Φτωχότερη η πνευματική ζωή της Ρόδου μετά την απώλεια του Β. Παυλίδη

Φτω­χό­τε­ρη είναι η πνευ­μα­τι­κή ζωή της Ρόδου, με τον θά­να­το του σκι­τσο­γρά­φου Βαγ­γέ­λη Παυ­λί­δη. Ο Βαγ­γέ­λης Παυ­λί­δης άφησε την τε­λευ­ταία του πνοή τα ξη­με­ρώ­μα­τα της Κυ­ρια­κής στο νο­σο­κο­μείο της Ρόδου όπου νο­ση­λευό­ταν σε ηλι­κία 74 ετών.

H κη­δεία του έγινε χθες Τρίτη, 10 Απρι­λί­ου 2018, στις 3 το από­γευ­μα, στο Κοι­μη­τή­ριο Αγ. Δη­μη­τρί­ου Ρόδου (Παλιό Νε­κρο­τα­φείο) σύμ­φω­να με την οι­κο­γέ­νειά του και με ανα­κοί­νω­σή τους στο facebook: «Μετά λύπης ενη­με­ρώ­νου­με ότι σή­με­ρα το πρωί χά­σα­με τον αγα­πη­μέ­νο μας Βαγ­γέ­λη Παυ­λί­δη. Η πο­λι­τι­κή κη­δεία θα τε­λε­στεί την Τρίτη 10/04 στις 15.00 στον Άγιο Δη­μή­τριο («πα­λαιό νε­κρο­τα­φείο») στην πόλη της Ρόδου. Η Νόμη και ο Σάβ­βας»

Ο Βαγ­γέ­λης Παυ­λί­δης ήταν ιδιαί­τε­ρα γνω­στός στο ευρύ κοινό, από την πο­λύ­χρο­νη συ­νερ­γα­σία του με την εφη­με­ρί­δα «Βήμα» και άλλες αθη­ναϊ­κές εφη­με­ρί­δες.

Στο αυ­το­βιο­γρα­φι­κό ση­μεί­ω­μα που υπάρ­χει στο προ­σω­πι­κό του μπλογκ οι βα­σι­κοί σταθ­μοί της ζωής του Βαγ­γέ­λη Παυ­λί­δη πε­ρι­γρά­φο­νται ως εξής:

«Το τα­λέ­ντο του στην “ιχνο­γρα­φί­αν”, που τόσο νωρίς έγινε φα­νε­ρό – σε άμεσο συν­δια­σμό με τις άλλες ιδιό­τη­τες της προ­σω­πι­κό­τη­τάς του- του επε­φύ­λα­ξε όχι μόνο επαί­νους αλλά και μπό­λι­κες σφα­λιά­ρες. Μέχρι σή­με­ρα η ιστο­ρία δεν έχει κα­τα­γρά­ψει δά­σκα­λο που του αρέ­σει να τον γε­λοιο­γρα­φούν οι μα­θη­τές του, σε μαυ­ρο­πί­να­κα ή χαρτί. Ήταν όμως τα ίδια αυτά χα­ρα­χτη­ρι­στι­κά που αρ­γό­τε­ρα ώθη­σαν τον Ευάγ­γε­λο Παυ­λί­δη να γίνει ο σκι­τσο­γρά­φος Bαγ­γέ­λης Παυ­λί­δης. Να υπη­ρε­τή­σει δη­λα­δή την πιο ασεβή και αυ­θά­δη απο τις τέ­χνες, που στο στό­χα­στρό της έχει πάντα την εξου­σία -την κάθε εξου­σία.

Το 1971, στην καρ­διά της Χου­ντι­κής κυ­ριαρ­χί­ας, έχο­ντας βρεί στην πο­λι­τι­κή τις απα­ντή­σεις στα ερω­τή­μα­τα που τον απα­σχο­λού­σαν τις ημέ­ρες του χι­πι­σμού, ξε­κί­νη­σε τη στα­διο­δρο­μία του σκι­τσο­γρά­φου απο την αθλη­τι­κή OΜΑΔΑ και, αμέ­σως μετά, απο ΤO ΒΗΜΑ. Aπο τότε, έχει συ­νερ­γα­στεί με την EΛEYΘEPOTYΠIA, τις 24 ΩPEΣ, και από το 1989 μεχρι το 2010 πάλι με TO BHMA. Συ­νερ­γά­στη­κε ακόμα και με τον TAXYΔPOMO, τη ΘEΣΣAΛONIKH, τις 24ΩΡΕΣ και την EΞOPMHΣH.

Aπό το 1983 έχει στρα­φεί και προς την ει­κο­νο­γρά­φη­ση παι­δι­κών, κυ­ρί­ως βι­βλί­ων. Σε συ­νερ­γα­σία με τον τότε τε­τρα­ε­τή γιο του Σάββα, έγρα­ψε και ει­κο­νο­γρά­φη­σε τις “Ιστο­ρί­ες του Φάρου”, το 1987. Το 1999 εκ­δό­θη­κε το βι­βλίο του “Ρόδος 1309-1522, μια Ιστο­ρία”. Έχουν εκ­δο­θεί τέσ­σε­ρα άλ­μπουμ με σκί­τσα του.

Aτο­μι­κά έχει εκ­θέ­σει στο Όσλο το 1978, στο Kαλ­λι­τε­χνι­κό Πνευ­μα­τι­κό Kέντρο «ΩPA» στην Αθήνα το 1987, στο Μου­σείο των Iππο­τών του Τάγ­μα­τος του Αγ. Ιω­άν­νη στο Λον­δί­νο το 1999, στην Rosas της Ισπα­νί­ας το 2000, στo Μου­σείο Νε­ο­ελ­λη­νι­κής Τέ­χνης στη Pόδο το 2012 και σε διά­φο­ρες πό­λεις της Eλλά­δας.

Tο 1976, σε σχε­τι­κή έρευ­να του Μου­σεί­ου του Xιού­μορ και της Σά­τι­ρας του Gabrovo, στην οποία πήραν μέρος 846 σκι­τσο­γρά­φοι καθώς και εφη­με­ρί­δες από 78 χώρες, ανα­δεί­χτη­κε ανά­με­σα στους «100 κα­λύ­τε­ρους σύγ­χρο­νους σκι­τσο­γρά­φους». Tο 1990 επι­λέ­χτη­κε, μαζί με άλ­λους 49 σκι­τσο­γρά­φους, για την έκ­θε­ση «KARIKATUR-EUROPAISCHE KUNSTLER DER GEGENWART», στο Mου­σείο WILHELM BUSCH, του Aνό­βε­ρου.

Προ­σκα­λε­σμέ­νος τι­μη­τι­κά εξέ­θε­σε εκτός συ­να­γω­νι­σμού, το 1987 στην 8η Mπιε­νά­λε του Gabrovo, το 1992 στο St. Esteve της Γαλ­λί­ας και το 1994 στο Ruthdrum της Iρλαν­δί­ας, το 2008 στην έκ­θε­ση «Η Ανα­το­λή συ­να­ντά τη Δύση» στο Gabrovo και το 2010 στη Λι­σα­βό­να. Ήταν μέλος της κρι­τι­κής επι­τρο­πής στα Σκό­πια, το 1983, στην Kων/πολη, το 1993, και στη Ρόδο το 2002, 2004, 2006. Ήταν Πρό­ε­δρος της Κρι­τι­κής Επι­τρο­πής στην έκ­θε­ση «TV και Πο­λι­τι­σμός», Αθήνα 2008.

Έργα του υπάρ­χουν στο Μου­σείο του Xιού­μορ και της Σά­τι­ρας του Gabrovo, στην Πι­να­κο­θή­κη SAMLUNG KARIKATUREN στο Basel, της Eλβε­τί­ας, στο Mου­σείο WILHELM BUSCH του Aνό­βε­ρου, στο Μου­σείο Νε­ο­ελ­λη­νι­κής Τέ­χνης του Δήμου Ρόδου και σε ιδιω­τι­κές συλ­λο­γές.

Tο 1994 ανα­γρά­φη­κε στον τι­μη­τι­κό πί­να­κα για την ει­κο­νο­γρά­φη­ση της Διε­θνούς Eπι­τρο­πής Bιβλί­ων για τη Nεό­τη­τα (ΙBBY), και βρα­βεύ­θη­κε στη Σε­βίλ­λη της Ισπα­νί­ας.

Το 2002, το βι­βλίο του “Ρόδος 1309-1522, μια Ιστο­ρία”τι­μή­θη­κε απο το CICOP -το Διε­θνές Κέ­ντρο για τη Διά­σω­ση της Αρ­χι­τε­κτο­νι­κής Κλη­ρο­νο­μιάς.

To 2010, στα πλαί­σια των εορ­τα­σμών για τα 100 χρό­νια της Πορ­το­γα­λι­κής Δη­μο­κρα­τί­ας, η διε­θνής Έκ­θε­ση Κόμικ και Γε­λοιο­γρα­φί­ας Amadora της Λι­σα­βό­νας τον τί­μη­σε ως «εκ­πρό­σω­πο της αρ­χαιό­τε­ρης Δη­μο­κρα­τί­ας στον κόσμο».

Το 2012, το Μου­σείο Νε­ο­ελ­λη­νι­κής Τέ­χνης του Δήμου Ρόδου τον τί­μη­σε «για την διε­θνή καλ­λι­τε­χνι­κή του προ­σφο­ρά»».

Ηταν ιδρυ­τι­κό μέλος της Λέ­σχης Ελ­λή­νων Γε­λοιο­γρά­φων, μέλος της ΕΣΗΕΑ, του Επι­με­λη­τη­ρί­ου Ει­κα­στι­κών Τε­χνών Ελ­λά­δας και της Διε­θνούς Ομο­σπον­δί­ας Ορ­γα­νώ­σε­ων Γε­λοιο­γρά­φων (FECO)»

Tον πε­ρα­σμέ­νο μήνα, ο Βαγ­γέ­λης Παυ­λί­δης, έδωσε μια εν­δια­φέ­ρου­σα συ­νέ­ντευ­ξη στην «δη­μο­κρα­τι­κή», η οποία έμελ­λε να είναι και η τε­λευ­ταία του.

Συλ­λυ­πη­τή­ρια Ν. Βού­τση

για τον θά­να­το του

σκι­τσο­γρά­φου

Βαγ­γέ­λη Παυ­λί­δη

Tην θλίψη του για τον θά­να­το του δια­κε­κρι­μέ­νου σκι­τσο­γρά­φου Βαγ­γέ­λη Παυ­λί­δη εξέ­φρα­σε ο πρό­ε­δρος της Βου­λής Νίκος Βού­τσης.

Σε δή­λω­σή του ανα­φέ­ρει: «Εκ­φρά­ζω τα συλ­λυ­πη­τή­ριά μου για τον θά­να­το του σκι­τσο­γρά­φου Βαγ­γέ­λη Παυ­λί­δη ο οποί­ος ήταν ιδιαί­τε­ρα γνω­στός στο ανα­γνω­στι­κό κοινό από την πο­λύ­χρο­νη συ­νερ­γα­σία του με αθη­ναϊ­κές εφη­με­ρί­δες και είχε έντο­νη δρα­στη­ριό­τη­τα σε κοι­νω­νι­κό, πο­λι­τι­στι­κό και πο­λι­τι­κό επί­πε­δο στο νησί της Ρόδου».

Ο Αλ. Τσί­πρας για τον

θά­να­το του σκι­τσο­γρά­φου

Βαγ­γέ­λη Παυ­λί­δη

«Ο Βαγ­γέ­λης Παυ­λί­δης υπήρ­ξε ένας από τους ση­μα­ντι­κό­τε­ρους σκι­τσο­γρά­φους της σύγ­χρο­νης επο­χής, με δια­κρι­τό στίγ­μα και ση­μα­ντι­κές διε­θνείς δια­κρί­σεις», ανα­φέ­ρει ο Αλέ­ξης Τσί­πρας σε ανάρ­τη­ση του στο Twitter για τον θά­να­το του δια­κε­κρι­μέ­νου σκι­τσο­γρά­φου.

«Οι ευ­ρη­μα­τι­κές ιχνο­γρα­φί­ες του», ση­μειώ­νει ο πρω­θυ­πουρ­γός, «θα μας θυ­μί­ζουν τη μο­να­δι­κή ματιά του στις πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις, με? στόχο, όπως ο ίδιος έλεγε, «να υπη­ρε­τή­σει την πιο ασεβή και αυ­θά­δη από τις τέ­χνες, που στο στό­χα­στρό της έχει πάντα την εξου­σία – την κάθε εξου­σία»». Εκ­φρά­ζει, τέλος, τα συλ­λυ­πη­τή­ριά του στους οι­κεί­ους του.

Συλ­λυ­πη­τή­ρια Φώφης

Γεν­νη­μα­τά για τον θά­να­το του Βαγ­γέ­λη Παυ­λί­δη

Η ελ­λη­νι­κή δη­μο­σιο­γρα­φία και σκι­τσο­γρα­φία θα είναι πολύ φτω­χό­τε­ρη το­νί­ζει σε δή­λω­σή της για τον θά­να­το του Βαγ­γέ­λη Παυ­λί­δη η πρό­ε­δρος του ΠΑΣΟΚ και επι­κε­φα­λής του Κι­νή­μα­τος Αλ­λα­γής Φώφη Γεν­νη­μα­τά.

Η κ. Γεν­νη­μα­τά επι­ση­μαί­νει ακόμα ότι: «Εκ­φρά­ζω την οδύνη μου για τον θά­να­το του Βαγ­γέ­λη Παυ­λί­δη. Μπο­ρεί να μην έχου­με την φυ­σι­κή του πα­ρου­σία, αλλά θα είναι πάντα παρών με την πρω­το­πό­ρα του αντί­λη­ψη για την πο­λι­τι­κή, την αι­σθη­τι­κή, το πε­ρι­βάλ­λον, την ίδια τη ζωή. Με το σπιν­θη­ρο­βό­λο πνεύ­μα και τις εμπνεύ­σεις του, με τις οποί­ες δη­μιούρ­γη­σε βι­βλία, σχο­λια­σμούς της επι­και­ρό­τη­τας και σκί­τσα απα­ρά­μιλ­λης τε­χνι­κής. Τι­μού­με το πλού­σιο έργο του».

Τα συλ­λυ­πη­τή­ριά τους εξέ­φρα­σαν επί­σης, ο δή­μαρ­χος Ρόδου Φ. Χα­τζη­διά­κος, ο πρ. υπουρ­γός Κο­σμάς Σφυ­ρί­ου, ο βου­λευ­τής Δημ. Γάκης, η ΕΣΗΕΑ, το Σω­μα­τείο Δι­πλω­μα­τού­χων Ξε­να­γών Δωδ/σου και ο πρ. κυ­βερ­νη­τι­κός εκ­πρό­σω­πος της Ν.Δ. Ευάγ­γε­λος Αντώ­να­ρος, μα­θη­τής του πα­τέ­ρα του οποί­ου, του με­γά­λου γε­λοιο­γρά­φου Αρ­χέ­λα­ου, υπήρ­ξε ο Βαγ­γέ­λης Παυ­λί­δης.