Μίλα μου για τουρισμό

Αραγε, ποιος θα βγει να μι­λή­σει για «του­ρι­σμό», μετά από όσα (και) οι Διευ­θυ­ντές ξε­νο­δο­χεί­ων πε­ρι­γρά­φουν και που όλοι όσοι κυ­κλο­φο­ρού­με συ­να­ντά­με, είτε στο αε­ρο­δρό­μιο, είτε στους δρό­μους, είτε στις πα­ρα­λί­ες, είτε στη Με­σαιω­νι­κή Πόλη;

Κι αν ο κ. Κα­μπου­ρά­κης, μιλά πάντα για φρένο, στις υπε­ραι­σιο­δο­ξί­ες και για μικρά κα­λά­θια, υπάρ­χουν άλλοι που δεν λένε να στα­μα­τή­σουν τα λόγια, τις εκ­θέ­σεις ιδεών, την κο­ροϊ­δία και τις… κα­τα­γρα­φές-πε­ρι­γρα­φές των άλυ­των προ­βλη­μά­των.

Λες και βρί­σκο­νται οι αρ­μό­διοι σε άλλο νησί. Λες και δεν κυ­κλο­φο­ρούν. Λες και δεν ακούν τους πο­λί­τες που έχουν βγει στα κά­γκε­λα για ότι τους πλη­γώ­νει και υπο­βαθ­μί­ζει ΚΑΙ την δική τους κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα.  Λες και δεν δια­βά­ζουν και δεν ακούν το­πι­κό τύπο. Αλλά ξέ­χα­σα…’ Ολοι αυτοί είναι «λαϊ­κι­στές» και «μί­ζε­ροι» αν δεν είναι «γρα­φι­κοί». Ασε που γρά­φο­ντας, «δυ­σφη­μούν το νησί».

Βγεί­τε πιο πέρα από το «Ελλη» και τα γρα­φεία σας.  Μην κλεί­νε­τε τα αυτιά και τα μάτια.  Μην κά­νε­τε πως δεν ακού­τε. Γιατί φο­βά­μαι πως αυτό κά­νε­τε. Η επί­κλη­ση της οι­κο­νο­μι­κής αδυ­να­μί­ας γί­νε­ται άλ­λο­θι στην έλ­λει­ψη πο­λι­τι­κής . Πα­ρα­μυ­θια­ζό­μα­στε όλοι με «κα­τα­γρα­φές προ­βλη­μά­των» και «ει­σβο­λές του­ρι­στών». Δεν λέτε κι εσείς την αλή­θεια, όπως δεν την λένε όσοι είναι στην δια­χεί­ρι­ση εξου­σί­ας στην κε­ντρι­κή πο­λι­τι­κή σκηνή.

Καλό θα ήταν,  εάν δεν μπο­ρεί­τε να κά­νε­τε όσα πρέ­πει, να μην ξα­να­μι­λή­σε­τε για του­ρι­σμό. Από την στιγ­μή που δεν μπο­ρεί­τε να υπη­ρε­τή­σε­τε την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των πο­λι­τών, προ­σφέ­ρο­ντάς τους την ποιό­τη­τα ζωής που δι­καιού­νται 12 μήνες τον χρόνο, δεν μπο­ρεί­τε να υπη­ρε­τή­σε­τε ούτε τον του­ρι­σμό.  Είναι αλ­λη­λέν­δε­τα αυτά και απλή συ­νέ­χεια για να λει­τουρ­γούν ρολόι τα πάντα με την έναρ­ξη της σεζόν.  Και το μόνο άγχος που θα πρέ­πει να απα­σχο­λεί τις πε­ρί­φη­μες συ­νε­δριά­σεις, θα να είναι η κα­λύ­τε­ρη προ­ώ­θη­ση του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος. Τί­πο­τε άλλο!

‘ Ολα τα άλλα έπρε­πε να τα εί­χα­τε λύσει χθες, προ­χθές, πέρσι!  Σιω­πή­στε κα­λύ­τε­ρα, γιατί η θλίψη των ρε­πορ­τάζ, αλλά και της πραγ­μα­τι­κό­τη­τάς μας, την δια­δέ­χε­ται η οργή για την υπο­τί­μη­ση της νοη­μο­σύ­νης μας. ‘ Η πριν ξα­να­ξε­δι­πλώ­σε­τε το όραμά σας, και ποι­η­τι­κά μότο για το «απέ­ρα­ντο γα­λά­ζιο»  βου­λώ­στε πρώτα και καμιά λακ­κού­βα στους δρό­μους. Μα­ζέψ­τε κα­νέ­να σκου­πί­δι. Εστω…