Πίσω από τις πόρτες των ενεχυροδανειστηρίων εκτυλίσσονται ανθρώπινα δράματα!

Πίσω από τις πόρτες των ενε­χυ­ρο­δα­νει­στη­ρίων στη Ρόδο, νόμιμων και μη, σχεδόν καθη­με­ρινά πλέον, εκτυ­λίσ­σο­νται ανθρώ­πινα δράματα.

Συμπο­λί­τες μας, κάθε ηλικίας και κοι­νω­νι­κής δια­στρω­μά­τω­σης, αφήνουν πολύ­τιμα αντι­κεί­μενα για να πάρουν στα χέρια τους μετρητά. Με δισταγμό αλλά και με την κρυφή ελπίδα ότι θα κατα­φέ­ρουν να τα πάρουν πίσω, αφήνουν στον πάγκο προ­σω­πικά αντι­κεί­μενα με μεγάλη συναι­σθη­μα­τική αξία, ξεπου­λώ­ντας κομ­μά­τια της ζωής τους… Στον καιρό της παν­δη­μίας, όλα πλέον είναι δια­φο­ρε­τικά. Η ανθρώ­πινη ζωή έχει μπει κι αυτή στο ζύγι…

Η δια­δι­κα­σία που ακο­λου­θεί­ται, είναι πολύ απλή και απρό­σωπη για εκείνον που αγο­ρά­ζει… Όχι όμως για εκείνον που ανα­γκά­ζε­ται να (ξε)που­λή­σει κοσμή­ματα, ασημικά, πολύ­τιμα αντι­κεί­μενα.

Αυτές οι εικόνες είχαν συν­δε­θεί με το κορύ­φωμα της οικο­νο­μι­κής κρίσης στην Ελλάδα, όμως η σημε­ρινή πραγ­μα­τι­κό­τητα όπως δια­μορ­φώ­θηκε στην εποχή του κορω­νοϊού στη Ρόδο δεν απέχει πολύ από τότε.

Υπεύ­θυ­νος ενε­χυ­ρο­δα­νει­στη­ρίου που μίλησε στη «δ», ανέφερε ότι πολλές φορές έρχεται σε δύσκολη θέση όταν καλεί­ται να εξυ­πη­ρε­τή­σει κάποιον γνωστό του που ήρθε στην ανάγκη του. «Στον καιρό της παν­δη­μίας, πολλοί Ρόδιοι πωλούν ρολόγια, δακτυ­λί­δια, βρα­χιό­λια, αση­μέ­νια σερ­βί­τσια ακόμα και ηλε­κτρο­νι­κές συσκευές για να μπο­ρέ­σουν να εξα­σφα­λί­σουν χρήματα. Εμείς ασχο­λού­μα­στε μόνο με το χρυσό και το ασήμι. Η κατά­σταση γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Αν η σεζόν δεν πάει του­λά­χι­στον καλύ­τερα από πέρυσι, τότε θα δούμε ακόμα χει­ρό­τε­ρες κατα­στά­σεις», λέει στη «δ», επι­ση­μαί­νο­ντας ότι η κρίση σήμερα στην τοπική κοι­νω­νία είναι ακόμα χει­ρό­τερη από την προ δεκα­ε­τίας οικο­νο­μική κρίση.

Στην ερώτηση, τι είναι αυτό που πωλούν σήμερα οι Ρόδιοι στα ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή­ρια πέρα από κοσμή­ματα, είναι αφο­πλι­στι­κός: «Μου έχουν φέρει βέρες, βαφτι­στι­κούς σταυ­ρούς, ακόμα και χρυσά δόντια για να μπο­ρέ­σουν να πάρουν ευρώ και να πλη­ρώ­σουν λογα­ρια­σμούς ή ακόμα να εξα­σφα­λί­σουν το φαγητό τους.

Ποιος είναι εκείνος που μπορεί σήμερα να ζήσει αξιο­πρε­πώς με τα επι­δό­ματα; Λίγοι είναι εκείνοι που εργά­ζο­νται. Οι περισ­σό­τε­ροι είτε είναι άνεργοι είτε είναι σε ανα­στολή», λέει χαρα­κτη­ρι­στικά.

Όπως ανα­φέ­ρει, «οι περισ­σό­τε­ροι προ­τι­μούν να έρχο­νται αργά το βράδυ για τις συναλ­λα­γές τους, συνήθως κατόπιν τηλε­φω­νι­κής προ­συ­νεν­νό­η­σης ώστε να μην τους δει κανείς να μπαί­νουν ή να βγαί­νουν επειδή στην τοπική κοι­νω­νία λίγο-πολύ γνω­ρι­ζό­μα­στε μεταξύ μας. Ντρέ­πο­νται, δεν θέλουν να γίνουν αντι­κεί­μενο σχο­λια­σμού, κου­τσο­μπο­λιού».

Όπως λέει, υπάρχει η εντύ­πωση ότι στα ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή­ρια απευ­θύ­νο­νται συμπο­λί­τες μας χαμηλής οικο­νο­μι­κής στάθμης αλλά συμ­βαί­νει το ακριβώς αντί­θετο: «Δεν έρχο­νται πολίτες μόνο χαμηλής οικο­νο­μι­κής στάθμης. Εχουν περάσει από ΄δω και κατα­στη­μα­τάρ­χες, και διευ­θυ­ντές μεγάλων επι­χει­ρή­σεων και γόνοι γνωστών οικο­γε­νειών της Ρόδου που τους τσάκισε η κρίση». Μάλιστα, ανέφερε ότι πολλοί επι­χει­ρη­μα­τίες προ­τι­μούν να ταξι­δέ­ψουν μέχρι την Αθήνα για να που­λή­σουν ή να ενε­χυ­ριά­σουν πολύ­τιμα αντι­κεί­μενα και κοσμή­ματα, εκμε­ταλ­λευό­με­νοι το πλε­ο­νέ­κτημα της ανω­νυ­μίας.

Η δια­δι­κα­σία που ακο­λου­θεί­ται στα πιστο­ποι­η­μένα, από το κράτος, ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή­ρια είναι συγκε­κρι­μένη. Ο ιδιο­κτή­της εκτιμά το αντι­κεί­μενο, δίνει την τιμή στον πελάτη κι αν συμ­φω­νή­σουν τότε κατα­γρά­φο­νται τα στοι­χεία του πελάτη, με την υπο­χρε­ω­τική επί­δειξη αστυ­νο­μι­κής ταυ­τό­τη­τας -για να απο­φεύ­γο­νται τυχόν επι­τή­δειοι και κλεμ­μένα αντικείμενα- και εκδί­δε­ται από­δειξη από τον αγο­ρα­στή.

Η σύμβαση συνήθως διαρκεί το περισ­σό­τερο έξι μήνες και στη συνέ­χεια ο κύριος του πράγ­μα­τος πρέπει να πλη­ρώ­σει στον ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή πίσω το ποσό που του κατα­βλή­θηκε μαζί με τους τόκους. Αν δεν τα κατα­φέ­ρει η κυριό­τητα του πράγ­μα­τος περιέρ­χε­ται στο ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή­ριο. Τα περισ­σό­τερα ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή­ρια κινού­νται και στο χώρο της αγοράς χρυσού και ρολο­γιών. Σε αυτές τις περι­πτώ­σεις ο κύριος του πράγ­μα­τος το πουλάει απευ­θείας ανάλογα με την τιμή που θα του προ­σφερ­θεί με βάση την εκτί­μηση και την τρέ­χουσα τιμή χρυσού.

Οι ιδιο­κτή­τες όμως των νόμιμων κατα­στη­μά­των, καταγ­γέλ­λουν πως υπάρ­χουν και κάποια χρυ­σο­χο­εία και ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή­ρια που αγο­ρά­ζουν «μαύρα» και ως εκ τούτου προ­τι­μώ­νται από τους ενδια­φε­ρό­με­νους, αφού οι τιμές που δίνουν είναι καλύ­τε­ρες. «Πολλοί δεν επι­στρέ­φουν ποτέ για να πάρουν πίσω τα αντι­κεί­μενα που άφησαν ως ενέχυρο, πολλά από τα οποία είναι μάλιστα σεβα­στής αξίας και οικο­νο­μι­κής και συναι­σθη­μα­τι­κής.

Τα περισ­σό­τερα μένουν εδώ διότι σπανίως υπάρχει άμεση δυνα­τό­τητα οικο­νο­μι­κής ανά­καμ­ψης», λέει και δείχνει το βιβλίο όπου έχει κατα­χω­ρη­μένα τα ονόματα συμπο­λι­τών μας που δεν επέ­στρε­ψαν ποτέ να πάρουν τα αντι­κεί­μενα που με πόνο απο­χω­ρί­στη­καν.

Όπως εξηγεί στη «δ», «η εικόνα ενός ανθρώ­που που απο­χω­ρί­ζε­ται αντι­κεί­μενα μεγάλης συναι­σθη­μα­τι­κής αξίας ή οικο­γε­νειακά κει­μή­λια δεν συνη­θί­ζε­ται εύκολα. Οι ιδιο­κτή­τες ενε­χυ­ρο­δα­νει­στη­ρίων πρέπει να αντι­με­τω­πί­ζουν τους πελάτες με σεβασμό. Μας απο­κα­λούν τοκο­γλύ­φους, μαυ­ρα­γο­ρί­τες… Εμείς που έχουμε νόμιμη άδεια από το κράτος, κάνουμε τη δουλειά μας με τους καλύ­τε­ρους όρους. Τι γίνεται στη μαύρη αγορά με τα παρά­νομα ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή­ρια δεν μπορώ να το γνωρίζω».

«Εχουμε δει σκληρές εικόνες, μητέρες να κλαίνε, ηλι­κιω­μέ­νους να αφήνουν ενθύμια ζωής… Δια­χει­ρι­ζό­μα­στε ανθρώ­πινο πόνο κι αυτό δεν είναι εύκολο», λέει.

Όπως ανα­φέ­ρει, οι περισ­σό­τε­ροι ιδιο­κτή­τες ενε­χυ­ρο­δα­νει­στη­ρίων προ­τι­μούν τον χρυσό και το ασήμι και δεν ενε­χυ­ριά­ζουν πια τα αντι­κεί­μενα, αλλά τα αγο­ρά­ζουν μετρη­τοίς. Υπάρ­χουν βέβαια και πολλοί που συνε­χί­ζουν να ενε­χυ­ριά­ζουν κοσμή­ματα, σε μερικές περι­πτώ­σεις ακόμα και ηλε­κτρο­νι­κές συσκευές.