“Πόσα θες να μας στείλει;” – Ξετυλίγεται το κουβάρι του πολεοδομικού παρακράτους στη Ρόδο

• Οι κοριοί της ΕΛ.ΑΣ. απο­κα­λύ­πτουν κύκλωμα συναλ­λα­γών με “δηλώ­σεις” ακι­νή­των, παρα­θυ­ρά­κια νομι­μο­ποί­η­σης, μίζες και μερο­κά­ματα εκα­το­ντά­δων ευρώ • Πίσω από τις συνο­μι­λίες κρύ­βε­ται ένα σύστημα ατι­μω­ρη­σίας, συνε­νο­χής και εργο­λα­βι­κής δια­πλο­κής με κέντρο την Πολε­ο­δο­μία Ρόδου

Το σκάν­δαλο της Πολε­ο­δο­μίας Ρόδου, που απο­κα­λύ­φθηκε χάρη στις ηχο­γρα­φη­μέ­νες συνο­μι­λίες από τον κοριό της ΕΛ.ΑΣ., δεν αφορά έναν, ούτε δύο επί­ορ­κους λει­τουρ­γούς. Αφορά ένα ολό­κληρο δίκτυο προ­σώ­πων που λει­τουρ­γεί όπως ένα καλά λαδω­μένο γρανάζι παρα­νο­μίας. Οι συνο­μι­λίες απο­κα­λύ­πτουν πως υπάλ­λη­λοι, μηχα­νι­κοί, αλλά και διά­φο­ροι μεσά­ζο­ντες δεν κινού­νται μόνοι. Υπάρχει συντο­νι­σμός, υπάρχει δομή και κυρίως υπάρχει συστη­μική ατι­μω­ρη­σία.

Χωρίς ντροπή, χωρίς φόβο – μόνο “δήλωση” και “φράγκα”

Σε μία από τις πλέον απο­κα­λυ­πτι­κές συνο­μι­λίες, που κατα­γρά­φηκε στις 21 Οκτω­βρίου 2024, ακούμε τον χρήστη ενός τηλε­φώ­νου, να συν­δια­λέ­γε­ται με γυναίκα συνο­μι­λή­τρια και οι δύο μηχα­νι­κοί εκ των οποίων ο ένας κατη­γο­ρού­με­νος και η άλλη εκτός της «λίστας». Ο τρόπος που περι­γρά­φουν την τακτο­ποί­ηση αυθαι­ρέ­του, θυμίζει παζάρι σε λαϊκή και όχι συναλ­λαγή με βάση τον νόμο:

ΓΥΝΑΙΚΑ: «Να το προ­χω­ρή­σουμε, αφού περι­μέ­νει ο άνθρω­πος»

ΑΝΤΡΑΣ: «Ωραία, να το προ­χω­ρή­σουμε. Να στείλει τα φράγκα, να του κάνω τη δήλωσή του κανο­νικά και τελεί­ωσε»

ΓΥΝΑΙΚΑ: «Δέκα χιλιά­ρικα (10.000);»

ΑΝΤΡΑΣ: «Όλα θα μας τα στείλει. Πόσα θες να μας στείλει; Τα μισά τώρα και όταν του τα τελειώ­σουμε τα άλλα;»

Μιλάμε ξεκά­θαρα για “deal”. Δεν υπάρχει καν αναφορά σε νομικές δια­δι­κα­σίες, ούτε σε παρα­στα­τικά, ούτε σε τιμο­λό­για. Αντι­θέ­τως, ο συνο­μι­λη­τής ανα­φέ­ρει με απόλυτη φυσι­κό­τητα:

«Τη δήλωση την αγόρασα δέκα. Άμα δεν θέλει, δεν θέλει. Σκασίλα μου. Έτσι κι έτσι πότε λήγουν οι δηλώ­σεις; Τέλος του χρόνου δεν λήγουνε; Το πολύ πολύ να τις φάω»

Και συνε­χί­ζει με απο­κα­λυ­πτική αμε­σό­τητα:

«Πήρα τρεις δηλώ­σεις και έδωσα στον άλλον τριάντα χιλιά­ρικα (30.000). Αλλά θα τις πουλήσω, δεν υπάρχει πρό­βλημα. Την Παλιά Πόλη τι την έχουμε;»

Εδώ, η «δήλωση» ενός αυθαι­ρέ­του μετα­τρέ­πε­ται σε επεν­δυ­τικό προϊόν. Και η Παλιά Πόλη – ένα κομμάτι της πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς της Ρόδου – σε εργα­λείο μαύρου κέρδους.

Δου­λί­τσες με το κεφάλι κάτω – “θα την μαγει­ρέ­ψουμε”

Ακόμα πιο οργα­νω­μένο φαί­νε­ται το κύκλωμα μέσα από μία άλλη συνο­μι­λία, όπου συμ­με­τέ­χουν τεχνι­κοί και συνερ­γά­τες με εμπλοκή σε τακτο­ποί­ηση αυθαί­ρε­των χώρων σε ενοι­κια­ζό­μενα στο Φαλη­ράκι.

ΓΥΝΑΙΚΑ: «Ο (…) έχει πρό­βλημα στην ενοι­κί­αση του (…). Εκεί έχει ένα αυθαί­ρετο το οποίο το έχεις ανα­λά­βει λέει εσύ είχες πάρει»

ΑΝΔΡΑΣ: «Είχα ανοίξει ένα πρω­τό­κολλο και το πλή­ρω­σαν νομίζω, οπότε έχουμε πρω­τό­κολλο για τα αυθαί­ρετα ναι… Άμα θέλουν να το μετα­βι­βάσω σε άλλον μηχα­νικό το κάνω. Ή αλλιώς το προ­χω­ράω μαζί. Ό,τι θέλουνε»

Και όταν φτάνουν στο ζουμί:

ΑΝΔΡΑΣ: «Θα την κάνουμε με τον (…) εκεί πέρα, θα την μαγει­ρέ­ψουμε. Άμα είναι να τα φτιάξω και αυτά. Άμα υπάρχει η ευε­λι­ξία…»

Η “ευε­λι­ξία” εδώ προ­φα­νώς δεν αφορά κάποιον κανο­νι­σμό. Είναι ο ευφη­μι­σμός για “παρα­θυ­ρά­κια”, γνω­ρι­μίες και τη δυνα­τό­τητα να παρα­κάμ­πτεις το σύστημα με τον σωστό άνθρωπο στη σωστή θέση.

Μαζί τα βρί­σκουν, μαζί τα τσε­πώ­νουν

Δεν λείπουν και οι ανα­φο­ρές σε χρήματα, πρό­στιμα, μελέτες, προ­συ­νεν­νο­ή­σεις. Ο στόχος είναι πάντα ο ίδιος: να γίνει η δουλειά, αλλά όχι με βάση την προ­βλε­πό­μενη δια­δι­κα­σία. Με βάση τη βολική. Με βάση τον “γνωστό που κανο­νί­ζει”.

ΑΝΔΡΑΣ: «Το ποσό θα είναι κάμποσο»

ΓΥΝΑΙΚΑ: «Ναι. Αλλά αξίζει. Αν πουν ότι θα το λει­τουρ­γή­σουν και θα το κάνουνε, αξίζει να το κάνουνε»

ΑΝΔΡΑΣ: «Πρέπει να ρίξει λεφτά για να το φτιάξει. Λεφτά για τις τακτο­ποι­ή­σεις»

Το αυθαί­ρετο, η παρά­βαση, το έλλειμμα νομι­μό­τη­τας, όλα αυτά δεν απο­τε­λούν πρό­βλημα. Αρκεί να “δοθεί κάτι” και να “πέσουν λεφτά”. Το κράτος γίνεται μία ιδιω­τική υπόθεση.

Η Πολε­ο­δο­μία Ρόδου ως ΚΕΠ παρα­νο­μιών

Από τις συνο­μι­λίες προ­κύ­πτει κάτι πιο επι­κίν­δυνο απ’ τη δια­φθορά: η κανο­νι­κο­ποί­ησή της. Δεν υπάρχει αίσθηση ότι δια­πράτ­τε­ται κάτι παρά­νομο. Η δια­δι­κα­σία έχει τη μορφή ρου­τί­νας:

• Έχεις αυθαί­ρετο;

• Υπάρχει φάκελος;

• Πλη­ρώ­νεις και προ­χω­ράμε.

• Αν έχεις άνθρωπο μέσα, βρί­σκεις άκρη.

Δεν είναι μεμο­νω­μένα περι­στα­τικά. Είναι καθη­με­ρινή πρα­κτική. Ολό­κληρη η Πολε­ο­δο­μία εμφα­νί­ζε­ται μέσα απ’ αυτές τις κατα­γρα­φές σαν υπηρεσία-βιτρίνα, πίσω από την οποία στή­νε­ται ένα σύστημα συναλ­λα­γών.

Δεν είναι φήμες – είναι ντο­κου­μέ­ντα

Όσα κατα­γρά­φει ο κοριός της ΕΛ.ΑΣ. δεν είναι κου­τσο­μπο­λιά ή υποψίες. Είναι απο­μα­γνη­το­φω­νη­μέ­νες συζη­τή­σεις που τεκ­μη­ριώ­νουν ποινικά αδι­κή­ματα. Και ακόμη πιο σημα­ντικό: απο­τυ­πώ­νουν μία νοο­τρο­πία ολό­κλη­ρης εποχής, ενός διοι­κη­τι­κού μηχα­νι­σμού που έχει πάψει να λει­τουρ­γεί με βάση τη νομι­μό­τητα και λει­τουρ­γεί με βάση το ποιος ξέρει ποιον.

Η κοι­νω­νία της Ρόδου απαιτεί κάθαρση – όχι άλλη σιωπή

Η Δικαιο­σύνη έχει πια στα χέρια της κάτι περισ­σό­τερο από υποψίες. Έχει την ευθύνη. Οι πολίτες έχουν δει αρκετά. Και όσοι συμ­με­τεί­χαν, έστω και με σιωπή ή διευ­κο­λύν­σεις, πρέπει να λογο­δο­τή­σουν.

Το ερώτημα πια είναι απλό: Θα γίνει ξήλωμα ή συγκά­λυψη; Αν επι­λε­γεί το δεύτερο, τότε δεν μιλάμε για σκάν­δαλο. Μιλάμε για σύστημα.