Η 10/12/1948 ορίσθηκε Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων -Σήμερα;

«Όλοι οι άνθρω­ποι γεν­νιού­νται ελεύ­θε­ροι και ίσοι στην αξιο­πρέ­πεια και τα δικαιώ­ματα. Είναι προι­κι­σμέ­νοι με λογική και συνεί­δηση, και οφεί­λουν να συμπε­ρι­φέ­ρο­νται μεταξύ τους με πνεύμα αδελ­φο­σύ­νης».

1ο Άρθρο της Οικου­με­νι­κής Δια­κή­ρυ­ξης για τα Ανθρώ­πινα Δικαιώ­ματα του Ο.Η.Ε.

Aπό το 1948, η 10η Δεκεμ­βρίου έχει οριστεί να εορ­τά­ζε­ται ως η Παγκό­σμια Ημέρα Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των, σε ανά­μνηση της Οικου­με­νι­κής Δια­κή­ρυ­ξης των Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των από τη γενική συνέ­λευση του ΟΗΕ.

Στόχος και όραμα των εμπνευ­στών της Δια­κή­ρυ­ξης ήταν να καθο­ρί­ζο­νται ρητώς τα δικαιώ­ματα όλων των ανθρώ­πων και οι ελευ­θε­ρίες τους, χωρίς δια­κρί­σεις –φυλε­τι­κές, χρώ­μα­τος, δια­φυ­λι­κές, γλωσ­σι­κές, θρη­σκευ­τι­κές, πολι­τι­κές ή οποιεσ­δή­ποτε άλλες πεποι­θή­σεις, χωρίς δια­χω­ρι­σμούς με βάση την εθνική ή κοι­νω­νική κατα­γωγή, την περιου­σία ή τη γέννηση.

Από τα κράτη-μέλη που απάρ­τι­ζαν τη Γενική Συνέ­λευση του ΟΗΕ, τα 48 ψήφισαν υπέρ, κανένα κατά, ενώ 8 επέ­λε­ξαν την αποχή. Αυτά ήταν η Λευ­κο­ρω­σία, η Τσε­χο­σλο­βα­κία, η Πολωνία, η Ουκρα­νία, η πρώην Σοβιε­τική Ένωση, η πρώην Γιου­γκο­σλα­βία, η Νότια Αφρική και η Σαου­δική Αραβία.

Το προ­σχέ­διο της Οικου­με­νι­κής Δια­κή­ρυ­ξης συνέ­ταξε ο Καναδός νομικός Τζον Πήτερς Χάμφρεϋ, επη­ρε­α­σμέ­νος από το «Ναπο­λε­ό­ντειο Κώδικα». Τη δεύτερη και τελική μορφή του, την έδωσε ο επίσης νομικός Γάλλος Ρενέ Κασσίν, με τη συν­δρομή της Ελεανόρ Ρού­σβελτ, πρώτης κυρίας των ΗΠΑ, του Κινέζου φιλο­σό­φου Π.Σ. Τσάνγκ και άλλων.

Παρόλο που δεν είναι νομικά δεσμευ­τικό έγγραφο, η Οικου­με­νική Δια­κή­ρυξη έγινε η βάση για δύο νομικές συν­θή­κες: το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολι­τικά Δικαιώ­ματα και το Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικο­νο­μικά, Κοι­νω­νικά και Πολι­τι­στικά Δικαιώ­ματα. Παράλ­ληλα, εξα­κο­λου­θούν να γίνο­νται ανα­φο­ρές σε αυτή από ακα­δη­μαϊ­κούς, νομι­κούς και συνταγ­μα­τικά δικα­στή­ρια.

Σήμερα;

Δια­νύ­ο­ντας την πρώτη δεκα­ε­τία του 21ου αιώνα, δια­πι­στώ­νουμε ότι οι αιτίες που ώθησαν στην ανάγκη της σύντα­ξης ενός κατα­στα­τι­κού που να προ­στα­τεύει και να μπορεί να κατο­χυ­ρώ­σει εξά­πα­ντος τα θεμε­λιώδη ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα, υφί­στα­νται ακόμη.

Η φτώχεια, η πείνα, οι πολε­μι­κές συρ­ρά­ξεις, οι παρά­νο­μες φυλα­κί­σεις και θανα­τώ­σεις ανθρώ­πων, η εκμε­τάλ­λευση και η σωμα­τε­μπο­ρία καλά κρατούν. Παρά τις προ­σπά­θειες που κατα­βά­λουν οργα­νώ­σεις, φορείς και κράτη στα πλαίσια μιας διε­θνούς προ­σπά­θειας κατα­στο­λής τέτοιων φαι­νο­μέ­νων, η πραγ­μα­τι­κό­τητα έρχεται από μόνη της να απο­δεί­ξει το αντί­θετο.

Στην Ετήσια Έκθεση της Διε­θνούς Αμνη­στίας για το 2010, γίνεται λόγος για πλήθος τέτοιων φαι­νο­μέ­νων ανά την υφήλιο καθ’ όλη τη διάρ­κεια του προη­γού­με­νου έτους. Το αίσθημα που προ­κύ­πτει από τις εκά­στοτε κατα­στά­σεις είναι η ανα­σφά­λεια.

Χαρα­κτη­ρι­στικά, μέσα στο 2009, 52 άνθρω­ποι στις ΗΠΑ κατα­δι­κά­στη­καν σε θανα­τική ποινή και εντέλει θανα­τώ­θη­καν.

-Υπολογίζεται ότι 9 εκα­τομ­μύ­ρια άνθρω­ποι στη Λατι­νική Αμερική και την Καραϊ­βική εισήλ­θαν στην κατά­σταση της φτώ­χειας.

-Στο Σουδάν, γυναί­κες συνε­λή­φθη­σαν και κακο­ποι­ή­θη­καν επειδή φορού­σαν παντε­λό­νια που κρί­νο­νταν ως «απρεπή» και «σκαν­δα­λι­στικά».

-Ο αριθμός των δηλω­μέ­νων περι­πτώ­σεων ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας, βιασμού και σεξουα­λι­κής κακο­ποί­η­σης, καθώς και η θανά­τωση και ο ακρω­τη­ρια­σμός σωμάτων γυναι­κών αφότου βιά­στη­καν αυξή­θηκε στο Μεξικό, στη Γουα­τε­μάλα, στο Ελ Σαλ­βα­δόρ, στην Ονδούρα, στη Νικα­ρά­γουα και στην Αϊτή.

-Το 2009 άνοιξε με τα ισραη­λινά αερο­σκάφη να σφυ­ρο­κο­πούν τη Γάζα, μέρος της 22ήμερης επίθεση που κατέ­ληξε στον θάνατο εκα­το­ντά­δων Παλαι­στι­νίων.

-Στην Υεμένη 200.000 πολίτες εκτο­πί­στη­καν από τα σπίτια τους ενώ άγνω­στος αριθμός νέων ατόμων σκο­τώ­θη­καν.

-Σε χώρες όπως η Λιβύη, η Σαου­δική Αραβία και η Συρία, αυταρ­χι­κές κυβερ­νή­σεις δεν άφησαν καθόλου περι­θώ­ριο για ελευ­θε­ρία του λόγου ή ανε­ξάρ­τητη πολι­τική δρα­στη­ριό­τητα. Στις περισ­σό­τε­ρες χώρες της περιο­χής τα ΜΜΕ ήταν υπό στενό έλεγχο.

Στην Ελλάδα, ενδει­κτικά, καθ’ όλη τη διάρ­κεια του έτους, συνε­χί­στη­καν οι καταγ­γε­λίες για κρού­σματα κακο­με­τα­χεί­ρι­σης μετα­να­στών από μέλη των σωμάτων ασφα­λείας. Επίσης, ένα νέο Προ­ε­δρικό Διά­ταγμα στέρησε από τους αιτού­ντες άσυλο το δικαί­ωμα απο­τε­λε­σμα­τι­κής προ­σφυ­γής. Υπήρξαν καταγ­γε­λίες για αυθαί­ρε­τες επα­να­προ­ω­θή­σεις παρά­τυ­πων μετα­να­στών και πιθανών αιτού­ντων άσυλο από τον Έβρο.

Σύμφωνα με καταγ­γε­λίες, έως και 100 άτομα έμειναν άστεγα, χωρίς πρό­σβαση σε υπη­ρε­σίες, μετά την βίαιη έξωση μεγάλου αριθμού παρά­τυ­πων μετα­να­στών και αιτού­ντων άσυλο από τον χώρο όπου είχαν κατα­σκη­νώ­σει στην Πάτρα. Οι συν­θή­κες κρά­τη­σης σε διάφορα κέντρα κρά­τη­σης μετα­να­στών και φυλακές εξα­κο­λού­θη­σαν να προ­κα­λούν ανη­συ­χία.

Τον Αύγου­στο του 2009 του­λά­χι­στον 11 οικο­γέ­νειες Ρομά αντι­με­τώ­πι­σαν την απειλή ανα­γκα­στι­κής έξωσης από τις κατοι­κίες τους σε χωμα­τερή στη Λευκάδα και υπέ­στη­σαν άλλες παρα­βιά­σεις των δικαιω­μά­των τους στην κατάλ­ληλη στέγη και την υγεία. Τέλος, η Επι­τροπή για την Εξά­λειψη των Φυλε­τι­κών Δια­κρί­σεων (CERD) εξέ­φρασε τις ανη­συ­χίες της για τα εμπόδια που αντι­με­τω­πί­ζουν οι Ρομά στην πρό­σβασή τους στην εργασία, τη στέγαση, την υγειο­νο­μική μέριμνα και την παιδεία.