Συντεχνιακή δημοκρατία;

Τα παλιά τα χρόνια τα ιερα­τεία των εκκλη­σιών και των συνα­γω­γών αφό­ρι­ζαν και κήρυτ­ταν απο­συ­νά­γω­γους τους αιρε­τι­κούς. Την σήμερον ημέρα οι επαγ­γελ­μα­τι­κοί σύλ­λο­γοι έπαθαν επι­δη­μία και δια­γρά­φουν μέλη τους που δια­φο­ρο­ποιού­νται από τις πολι­τι­κές πεποι­θή­σεις ή τις δράσεις του ιερα­τείου του συλ­λό­γου. Πόσο «δημο­κρα­τικό» είναι να απει­λού­νται με δια­γρα­φές οι βου­λευ­τές που ψήφισαν το ασφα­λι­στικό; Εντάξει! Μπορούν να τους κατη­γο­ρή­σουν ως ψεύτες. Ως πολι­τι­κούς απα­τε­ώ­νες. Αν περάσει, όμως, η απειλή των δια­γρα­φών, τότε μιλάμε για μία νίκη της συντε­χνια­κής δημο­κρα­τίας. Εχουν μπερ­δέ­ψει λίγο  τους δια­κρι­τούς και θεσμο­θε­τη­μέ­νους ρόλους. Τους δια­φεύ­γει το  άρθρο του Συντάγ­μα­τος: « Οι βου­λευ­τές έχουν απε­ριό­ρι­στο το δικαί­ωμα της ΓΝΩΜΗΣ  και ΨΗΦΟΥ κατά συνεί­δηση» και νομί­ζουν ότι μπορούν να εξα­κο­λου­θούν να ζουν στην εποχή που οι συντε­χνίες πήγαν χέρι- χέρι με το πολι­τικό σύστημα και τον εκβια­στικό ρόλο που έπαιζαν, δίπλα στην εκά­στοτε αντι­πο­λί­τευση. Η χώρα δεν είναι ένα σύνολο επαγ­γελ­μα­τι­κών σωμα­τείων. Δεν είναι ένα σύνολο μερικών συμ­φε­ρό­ντων επαγ­γελ­μα­τι­κών ομάδων. Ούτε πολι­τική είναι να εκφρά­ζεις αυτές τις επαγ­γελ­μα­τι­κές ομάδες. Κι αν έτσι ήταν μέχρι τώρα, καιρός να το πάρουν αλλιώς όλοι. Πολι­τι­κοί και συντε­χνίες.