Η ομιλία του Βασ. Υψηλάντη στην ολομέλεια της Βουλής για το δικαίωμα του συνέρχεσθαι

Ο Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Βασίλης Α. Υψη­λά­ντης με ομιλία του στην ολο­μέ­λεια της Βουλής τοπο­θε­τή­θηκε επι του νομο­σχε­δίου του Υπουρ­γείου Προ­στα­σίας του Πολίτη περι των Δημο­σίων Συνα­θροί­σεων. Κατή την ομιλία του ανα­φέρ­θηκε ότι το συγκε­κρι­μένο νομο­σχέ­διο δια­σφα­λί­ζει το δικαί­ωμα του συνέρ­χε­σθαι δημο­σίως σε υπαί­θριο χώρο σύμφωνα με το Σύνταγμα και το Άρθρο 11 της Ε.Σ.Δ.Α. κατά τρόπο τέτοιο ώστε να μην εκτί­θε­ται σε σοβαρό κίνδυνο η δημόσια ασφά­λεια και να μην δια­τα­ράσ­σε­ται η κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μική ζωή ορι­σμέ­νης περιο­χής. Ουσια­στικά το νομο­σχέ­διο αυτό έρχεται με τρόπο δημο­κρα­τικό να καλύψει την Συνταγ­μα­τική επιταγή για την εξει­δί­κευση του δικαιώ­μα­τος του συνέρ­χε­σθαι και των περιο­ρι­σμών αυτού βάση νόμου. Η ομιλία του έγινε εν παρου­σία του Πρω­θυ­πουρ­γού κ. Κυριά­κου Μητσο­τάκη και κατα­χει­ρο­κρο­τή­θηκε από τους παρι­στά­με­νους βου­λευ­τές της Νέας Δημο­κρα­τίας.

Το πλήρες κείμενο της ομιλίας του είναι το ακό­λουθο.

Στο πρώτο άρθρο του υπό ψήφιση ΝΣ ορί­ζε­ται ο βασικός σκοπός του, που δεν είναι άλλος από την πραγ­μα­τική δια­σφά­λιση του δικαιώ­μα­τος του συνέρ­χε­σθαι δημο­σίως σε υπαί­θριο χώρο, σύμφωνα με το Σύνταγμα και το άρθρο 11 της ΕΣΔΑ, κατά τρόπο ώστε να μην εκτί­θε­ται σε σοβαρό κίνδυνο η δημόσια ασφά­λεια και να μην δια­τα­ράσ­σε­ται η κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μική ζωή ορι­σμέ­νης περιο­χής. Ταυ­τό­χρονα κατα­λεί­πει στον κοινό νομο­θέτη τον ορισμό των ειδι­κό­τε­ρων όρων άσκησης του εν λόγω δικαιώ­μα­τος.

Το Σύνταγμα του 1975, στο άρθρο 11, προ­βλέ­πει το δικαί­ωμα στην άσκηση της ελευ­θε­ρίας του συνέρ­χε­σθαι. Οι περιο­ρι­στι­κές προ­βλέ­ψεις είναι συγκε­κρι­μέ­νες. Η

πρώτη ότι μόνο στις δημό­σιες υπαί­θριες συνα­θροί­σεις μπορεί να παρί­στα­ται αστυ­νο­μία. Η δεύτερη ότι οι υπαί­θριες συνα­θροί­σεις μπορούν να απα­γο­ρευ­τούν με αιτιο­λο­γη­μένη απόφαση της αστυ­νο­μι­κής αρχής, γενικά αν εξαι­τίας τους επί­κει­ται σοβαρός κίν­δυ­νος για τη δημόσια ασφά­λεια, σε ορι­σμένη δε περιοχή, αν απει­λεί­ται σοβαρή δια­τά­ραξη της κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μι­κής ζωής, όπως νόμος ορίζει.

Τα ίδια προ­βλέ­πουν οι δια­τά­ξεις της παρα­γρά­φου 1 του άρθρου 12 του Χάρτη των Θεμε­λιω­δών Δικαιω­μά­των της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης που αντι­στοι­χούν στις δια­τά­ξεις του άρθρου 11 της ΕΣΑΔ, το οποίο ορίζει ότι κάθε πρόσωπο έχει δικαί­ωμα στην ελευ­θε­ρία του συνέρ­χε­σθαι ειρη­νι­κώς.

Το άρθρο 11 του Συντάγ­μα­τος δια­φυ­λάτ­τει ως ατομικό δικαί­ωμα την δυνα­τό­τητα κάθε Έλληνα πολίτη να συνέρ­χε­ται υπό συγκε­κρι­μέ­νες προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Είναι αυτο­νό­ητο πως το ορι­ζό­μενο στο άρθρο 11 του Συντάγ­μα­τος ατομικό δικαί­ωμα δεν απο­τε­λεί αυτο­σκοπό, αλλά εντάσ­σε­ται σε ένα ευρύ­τερο πλαίσιο Συνταγ­μα­τι­κών δικαιω­μά­των τα οποία μάλιστα μεταξύ τους τελούν σε σχέση ισο­τι­μίας. Αυτό σημαί­νει πως ενδε­χό­μενη σύγκρουση των δικαιω­μά­των αυτών πρέπει να επι­λύ­ε­ται βάσει των κρι­τη­ρίων που ο ίδιος ο Συνταγ­μα­τι­κός νομο­θέ­της προ­βλέ­πει, με κυρί­αρχη προ­τε­ραιό­τητα την εγκα­θί­δρυση σχέσης αρμο­νίας στο όλο πλέγμα των Συνταγ­μα­τι­κών Δικαιω­μά­των.

Το εργα­λείο στάθ­μι­σης τέτοιων ενδε­χό­με­νων συγκρού­σεων προ­βλέ­πε­ται ρητά στο άρθρο 25 του Συντάγ­μα­τος και είναι η αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας, η οποία ανα­λύ­ε­ται περαι­τέρω στις ειδι­κό­τε­ρες απαι­τή­σεις της καταλ­λη­λό­τη­τας, της ανα­γκαιό­τη­τας και της εν στενή έννοια αρχής της ανα­λο­γι­κό­τη­τας. Είναι προ­φα­νές πως η άνευ όρων άσκηση του Δικαιώ­μα­τος του συνέρ­χε­σθαι πλήττει αδι­καιο­λό­γητα άλλα, ισότιμα ατομικά δικαιώ­ματα. Υπό δια­κιν­δύ­νευση μπορούν δυνη­τικά να τεθούν έννομα αγαθά εξαι­ρε­τι­κής σημα­σίας, όπως η ζωή και η υγεία. Αν ανα­τρέ­ξει κανείς στο θλιβερό παρά­δειγμα της Marfin, αλλά και σε άλλα στο παρελ­θόν, θα δια­πι­στώ­σει πως ο κίν­δυ­νος δεν είναι απλά θεω­ρη­τι­κός. Καθήκον όλων μας είναι η απο­τροπή επα­νά­λη­ψης τέτοιων γεγο­νό­των. Και ένα σημα­ντικό βήμα προς την κατεύ­θυνση αυτή είναι το νομο­σχέ­διο αυτό.

Παρόλα αυτά είναι λυπηρό αλλά και συνάμα από­δειξη της παθο­γέ­νειας του ΣΥΡΙΖΑ, τα όσα ακού­στη­καν, από πολλούς εκπρο­σώ­πους του, σε σχέση με το υπό ψήφιση νομο­σχέ­διο. Με κραυγές που συνι­στούν ύβρη στη Δημο­κρα­τία και προ­σβολή στο δημόσιο βίο. Λες πως έρχο­νται να προ­α­σπί­σουν ένα απόλυτο δικαί­ωμα που τους ανήκει. Αγνο­ώ­ντας ότι με την απο­λυ­τό­τητα και με τον τρόπο που το θέτουν, μπαί­νουν ακόμα περισ­σό­τερο στο περι­θώ­ριο, αφού πεποί­θηση της συντρι­πτι­κής πλειο­ψη­φίας του ελλη­νι­κού λαού και κυρίως των νέων ανθρώ­πων, είναι ότι η χώρα μας πρέπει να ξεφύγει από τα δεσμά και τους μύθους μιας λαν­θα­σμέ­νης αρι­στε­ρής κουλ­τού­ρας που δεν έχει καμία σχέση με τις πραγ­μα­τι­κές ανάγκες της.

Δεν υπάρχει καμιά δημο­κρα­τία που να δέχεται την καθή­λωση του βιο­τι­κού ρυθμού λόγω της θέλησης μειο­ψη­φιών.

Θα χρη­σι­μο­ποι­ήσω μάλιστα και εγώ, μια άποψη που δια­τύ­πωσε ο Καθη­γη­τής κ. Νίκος Αλι­βι­ζά­τος σε άρθρο του στην εφη­με­ρίδα Καθη­με­ρινή της 5ης Ιουλίου, ότι είναι νομικά ασύ­στα­τος και πολι­τικά αυθαί­ρε­τος, ώστε θα μπο­ρούσε κανείς να τον χαρα­κτη­ρί­σει αγυρ­τεία, τον ισχυ­ρι­σμό ότι το νομο­σχέ­διο της κυβέρ­νη­σης «είναι ίδιο και χει­ρό­τερο από το νόμο της χούντας». Και δεν είναι δυνατόν αυτές οι θέσεις να δια­τυ­πώ­νο­νται αυθαί­ρετα στο κοι­νο­βού­λιο αυτό, που φιμώ­θηκε για χρόνια από τη δικτα­το­ρία. Είναι προ­σβολή στους αγώνες όλων των ελλήνων δημο­κρα­τών. Δεξιών, κεντρώων και αρι­στε­ρών που αγω­νί­στη­καν για την απο­κα­τά­σταση των δημο­κρα­τι­κών ελευ­θε­ριών και των δικαιω­μά­των και όχι των αυθαι­ρε­σιών που έδωσαν χώρο για να δράσουν οι τύραν­νοι.

Η Κυβέρ­νηση δεν έρχεται να απο­θαρ­ρύ­νει το δικαί­ωμα των Ελλήνων να συμ­με­τά­σχουν σε ειρη­νι­κές δια­δη­λώ­σεις μέσα όμως στα πλαίσια που δεν θίγο­νται άλλα ατομικά δικαιώ­ματα και ελευ­θε­ρίες. Οφείλει όμως, όπως γίνεται σε όλα τα προηγ­μένα δημο­κρα­τικά κράτη του κόσμου, να βάλει πλαίσια και να προ­στα­τεύ­σει την ελευ­θε­ρία της κίνησης των άλλων, την περιου­σία, την υγείας και τη ζωή. Να προ­στα­τεύ­σει αυτά τα μείζονα ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα που κατά τρόπο προ­κλη­τικό και αυθαί­ρετο προ­σβάλ­λανε, επί δεκα­ε­τίες, με τρόπο αυταρ­χικό και εγκλη­μα­τικό μειο­ψη­φίες και επέ­βα­λαν οι λίγοι σε βάρος των πολλών.

Με την κατά­θεση των νομο­θε­τι­κών βελ­τιώ­σεων και για τον οργα­νωτή (άρθρο 3 παρ.3) και το ιδιώ­νυμο και βάσει των παρα­τη­ρή­σεων της επι­στη­μο­νι­κής επι­τρο­πής της Βουλής μπαί­νουν οι βάσεις ώστε και η χώρα μας, όπως άλλωστε και όλες οι δημο­κρα­τι­κές χώρες της Ευρώπης, να έχει έναν σύγ­χρονο νόμο που να ρυθ­μί­ζει το δικαί­ωμα του συνέρ­χε­σθαι ώστε να μην παρα­βλά­πτο­νται άλλα δικαιώ­ματα των πολιτών.

Κύριε Υπουργέ, σήμερα εισά­γετε μια σπου­δαία δημο­κρα­τική τομή στη χώρα. Για το λόγο αυτό έχετε τη συμπα­ρά­στασή μας και θα την έχετε σε κάθε προ­σπά­θεια της Κυβέρ­νη­σης να βελ­τιώ­σει το αίσθημα ασφά­λειας των πολιτών, την ευρυθ­μία του δημο­κρα­τι­κού μας πολι­τεύ­μα­τος και την υπο­βο­ή­θηση της κοι­νω­νι­κής και οικο­νο­μι­κής ζωής μας. Θα μας βρείτε αρωγούς στην στήριξη της Ελλη­νι­κής Αστυ­νο­μίας, που κάποιοι δυστυ­χώς δεν θεωρούν θεμα­το­φύ­λα­κες της νομι­μό­τη­τας στη χώρα μας, στη συνεχή βελ­τί­ωση της καθη­με­ρι­νό­τη­τας τους και στη χορή­γηση σύγ­χρο­νων μέσων για την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τερη δια­φύ­λαξη των δικών δικαιω­μά­των και ελευ­θε­ριών. Στους ανθρώ­πους αυτούς η σκέψη και τον ενδια­φέ­ρον μας. Τη σημε­ρινή μου παρέμ­βαση επι­τρέψτε μου να την αφιε­ρώσω στη μνήμη ενός εξαι­ρε­τι­κού αξιω­μα­τι­κού της Ελλη­νι­κής Αστυ­νο­μίας του Βασίλη Παλλάς, που ανήκε στη δύναμη της Φρουράς της Βουλής που χάσαμε ξαφνικά και άδικα πριν λίγες ημέρες.