρη μου».

Ο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης επέ­μει­νε ότι η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου δεν έχει εγκρί­νει το συ­γκε­κρι­μέ­νο έργο και ξε­κα­θά­ρι­σε ότι «καμία από­φα­ση δεν έχου­με να ανα­κα­λέ­σου­με, γιατί καμία έγκρι­ση δεν έχου­με δώσει», εξη­γώ­ντας ότι μετά το 2011 η αρ­μο­διό­τη­τα των αδειο­δο­τή­σε­ων με­τα­φέρ­θη­κε στην Απο­κε­ντρω­μέ­νη Διοί­κη­ση και στο Υπουρ­γείο Πε­ρι­βάλ­λο­ντος, ενώ η γνώμη της αυ­το­διοί­κη­σης πε­ριο­ρί­στη­κε σε γνω­μο­δο­τι­κό επί­πε­δο.

Ιδιαί­τε­ρα αιχ­μη­ρή ήταν και η ανα­φο­ρά του στον τρόπο με τον οποίο – όπως υπο­στή­ρι­ξε – επι­χει­ρεί­ται να απο­δο­θούν πο­λι­τι­κές ευ­θύ­νες στην Πε­ρι­φέ­ρεια για απο­φά­σεις που λαμ­βά­νο­νται αλλού. «Όπλι­σες το σύ­στη­μα για να με πυ­ρο­βο­λή­σει και μου λες γιατί δεν στα­μα­τάω τη σφαί­ρα», είπε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, κά­νο­ντας λόγο για «πο­λι­τι­κό τυ­χο­διω­κτι­σμό» και «πο­λι­τι­κό αμο­ρα­λι­σμό».

Ο κ. Χα­τζη­μάρ­κος πα­ρου­σί­α­σε  το «βιο­γρα­φι­κό» της Πε­ρι­φε­ρεια­κής Αρχής στο συ­γκε­κρι­μέ­νο ζή­τη­μα, το­νί­ζο­ντας ότι κατά τη διάρ­κεια της δικής του θη­τεί­ας «ούτε μία ανε­μο­γεν­νή­τρια δεν έχει μπει» στη Νότια Ρόδο,  παρά το γε­γο­νός ότι – όπως είπε – είχαν ήδη εγκρι­θεί δε­κά­δες άδειες πριν από την ανά­λη­ψη των κα­θη­κό­ντων του.

Ιδιαί­τε­ρη έμ­φα­ση έδωσε και στη στρα­τη­γι­κή επι­λο­γή της Πε­ρι­φέ­ρειας να μην απο­δε­χθεί καμία νέα εγκα­τά­στα­ση ανε­μο­γεν­νη­τριών πάνω στα νησιά, ξε­κα­θα­ρί­ζο­ντας ότι η θέση αυτή απο­τε­λεί σαφή πο­λι­τι­κή από­φα­ση της Πε­ρι­φε­ρεια­κής Αρχής και του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λί­ου. Όπως είπε, η Πε­ρι­φέ­ρεια αρ­νεί­ται ακόμη και να προ­χω­ρή­σει σε με­λέ­τες «φέ­ρου­σας ικα­νό­τη­τας», καθώς θε­ω­ρεί ότι κάτι τέ­τοιο θα λει­τουρ­γού­σε ως έμ­με­ση νο­μι­μο­ποί­η­ση νέων εγκα­τα­στά­σε­ων. «Δεν θα δώ­σου­με άλ­λο­θι για να πάμε από τις 30 στις 80 ή από τις 90 στις 160 ανε­μο­γεν­νή­τριες», δή­λω­σε, επα­να­λαμ­βά­νο­ντας με έμ­φα­ση: «Καμία ανε­μο­γεν­νή­τρια σε κα­νέ­να νησί».

Την ίδια στιγ­μή, διευ­κρί­νι­σε ότι η Πε­ρι­φέ­ρεια τάσ­σε­ται υπέρ των ανα­νε­ώ­σι­μων πηγών ενέρ­γειας, υπο­στη­ρί­ζο­ντας όμως ότι η μόνη απο­δε­κτή λύση για το Αι­γαίο είναι τα offshore αιο­λι­κά πάρκα,  στη θά­λασ­σα,  σε συν­δυα­σμό με την ηλε­κτρι­κή δια­σύν­δε­ση των νη­σιών ώστε να στα­μα­τή­σει η λει­τουρ­γία μο­νά­δων ηλε­κτρο­πα­ρα­γω­γής με ορυ­κτά καύ­σι­μα.

Στο κλεί­σι­μο της πα­ρέμ­βα­σής του, ο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης επα­νήλ­θε στο πο­λι­τι­κό σκέ­λος της αντι­πα­ρά­θε­σης, δια­μη­νύ­ο­ντας ότι «δεν θα δε­χθεί ξανά στο­χο­ποί­η­ση με κομ­μα­τι­κό κί­νη­τρο» από πο­λι­τι­κούς χώ­ρους «που ήταν αυτοί που έκο­ψαν το χέρι που κρα­τού­σε το στυλό».

Με­τα­ξύ άλλων ο Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος ανέ­φε­ρε τα εξής:

Ο φίλος μου ο Γιώρ­γος ο Νι­κη­τιά­δης έκανε μια το­πο­θέ­τη­ση πριν από λίγο. Θα ήθελα να είχα απο­φύ­γει τη δική μου το­πο­θέ­τη­ση, προ­σπά­θη­σα όλες αυτές τις μέρες, την τε­λευ­ταία εβδο­μά­δα να το κάνω σε προ­σω­πι­κό επί­πε­δο, αλλά μου δί­νε­τε την ευ­και­ρία να το κάνω σή­με­ρα και ενώ­πιόν σας. Κα­λεί­ται η κυ­βέρ­νη­ση και η Πε­ρι­φέ­ρεια ει­δι­κώς να ανα­κα­λέ­σει μια από­φα­ση. Το βράδυ της ίδιας μέρας του­λά­χι­στον διορ­θώ­θη­κε η δή­λω­ση και  έγινε πα­ρα­δε­κτό και από τον ίδιο (και τον τιμά αυτό) ότι δεν υπήρ­ξε ποτέ θε­τι­κή από­φα­ση ή οποια­δή­πο­τε από­φα­ση της Πε­ρι­φέ­ρειας. Υπήρ­ξε μόνο αρ­νη­τι­κή από­φα­ση. Και η συ­ζή­τη­ση επι­κε­ντρώ­νε­ται: το­πι­κές κοι­νω­νί­ες, απο­δο­χή ή μη απο­δο­χή, δια­βού­λευ­ση, διά­λο­γος, γνώμη. Κυ­ρί­ες και κύ­ριοι, εί­χα­με γνώμη. Η αυ­το­διοί­κη­ση είχε γνώμη για αυτές τις εγκα­τα­στά­σεις. Με τον νόμο 4014 του 2011, αυτή η γνώμη πήγε στα σκου­πί­δια και από δε­σμευ­τι­κή, έγινε γνω­μο­δο­τι­κή.

Το 2011, αγα­πη­μέ­νε μου Γιώρ­γο, ήσουν υφυ­πουρ­γός. Στη Βουλή τον ψή­φι­σες, τον νόμο που ευ­νού­χι­σε την αυ­το­διοί­κη­ση και τη γνώμη της Πε­ρι­φέ­ρειας. Ο νόμος αυτός μας ακύ­ρω­σε. Σή­με­ρα μου λέει λοι­πόν ένας βου­λευ­τής, που σε προ­σω­πι­κό επί­πε­δο τον τιμώ από­λυ­τα: «Δώσε τη μάχη απέ­να­ντι στον νόμο που εγώ θε­σμο­θέ­τη­σα». Όχι, δεν το δέ­χο­μαι αυτό. Δεν το δέ­χο­μαι δη­μό­σια.

Δεν το δέ­χο­μαι από εσένα που ψή­φι­σες τον νόμο. Ο Κα­τα­βε­νός συ­μπο­λί­της μου θα μου το πει και θα το απα­ντή­σω. Όχι σε αυτόν, σε αυτόν που μου αφαί­ρε­σε τη γνώμη μου. Δεν μπο­ρεί να μου το πει αυτός που το ψή­φι­σε. Αυτός που υπέ­γρα­ψε τον 4014 του ’11 και ευ­νού­χι­σε όχι μόνο εμένα, και εσάς όλους. Έτσι, έτσι εξα­φα­νί­στη­κε από την εξί­σω­ση η το­πι­κή κοι­νω­νία.

Υπήρ­χε γνώμη, ήταν δε­σμευ­τι­κή. Οι επεν­δύ­σεις αυτές, εντός ή εκτός ει­σα­γω­γι­κών, έκα­ναν έξι, επτά, οκτώ χρό­νια. Και το ’11 απο­φα­σί­στη­κε όλο αυτό να επι­τα­χυν­θεί, να διευ­κο­λυν­θεί η εγκα­τά­στα­ση των ανε­μο­γεν­νη­τριών. Και με έναν τρόπο επε­τεύ­χθη: με το να πάει στην άκρη η το­πι­κή κοι­νω­νία.

Καμία από­φα­ση δεν έχου­με να ανα­κα­λέ­σου­με λοι­πόν, γιατί καμία έγκρι­ση δεν έχου­με δώσει σε αυτό το πάρκο που συ­ζη­τά­τε. Ο νόμος σή­με­ρα λέει: Βε­βαί­ω­ση πα­ρα­γω­γού από τη ΡΑΕ, ΑΕΠΟ (δη­λα­δή πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κοί όροι) από την Απο­κε­ντρω­μέ­νη Διοί­κη­ση, που δεν έχει καμία σχέση με την Πε­ρι­φέ­ρεια. Καμιά φορά όταν μι­λά­με στην Ελ­λά­δα, δίπλα στην Απο­κε­ντρω­μέ­νη κα­θί­ζου­με και τη λέξη Πε­ρι­φέ­ρεια, μπας και γίνει σύγ­χυ­ση στο ακρο­α­τή­ριο και βλά­ψου­με τον κακό Χα­τζη­μάρ­κο.

Μετά είναι άδεια εγκα­τά­στα­σης από την Απο­κε­ντρω­μέ­νη ή το ΥΠΕΝ, το Υπουρ­γείο Πε­ρι­βάλ­λο­ντος, και στο τέλος η άδεια λει­τουρ­γί­ας από όποιον έδωσε την προη­γού­με­νη άδεια εγκα­τά­στα­σης. Η Απο­κε­ντρω­μέ­νη ή το Υπουρ­γείο Πε­ρι­βάλ­λο­ντος, ανά­λο­γα την κα­τη­γο­ρία της πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής αδειο­δό­τη­σης. Ευ­νου­χί­στη­κε η αυ­το­διοί­κη­ση, μας αφαι­ρέ­θη­κε ο λόγος, μας αφαι­ρέ­θη­κε η υπο­γρα­φή.

Με συγ­χω­ρεί­τε πάρα πολύ, αλλά αυτό είναι πο­λι­τι­κός τυ­χο­διω­κτι­σμός. Μπο­ρεί να δί­νεις ένα όπλο σε κά­ποιον, την εντο­λή να πυ­ρο­βο­λή­σει, και να μου λες εμένα «γιατί το χέρι σου δεν στα­μα­τά­ει τη σφαί­ρα;». Όπλι­σες το σύ­στη­μα για να με πυ­ρο­βο­λή­σει. Δεν είμαι υπό­λο­γος γιατί δεν έχω βιο­νι­κά χέρια να στα­μα­τή­σω τη σφαί­ρα από το πι­στό­λι που όπλι­σες, το έδω­σες και έδω­σες και την εντο­λή.

Ο κα­θέ­νας σε αυτόν τον τόπο έχει ένα ρόλο. Δεν είμαι στο κοι­νο­βού­λιο, δεν ήμουν ποτέ, δεν ήθελα να είμαι. Σέ­βο­μαι, τιμώ από­λυ­τα τους αν­θρώ­πους που είναι εκεί. Είναι στοι­χείο της δη­μο­κρα­τί­ας. Ο Θεός να τους έχει καλά να κά­νουν τη δου­λειά τους με τον κα­λύ­τε­ρο τρόπο. Θα στη­ρί­ξω όσα μπορώ, από όποιο κόμμα κι αν είναι, αλλά δεν δέ­χο­μαι τον πο­λι­τι­κό αμο­ρα­λι­σμό και τυ­χο­διω­κτι­σμό. Δεν δέ­χο­μαι την κο­ροϊ­δία μες στη μούρη μου. Δεν νο­μο­θε­τώ. Μου πή­ρα­νε το όπλο.

Κρύ­βο­μαι; Όχι. Δεν κρύ­βο­μαι. Είμαι δέκα, έντε­κα χρό­νια Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης. Δεν αρέ­σει να λέ­γε­ται; Δεν με πει­ρά­ζει, γιατί είναι η αλή­θεια. Ποια από τις ανε­μο­γεν­νή­τριες που σή­με­ρα γυ­ρί­ζουν εδώ γύρω-γύρω μπήκε επί των ημε­ρών μου; Ας μου δεί­ξει κά­ποιος. Θες να με ξε­να­γή­σεις πρό­ε­δρέ μου; Ε; Θέ­λεις να με ξε­να­γή­σεις; Ποια; Μία. Μία που μπήκε στη θη­τεία μου. Και στη δική μας  διοι­κη­τι­κή πε­ρί­ο­δο διοί­κη­σης, ανε­μο­γεν­νή­τρια δεν έχει μπει. Έχου­με βρει εγκε­κρι­μέ­νες δε­κά­δες, δε­κά­δες άδειες σε όλα τα νησιά. Έχου­με δώσει τη μάχη σε όλα τα νησιά.

Να απα­ντή­σω και για τις προ­σφυ­γές τις δι­κα­στι­κές; Σε πολ­λές, σε πολ­λές δι­κα­στι­κές έδωσε η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου το παρόν ενα­ντί­ον, κατά των ανε­μο­γεν­νη­τριών. Σε πολ­λές. Όπου είναι πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κό όταν εμείς ασκού­με πα­ρέμ­βα­ση στις προ­σφυ­γές που έχουν γίνει από το­πι­κούς φο­ρείς. Είναι πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κό δι­κα­στι­κά. Με κρί­νουν και γι’ αυτό, δεν έχω κα­νέ­να πρό­βλη­μα.

Αλλά δεν θα με κρί­νει ο βου­λευ­τής που ψή­φι­σε τον νόμο που με ευ­νού­χι­σε. Όχι. Όχι. Όχι. Όλα έχουν ένα όριο. Όλα έχουν ένα όριο. Αν υπήρ­χε διά­λο­γος, και δεν υπήρ­χε διά­λο­γος; Όχι, δεν υπήρ­χε διά­λο­γος πριν. Υπήρ­χε από­φα­ση το­πι­κή. Εμείς παίρ­να­με την από­φα­ση. Για τις 46 εγκα­τε­στη­μέ­νες, εγώ δεν είπα ότι δεν είχαν άδεια από τη Νο­μαρ­χία ή τον Δήμο ή το το­πι­κό. Εγώ είπα επί των ημε­ρών μου δεν έχει μπει ανε­μο­γεν­νή­τρια.

Και αυτό είναι το δικό μας βιο­γρα­φι­κό. Αυτή είναι η δική μας αλή­θεια. Αυτή είναι η δική μας δέ­σμευ­ση απέ­να­ντι σε αυτό το με­γά­λο ζή­τη­μα. Στα­μα­τά­με εκεί; Όχι, δεν στα­μα­τά­με εκεί. Γιατί δεν κά­νε­τε με­λέ­τη φέ­ρου­σας ικα­νό­τη­τας πόσες χω­ρά­ει το νησί; Δεν θα κά­νου­με ποτέ με­λέ­τη φέ­ρου­σας ικα­νό­τη­τας για το πόσες χω­ρά­ει το νησί. Αυτό ή οποιο­δή­πο­τε από τα άλλα στα οποία έχουν δοθεί πάρα πολ­λές άδειες: Νάξο, Άνδρο, Τήνο και, και, και.

Γιατί δεν θα κά­νου­με; Γιατί έχου­με πάρει από­φα­ση ότι δεν χω­ρά­ει καμία σε κα­νέ­να νησί. Δεν θα ακυ­ρώ­σου­με τον εαυτό μας. Δεν θα δώ­σου­με άλ­λο­θι, δεν θα ρι­σκά­ρου­με το να πάμε από τις 30 στις 80 ή από τις 90 στις 160. Και έχου­με πάει και πα­ρα­κά­τω, σαν Πε­ρι­φε­ρεια­κό Συμ­βού­λιο. Όχι ανε­μο­γεν­νή­τριες πάνω στο νησί. Όχι, όχι, όχι. Τέλος, όχι. Καμία. Offshore στο Αι­γαίο έχει έκτα­ση και το Αι­γαίο μπο­ρεί, μπο­ρεί να υπο­δε­χθεί.

Ακούω, ακούω το αν εί­μα­στε υπέρ ή όχι. Πώς είστε υπέρ αφού δεν θέ­λε­τε καμία; Απα­ντά­με: Offshore μες στη θά­λασ­σα, δια­συν­δε­δε­μέ­νο. Άκου­σα κάτι από τον κύριο Βο­για­τζή, επει­δή είμαι παρών και επει­δή όλο αυτό βι­ντε­ο­σκο­πεί­ται, οφεί­λω να το σχο­λιά­σω, είμαι υπο­χρε­ω­μέ­νος να το σχο­λιά­σω: για δι­κα­στές εντε­ταλ­μέ­νους. Όπα. Όπα τώρα. Εδώ είναι αυτό που λέμε «όπα τώρα».

Πε­τά­με τα­μπέ­λες, πε­τά­με συν­θή­μα­τα, πε­τά­με χα­ρα­κτη­ρι­σμούς, πε­τά­με λάσπη με την αδια­νό­η­τη ευ­κο­λία του «όλα επι­τρέ­πο­νται». Όχι, δεν επι­τρέ­πο­νται όλα πια. Και δεν μπο­ρεί να στα­θεί έτσι μια κοι­νω­νία. Ποια κυ­βέρ­νη­ση, ποια κυ­βέρ­νη­ση των τε­λευ­ταί­ων 20 ετών, 15 ετών κυ­νή­γη­σε τις ανε­μο­γεν­νή­τριες;

Ποια σφρα­γί­δα; Πόσα κόμ­μα­τα έχουν κυ­βερ­νή­σει τα τε­λευ­ταία χρό­νια; Εγώ ταυ­τό­τη­τα πο­λι­τι­κή; Βε­βαί­ως έχω. Βε­βαί­ως έχω. Γι’ αυτό είπα στην αρχή ότι ο πει­ρα­σμός για τον κομ­μα­τι­σμό είναι πολύ με­γά­λος. Αλλά σε αυτά τα θέ­μα­τα δεν κάνει καλό. Εμείς εί­πα­με: καμία ανε­μο­γεν­νή­τρια σε κα­νέ­να νησί.

Δεν με χω­ρί­ζουν κομ­μα­τι­κές ταυ­τό­τη­τες από αυτή τη μάχη. Εγώ αυτόν τον δια­χω­ρι­σμό δεν τον κάνω. Μπορώ να σταθώ και να περ­πα­τή­σω δίπλα σε αυτόν που ψη­φί­ζει το ό,τι η καρ­διά του, ό,τι λέει η καρ­δού­λα του. Εάν συμ­φω­νώ. Αυτό έχω ζη­τή­σει αυτά τα 10 χρό­νια από την κοι­νω­νία, γι’ αυτό με έχει εμπι­στευ­τεί. Έτσι θα συ­νε­χί­σου­με. Η μάχη μας κατά των ανε­μο­γεν­νη­τριών πα­ντού, πα­ντού.

Ούτε μία δέ­χο­μαι, με καμία με­λέ­τη φέ­ρου­σας ικα­νό­τη­τας. Θα είναι για να με­τα­φερ­θούν και τα υφι­στά­με­να πάρκα ανε­μο­γεν­νη­τριών από όλα τα νησιά μέσα στο Αι­γαίο. Μέσα στο Αι­γαίο. Εί­μα­στε υπέρ των ανα­νε­ώ­σι­μων πηγών, το απο­δει­κνύ­ου­με με το βιο­γρα­φι­κό μας, με την πρό­τα­σή μας, με την κα­θα­ρό­τη­τα της πρό­τα­σης αυτής. Και δεν θα δεχθώ ξανά τη στο­χο­ποί­η­ση με κομ­μα­τι­κό κί­νη­τρο, μι­κρο­πο­λι­τι­κό και από χώρο τον οποίο σέ­βο­μαι μεν, αλλά ήταν αυτός που μου έκοψε το χέρι που κρα­τού­σε το στυλό. Αυτό δεν θα το δεχθώ.

Η ΑΝΑΡ­ΤΗ­ΣΗ ΤΟΥ ΠΕ­ΡΙ­ΦΕ­ΡΕΙΑΡ­ΧΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΛΑΪΚΗ ΣΥ­ΝΕ­ΛΕΥ­ΣΗ

Πηγή: realvoice995.gr