Ολοκληρώθηκε η λήψη ανωμοτί καταθέσεων από τους 23 ξενοδόχους – υπόπτους για απλή συνέργεια σε απιστία

• Το χρονικό της υπό­θε­σης, η αντι­πα­ρά­θεση για τα «κου­ρε­μένα» χρέη, οι δικα­στι­κές δια­στά­σεις και οι πρώτες αντι­δρά­σεις από πλευράς ξενο­δό­χων • Έγγρα­φες εξηγήσεις-καταπέλτης από επι­χει­ρη­μα­τία της Λίνδου

Σε νέα φάση περνά η πολύ­κροτη έρευνα για τις ρυθ­μί­σεις οφειλών προς τη Δημο­τική Επι­χεί­ρηση Ύδρευ­σης και Απο­χέ­τευ­σης Ρόδου (ΔΕΥΑΡ), καθώς ολο­κλη­ρώ­θηκε η λήψη ανωμοτί κατα­θέ­σεων από όλους τους εκπρο­σώ­πους των 23 ξενο­δο­χεια­κών επι­χει­ρή­σεων που φέρο­νται να ωφε­λή­θη­καν από «ευνοϊ­κές και αδια­φα­νείς ρυθ­μί­σεις» συνο­λι­κής αξίας 2,8 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ.

Το εν λόγω ποσό, σύμφωνα με τις ανα­φο­ρές των καταγ­γελ­λό­ντων, μειώ­θηκε μέσω απο­φά­σεων της προη­γού­με­νης διοί­κη­σης της ΔΕΥΑΡ, χωρίς τεκ­μη­ριω­μένα λογι­στικά και νομικά εχέγγυα, εγεί­ρο­ντας ερω­τή­ματα για τη δια­χεί­ριση των δημο­τι­κών εσόδων και ανοί­γο­ντας τον δρόμο για τη δικα­στική διε­ρεύ­νηση ενδε­χό­με­νων κακουρ­γη­μα­τι­κών πράξεων.

Το έναυσμα: Οι καταγ­γε­λίες και η εισαγ­γε­λική παρέμ­βαση

Η υπόθεση ήρθε στο φως μετά από καταγ­γε­λία του δημάρ­χου Ρόδου κ. Αλέ­ξαν­δρου Κολιάδη και του προ­έ­δρου της ΔΕΥΑΡ κ. Σωτήρη Βαγια­νού. Όπως επι­ση­μαί­νουν στις κατα­θέ­σεις τους, οι επί­μα­χοι δια­κα­νο­νι­σμοί έγιναν ερήμην των προ­βλε­πό­με­νων δια­δι­κα­σιών.

Μετά από εισαγ­γε­λική παραγ­γε­λία, ζητή­θηκε από το Τμήμα ΓΕΜΗ του Επι­με­λη­τη­ρίου Δωδε­κα­νή­σου η απο­στολή των ΦΕΚ εκπρο­σώ­πη­σης των 23 ξενο­δο­χεια­κών εται­ρειών, ενώ δια­τά­χθηκε προ­κα­ταρ­κτική εξέταση με αντι­κεί­μενο τη διε­ρεύ­νηση της πιθανής τέλεσης του αδι­κή­μα­τος της απλής συνέρ­γειας σε απιστία από πλευράς των ξενο­δό­χων.

Παράλ­ληλα, οκτώ πρώην μέλη του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου της ΔΕΥΑΡ έχουν ήδη κατα­θέ­σει ως ύποπτοι για φυσική αυτουρ­γία στα αδι­κή­ματα της απι­στίας και της παρά­βα­σης καθή­κο­ντος, σε βαθμό κακουρ­γή­μα­τος.

Η ουσία των ρυθ­μί­σεων: Ζημία ή λύση;

Η υπε­ρα­σπι­στική γραμμή των πρώην διοι­κού­ντων επι­κε­ντρώ­νε­ται στο ό,τι η ΔΕΥΑΡ ωφε­λή­θηκε από τις ρυθ­μί­σεις, καθώς οι περισ­σό­τε­ρες οφειλές ήταν παρα­γε­γραμ­μέ­νες και με τον τρόπο αυτό έγινε κατο­χύ­ρωση της απαί­τη­σης μέσω ανα­γνώ­ρι­σης και έκδοσης επι­τα­γών. Υπο­στη­ρί­ζουν ότι χωρίς αυτές τις ρυθ­μί­σεις, η επι­χεί­ρηση δεν θα μπο­ρούσε να διεκ­δι­κή­σει ούτε ένα ευρώ.

Η αναφορά στη γνω­μο­δό­τηση 4/2018 του Νομικού Συμ­βου­λίου του Κράτους, η οποία ορίζει πεντα­ετή παρα­γραφή των απαι­τή­σεων των ΔΕΥΑ, απο­τε­λεί κεντρικό επι­χεί­ρημα. Σημειώ­νε­ται ότι αρκετές οφειλές είχαν ήδη παρα­γρα­φεί κατά τον χρόνο της ρύθ­μι­σης και η επι­χεί­ρηση κιν­δύ­νευε με απώλεια εκα­το­ντά­δων χιλιά­δων ευρώ.

Ο κατά­λο­γος των ξενο­δο­χείων και οι «κου­ρε­μέ­νες» οφειλές

Η λίστα των 23 ξενο­δο­χεια­κών επι­χει­ρή­σεων περι­λαμ­βά­νει μονάδες σε Λίνδο, Καλ­λι­θέα, Πεύκους, Φαλη­ράκι και άλλες του­ρι­στι­κές περιο­χές. Οι ρυθ­μί­σεις που εξε­τά­ζο­νται αφορούν από μικρά ποσά έως και μεγάλες δια­γρα­φές, όπως αυτή της επι­χεί­ρη­σης με συνο­λικό όφελος άνω των 700.000 ευρώ.

Μία από τις μεγα­λύ­τε­ρες και πιο περί­πλο­κες υπο­θέ­σεις είναι αυτή επι­χει­ρη­μα­τία, ο οποίος εκπρο­σω­πεί ξενο­δο­χειακή μονάδα στη Λίνδο. Η επι­χεί­ρησή του, σύμφωνα με το επίσημο έγγραφο της ΔΕΥΑΡ, είχε αρχική οφειλή 112.892 ευρώ και κατέ­ληξε να πλη­ρώ­σει 47.887 ευρώ – δηλαδή κέρδισε περίπου 65.000 ευρώ από τη ρύθμιση.

Η αντε­πί­θεση – Σφοδρή καταγ­γε­λία κατά της ΔΕΥΑΡ

Στις πολυ­σέ­λι­δες έγγρα­φες εξη­γή­σεις του προς την Προ­α­να­κρί­τρια Ρόδου, ο ξενο­δό­χος αυτός, μέσω του πλη­ρε­ξου­σίου δικη­γό­ρου του κ. Δημήτρη Γεωρ­γα­κό­που­λου, αρνεί­ται κατη­γο­ρη­μα­τικά οποια­δή­ποτε συμ­με­τοχή ή συνέρ­γεια σε αξιό­ποι­νες πράξεις. Επι­τί­θε­ται στη διοί­κηση της ΔΕΥΑΡ, την οποία κατη­γο­ρεί ότι προ­σπα­θεί να απο­ποι­η­θεί των ευθυνών της μέσω στο­χο­ποί­η­σης πελατών και ιδιωτών.

Καταγ­γέλ­λει ευθέως πως:

• Οι χρε­ώ­σεις της ΔΕΥΑΡ γίνο­νταν τεκ­μαρτά, χωρίς πραγ­μα­τι­κές μετρή­σεις, επί σειρά ετών στη Λίνδο.

• Κατά την περίοδο του lockdown και των πυρ­κα­γιών του 2023, η επι­χεί­ρηση παρέ­μενε κλειστή, αλλά οι λογα­ρια­σμοί εκδί­δο­νταν σαν να λει­τουρ­γούσε κανο­νικά.

• Το νερό ανθρώ­πι­νης κατα­νά­λω­σης στη Λίνδο ήταν επι­κίν­δυνο, με σοβαρές υπερ­βά­σεις στα όρια αγω­γι­μό­τη­τας, χλω­ρι­δίων και παρου­σία κολο­βα­κτη­ριοει­δών.

• Η ΔΕΥΑΡ δεν δημο­σιεύει ανα­λύ­σεις ποιό­τη­τας νερού, σε αντί­θεση με άλλες ΔΕΥΑ της χώρας, παρα­βιά­ζο­ντας ευρω­παϊ­κές και εθνικές υπο­χρε­ώ­σεις.

• Ζητά τον διο­ρι­σμό οικο­νο­μι­κού και χημικού πραγ­μα­το­γνώ­μονα προ­κει­μέ­νου να απο­δει­χθεί η ανυ­παρ­ξία ζημίας για τη ΔΕΥΑΡ αλλά και η κακή ποιό­τητα του παρε­χό­με­νου νερού.

Ένας επι­χει­ρη­μα­τίας σε θέση άμυνας – και επί­θε­σης

Αρνεί­ται το παρα­μι­κρό ποινικό σκέλος. Από την αρχή τονίζει: «Αρνού­μαι κατη­γο­ρη­μα­τικά το απο­δι­δό­μενο αδίκημα» και μιλά για «εξω­φρε­νική στο­χο­ποί­ηση ιδιωτών», σε μια προ­σπά­θεια, όπως λέει, της διοί­κη­σης της ΔΕΥΑΡ να απο­σεί­σει τις δικές της ευθύνες.

Βασικός πυρήνας του σκε­πτι­κού του:

Ο ιδιώτης κατα­να­λω­τής δεν έχει και δεν μπορεί να έχει γνώση, πρό­σβαση ή επί­δραση:

• στις εσω­τε­ρι­κές δια­δι­κα­σίες λήψης απο­φά­σεων του ΔΣ της ΔΕΥΑΡ,

• στη νομι­μό­τητα ή σκο­πι­μό­τητα των ρυθ­μί­σεων,

• στη λογι­στική κατα­χώ­ριση των ποσών.

Με άλλα λόγια: «Δεν είναι δυνατόν να απο­δί­δε­ται ποι­νι­κός ψόγος στον πελάτη επειδή ρύθμισε την οφειλή του, εφόσον ο ίδιος δεν είχε κανένα ρόλο στις διοι­κη­τι­κές απο­φά­σεις του οργα­νι­σμού».

«Πού είναι η ζημία;» — Η αμφι­σβή­τηση της οικο­νο­μι­κής βάσης των κατη­γο­ριών

Ανα­δει­κνύει ένα κρίσιμο νομικό σημείο: Δεν στοι­χειο­θε­τεί­ται πραγ­μα­τική ζημία της ΔΕΥΑΡ. Και επι­ση­μαί­νει ότι ακόμα και οι ίδιοι οι καταγ­γέλ­λο­ντες, στην κατά­θεσή τους, δεν παρου­σιά­ζουν συγκε­κρι­μένα στοι­χεία που να απο­δει­κνύ­ουν ότι υπέστη ζημιά η δημο­τική επι­χεί­ρηση.

Αντι­θέ­τως, ανα­φέ­ρει ότι:

• η επίμαχη ρύθμιση έγινε σε ποσά που ήταν ήδη παρα­γε­γραμ­μένα,

• η απο­πλη­ρωμή έγινε μέσω ανα­γνώ­ρι­σης και νέας συμ­φω­νίας,

• ο ίδιος δεν παρέ­δωσε καμία επιταγή ή άλλο αξιό­γραφο,

• η συνο­λική «έκπτωση» δεν σήμαινε δια­γραφή υπαρ­κτής αξίωσης, αλλά απώλεια διεκ­δί­κη­σης οφειλών που ούτως ή άλλως ήταν νομικά εκτός χρόνου.

Και θέτει το εύλογο ερώτημα: «Πώς μπορεί να υπάρξει απιστία ή συνέρ­γεια, όταν δεν υπάρχει κατα­γε­γραμ­μένη ζημία, δεν υπάρχει δόλος και δεν υπάρχει ωφέλεια σε βάρος της επι­χεί­ρη­σης;».

Το νερό της Λίνδου: Από­δειξη κακο­διοί­κη­σης ή άλλο ένα στοι­χείο  αντι­πε­ρι­σπα­σμού;

Το επόμενο σκέλος της κατά­θε­σής του ξεφεύ­γει από τα στενά όρια της οικο­νο­μι­κής υπό­θε­σης και εισέρ­χε­ται σε ένα υγειο­νο­μικό και πολι­τικό πεδίο: την ποιό­τητα του νερού που παρέχει η ΔΕΥΑΡ στη Λίνδο.

Με ιδιω­τική εργα­στη­ριακή ανάλυση, υπο­στη­ρί­ζει ότι σύμφωνα με μέτρηση του 2024:

• τα χλω­ριούχα ήταν 4 φορές πάνω από το επι­τρε­πτό όριο (1143 mg/L αντί για 250),

• η αγω­γι­μό­τητα ήταν 50% πάνω από τα όρια (3830 μS/cm αντί για 2500),

• εντο­πί­στη­καν κολο­βα­κτη­ριοειδή, ενώ δεν πρέπει να υπάρχει ίχνος τους.

Τονίζει ότι σε αντί­θεση με άλλες ΔΕΥΑ, η ΔΕΥΑΡ δεν δημο­σιεύει τα απο­τε­λέ­σματα των ανα­λύ­σεων, ούτε προει­δο­ποιεί τους κατα­να­λω­τές. Κάνει λόγο για «πολυ­ε­πί­πεδη παρα­βί­αση υπο­χρε­ώ­σεων» και καλεί τη Δικαιο­σύνη να δια­τά­ξει πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη.

Αίτημα για πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη: Ο μόνος τρόπος να απο­δει­χθεί η αλήθεια;

Ο ξενο­δό­χος ζήτησε από την Προ­α­να­κρί­τρια να δια­τά­ξει:

• Οικο­νο­μική πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη από ορκωτό λογιστή, για να δια­πι­στω­θεί εάν υπάρχει όντως ζημία της ΔΕΥΑΡ.

• Χημική πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη, για να δια­πι­στω­θεί η επι­κιν­δυ­νό­τητα του νερού και οι παρα­λεί­ψεις της ΔΕΥΑΡ.

Και προει­δο­ποιεί: «Αν δεν γίνει πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη, η υπόθεση θα μείνει μετέωρη, χωρίς απο­δεί­ξεις, χωρίς αντι­κει­με­νικά στοι­χεία, χωρίς δυνα­τό­τητα να κριθεί αν υπήρξε βλάβη, από ποιον και γιατί».

Τι ανα­μέ­νε­ται από εδώ και πέρα

Η δικα­στική έρευνα βρί­σκε­ται σε κρίσιμο σημείο. Οι αρμό­διες αρχές ανα­μέ­νουν να ολο­κλη­ρω­θεί η ανάλυση των λογι­στι­κών δεδο­μέ­νων, ενώ το επόμενο βήμα θα είναι η έκδοση πορί­σμα­τος από την Προ­α­να­κρί­τρια. Αν δια­πι­στω­θεί ζημία με δόλο, ανα­μέ­νο­νται ποι­νι­κές διώξεις. Αν όχι, η υπόθεση μπορεί να τεθεί στο αρχείο.