ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Ως πολίτης…

news room 3 λεπτά ανάγνωση
Μαυρουδής

Πολλά μπορεί να κρύβει, κάτω από το χαλί, η προ­σω­πική και συλ­λο­γική σκέψη. Προ­βλή­ματα, προ­βλη­μα­τι­σμούς, σκληρή πραγ­μα­τι­κό­τητα, σκέψεις, δυσά­ρε­στες εικόνες, προς ψήφιση νομο­σχέ­δια που μετα­τρέ­πο­νται σε μνη­μό­νια απει­λώ­ντας το κοινό παρόν και μέλλον, σκόρπια λόγια του κοπα­νι­στού αέρος, υπερ­βο­λές και ψέματα τα οποία έχουν ήδη μπει στην ιστορία τής σύγ­χρο­νης πολι­τι­κής πρα­κτι­κής, υπο­βάθ­μιση της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, αβέβαιο μέλλον, αμφι­σβή­τηση ιδε­ο­λο­γι­κών σκέψεων, ακύρωση πολι­τι­κών και πολι­τι­στι­κών αξιών…

Ως πολίτης αυτής της χώρας ασφυ­κτιώ μπροστά στο πυκνό σκοτάδι το οποίο ορθώ­νε­ται μπροστά μου. Μια σκληρή οικο­νο­μική διπλω­μα­τία η οποία γίνεται κάτω από το τραπέζι. Ένα παι­χνίδι συνεν­νο­ή­σεων όπου-όπως και στο ποδόσφαιρο-στο τέλος νικάνε οι Γερ­μα­νοί…

Ως πολίτης αυτής της χώρας ασφυ­κτιώ με τις «ανα­με­τρή­σεις» των πολι­τι­κών αρχηγών του νέου δικομ­μα­τι­σμού που έχουν ξανά συσκο­τί­σει την ψυχή μας και απο­δει­κνύ­ουν πως η πολι­τική αξιο­πι­στία όλο και περισ­σό­τερο πλη­σιά­ζει προς το ναδίρ. Πως η Βουλή μετα­τρέ­πε­ται, άλλη μια φορά, σε χώρο για θεα­τρι­κές κωμω­δίες με πρω­τα­γω­νι­στές, να τους λυπάσαι…

Ως πολίτης αυτής της χώρας ασφυ­κτιώ με την πατα­γώδη απο­τυ­χία των τόσων υπο­σχέ­σεων ενός, δήθεν αρι­στε­ρού, παλ­λη­κα­ρι­σμού τον οποίον επι­δεί­κνυε υπό την αντι­μνη­μο­νιακή και αντι­νε­ο­φι­λε­λεύ­θερη σημαία ο… μπρο­στά­ρης που θα ξέσκιζε τα μνη­μό­νια με ένα νόμο κι ένα άρθρο… Με μια ακα­τα­νό­ητη Αρι­στερά, της οποίας κάθε σύσταση κόμματος-κίνηση προ­κα­λεί άλυτα ερω­τή­ματα αφή­νο­ντας ένα μελαγ­χο­λικό μει­δί­αμα σε όλους μας…

Ως πολίτης αυτής της χώρας ασφυ­κτιώ μπροστά στο πασι­φα­νές πως η Αρι­στερά, στη συντρι­πτική της πλειο­ψη­φία, είναι κατώ­τερη των περι­στά­σεων σε μια εποχή βαθύ­τα­της κρίσης, κατά την οποία, λογικά, θα έπρεπε να επι­δεί­ξει ιδε­ο­λο­γι­κές και πρα­κτι­κές αρετές λύσεων των προ­βλη­μά­των, τα οποία-υποτίθεται πως-με την παρέμ­βασή της θα… εξα­φα­νί­ζο­νταν και η χώρα θα έβγαινε σώα από τις μυλό­πε­τρες της δανεια­κής εξάρ­τη­σης! Τώρα, για άλλη μια φορά, κοι­τά­ζο­ντας τον παγκό­σμιο χάρτη, συμπε­ραίνω πως η Αρι­στερά, την οποία έχουμε σχεδόν ιδε­ο­λη­πτικά στο κεφάλι μας, δεν είναι διόλου προ­ε­τοι­μα­σμένη για ένα τέτοιο «ανώτερο στάδιο εξου­σίας»… Μόνο λόγια, τσιτάτα και διδα­σκα­λι­σμό προς τους υπό­λοι­πους των άλλων παρα­τά­ξεων.

Ως πολίτης αυτής της χώρας ασφυ­κτιώ με την επι­πο­λαιό­τητα, την προ­χει­ρό­τητα και την άγνοια, σχε­τι­κών με τον χει­ρι­σμό των πολι­τι­στι­κών θεμάτων, των προϊ­στα­μέ­νων του αρμό­διου υπουρ­γείου, το οποίο σαν να αγνα­ντεύει κάποιο καρα­βάκι στη θάλασσα… Πάντα ολι­γω­ρεί στις υπο­χρε­ώ­σεις του βλέ­πο­ντας τα τρένα να περνούν.

Ως πολίτης αυτής της χώρας ασφυ­κτιώ με την απο­λε­σθείσα ανα­γνώ­ριση στις αξιακές δομές της χώρας. Το πολι­τι­σμικό υπό­βα­θρο υφί­στα­ται καθη­με­ρινά μεγάλη φθορά από την αδια­φο­ρία και την παντελή απουσία στοι­χειω­δών χρη­μα­το­δο­τή­σεων εκεί όπου εσπευ­σμένα υπάρχει ανάγκη. Καλ­λι­τε­χνι­κοί Οργα­νι­σμοί, Ορχή­στρες, Βιβλιο­θή­κες, Εκπαι­δευ­τικά Σεμι­νά­ρια, Φεστι­βάλ, καλ­λι­τε­χνική απο­κέ­ντρωση, ένας ολό­κλη­ρος κόσμος πνί­γε­ται βιώ­νο­ντας βαθύ­τατη κρίση μέσα στην γενική κρίση…

Ως πολίτης αυτής της χώρας ασφυ­κτιώ και νιώθω να με λυγίζει το κυνήγι τού επιού­σιου μέσα στο τόσο γκρίζο τοπίο της ερημίας και της ουτο­πίας. Νιώθω κοντά στο τέλος και της δικής μου παρα­μυ­θίας, απο­μα­κρυ­νό­με­νος όλο και περισ­σό­τερο από τη δημιουρ­γική μου δεξα­μενή.

Ως πολίτης αυτής της χώρας ασφυ­κτιώ με την δηλω­μένη αδυ­να­μία ενί­σχυ­σης των νοσο­κο­μεια­κών αναγκών, με τις εικόνες των Νοσο­κο­μείων και των πόρων τους να φτάνουν σε σημείο τρι­το­κο­σμι­κής εξα­θλί­ω­σης… Οι τιμές των φαρ­μά­κων να αρχί­ζουν πλέον να ανε­βαί­νουν στα ύψη, με απο­τέ­λε­σμα να βαραί­νουν τις τσέπες των φτωχών. Η αρρώ­στια, έστω και η ανώδυνη, έγινε το πρώτο πρό­βλημα μιας ελλη­νι­κής οικο­γέ­νειας. Δίπλα σ’ αυτά οι εικόνες! Οι… οικείες πλέον εικόνες των από­κλη­ρων άστεγων Ελλήνων, αλλά και των ανέ­στιων Σύριων και γενικώς αλλο­δα­πών, με ολο­φά­νερη την από­γνωση και την απελ­πι­σία τους να επι­βιώ­σουν όπου δει, παρ’ όλη την επι­θυ­μία να κατα­λή­ξουν σε άλλες χώρες…

Ως πολίτης αυτής της χώρας ασφυ­κτιώ όταν συνει­δη­το­ποιώ πως οι τόσες σκέψεις μου περί του θέματος δεν μπορούν να στοι­βα­χτούν στον δια­τε­θει­μένο μικρό χώρο του σχολίου μου. Τι να πρω­το­α­να­φέρω; Ποιες ενστά­σεις μου να προ­βάλλω; Πώς να παρου­σιάσω την αγα­νά­κτησή μου, όταν γνωρίζω πως δεν θα ληφθεί υπ’ όψη από κανέναν, παρ’ όλο που όλα τα ως άνω είναι κοινό κτήμα και κοι­νω­νική καθη­με­ρι­νό­τητα;

Ως πολίτης αυτής της χώρας ας στα­μα­τήσω εδώ το σχόλιο δια­μαρ­τυ­ρίας, το οποίο νιώθω πως χρωστάω στους ανα­γνώ­στες μου, με την παρα­δοχή πως συνει­δητά παρέ­λειψα ποταμό από τις κακο­φορ­μίες που έχουν λυγίσει ολό­κληρο το ελλη­νικό έθνος, που είναι περή­φανα υπο­δου­λω­μένο…

Νότης Μαυ­ρου­δής

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.