Μαρία Εκμεκτσίογλου: Η πίστη μου είναι το μεγαλύτερο στήριγμα μου – Το προσκύνημα στην ιερά Μονή Πανορμίτη

Μια εφ’ όλης της ύλης συνέ­ντευξη παρα­χώ­ρησε η Μαρία Εκμε­κτσί­ο­γλου στο νέο τεύχος του περιο­δι­κού «Λοιπόν» και τον δημο­σιο­γράφο Ανδρέα Θεο­δώ­ρου, μιλώ­ντας ανοιχτά για όσα τη δια­μορ­φώ­νουν ως άνθρωπο: τις εμπει­ρίες της, τις απώ­λειες που κουβαλά, αλλά και την εσω­τε­ρική της πυξίδα. Στο επί­κε­ντρο της κου­βέ­ντας βρέθηκε η σχέση της με την πίστη της, την οποία περι­γρά­φει ως σταθερό σημείο ανα­φο­ράς, ιδιαί­τερα σε στιγμές που όλα μοιά­ζουν να κλο­νί­ζο­νται. Η Μαρία Εκμε­κτσί­ο­γλου δεν μιλά για την πίστη ως μια αφη­ρη­μένη έννοια, αλλά ως καθη­με­ρινή δύναμη, ως στή­ριγμα που τη συνο­δεύει στις απο­φά­σεις, στις δοκι­μα­σίες και στις μικρές ή μεγάλες ανα­τρο­πές της ζωής.

Μαρία Εκμε­κτσί­ο­γλου: Η πίστη ως καθη­με­ρινό στή­ριγμα

Όταν ρωτή­θηκε αν πιστεύει στον Θεό, η απά­ντησή της ήταν αφο­πλι­στικά ξεκά­θαρη. «Πάρα πολύ», ανέφερε, προ­σθέ­το­ντας πως νιώθει ότι ζει «θαύματα» στην καθη­με­ρι­νό­τητά της. Για εκείνη, η πίστη δεν είναι κάτι που εμφα­νί­ζε­ται μόνο στις δύσκο­λες ώρες, αλλά ένα σταθερό βίωμα που τη συνο­δεύει διαρκώς. Με λόγια που απο­τυ­πώ­νουν την ιεράρ­χηση των αξιών της, η Μαρία Εκμε­κτσί­ο­γλου τόνισε: «Η πίστη μου στον Θεό είναι το μεγα­λύ­τερο στή­ριγμα μου. Πρώτα είναι ο Θεός και μετά οι γιοι μου. Αυτά είναι τα πιο σημα­ντικά πράγ­ματα στη ζωή μου».

Η φράση αυτή λει­τουρ­γεί σαν κλειδί για να κατα­νο­ή­σει κανείς τον τρόπο που αντι­με­τω­πί­ζει τη ζωή: με βαθιά εμπι­στο­σύνη, αλλά και με επί­γνωση του τι θεωρεί ουσια­στικό. Η οικο­γέ­νεια, οι γιοι της, η καθη­με­ρι­νό­τητα που χτί­ζε­ται με αγάπη και φρο­ντίδα, βρί­σκο­νται πολύ ψηλά. Όμως, όπως εξηγεί, πάνω από όλα είναι η πίστη που της δίνει δύναμη, κατεύ­θυνση και ελπίδα.

Η εμπει­ρία στη Σύμη και το «μήνυμα» του Πανορ­μίτη

Η Μαρία Εκμε­κτσί­ο­γλου μοι­ρά­στηκε ένα πρό­σφατο περι­στα­τικό από ταξίδι στη Σύμη, που για εκείνη λει­τούρ­γησε σαν μια υπεν­θύ­μιση πως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Βρέθηκε στο νησί με την παρέα της και είχαν προ­γραμ­μα­τί­σει την επόμενη ημέρα να επι­σκε­φθούν τον Πανορ­μίτη, έναν τόπο ιδιαί­τε­ρης σημα­σίας για πολλούς πιστούς.

Ωστόσο, τα σχέδιά τους άλλαξαν ξαφνικά. Όπως περιέ­γραψε, κατέ­βη­καν «3–4 καράβια» και μέσα σε λίγο χρόνο «πήραν όλα τα ταξί», με απο­τέ­λε­σμα να μην υπάρχει κανένα δια­θέ­σιμο μέσο για να μετα­κι­νη­θούν. Έτσι, απο­φά­σι­σαν να φύγουν για τη Ρόδο. Εκεί, όμως, τους περί­μενε μια θαλασ­σο­τα­ραχή που ανέ­τρεψε ξανά τα δεδο­μένα. Ο καπε­τά­νιος, κρί­νο­ντας πως οι συν­θή­κες δεν ήταν ασφα­λείς, επέ­στρεψε το καράβι στη Σύμη.

Για τη Μαρία Εκμε­κτσί­ο­γλου, η αλλη­λου­χία των γεγο­νό­των δεν ήταν απλώς μια συγκυ­ρία. Το ένιωσε σαν ένα «σπρώ­ξιμο» προς κάτι που έπρεπε να γίνει. «Νομίζω ότι ο Άγιος μου είπε με αυτόν τον τρόπο πως πρέπει να ανάψω ένα κερί», είπε χαρα­κτη­ρι­στικά.

Μόλις έδεσαν ξανά στο λιμάνι, δεν άφησε τη στιγμή να περάσει. Πήρε ταξί και, μαζί με δύο φίλους της που είναι Τούρκοι, πήγαν τελικά στον Πανορ­μίτη. Η εμπει­ρία ολο­κλη­ρώ­θηκε με έναν τρόπο που της επι­βε­βαί­ωσε τη ζεστα­σιά της φιλο­ξε­νίας και τη συγκί­νηση που συχνά συνο­δεύει τέτοιους τόπους: ο ιερέας τούς φίλεψε, τους χάρισε λαδάκι και μια εικόνα του Ταξιάρχη. Μικρές κινή­σεις, αλλά με μεγάλη συναι­σθη­μα­τική αξία—ειδικά όταν έρχο­νται τη στιγμή που νιώθεις πως «οδη­γή­θη­κες» εκεί.

Η πίστη στις πιο δύσκο­λες απώ­λειες

Η συζή­τηση δεν έμεινε μόνο στις όμορφες ή συμ­βο­λι­κές στιγμές. Ο δημο­σιο­γρά­φος τη ρώτησε αν η πίστη της τη βοήθησε και στην απώλεια του αδελφού της—και η απά­ντησή της έδειξε πόσο βαθιά συνδέει την πνευ­μα­τι­κό­τητα με την αντοχή. «Ναι, πάντα πίστευα στον Θεό», είπε, παρα­δε­χό­μενη ωστόσο πως τότε δεν είχε την ίδια δύναμη, γιατί οι απώ­λειες ήταν απα­νω­τές: πρώτα ο αδελφός της και στη συνέ­χεια η μητέρα της.

Σε τέτοιες στιγμές, ακόμη και οι πιο δυνατοί άνθρω­ποι λυγί­ζουν. Εκείνη, όμως, περι­γρά­φει πως μέσα στον πόνο υπήρχε μια «φώτιση» που τη βοήθησε να σταθεί όρθια. Όπως εξήγησε, ένιωθε πως έπαιρνε δύναμη από τον Θεό για να δια­χει­ρι­στεί και να ξεπε­ρά­σει τα άσχημα γεγο­νότα της ζωής της. Δεν ακυ­ρώ­νει τη θλίψη, δεν την ωραιο­ποιεί—απλώς δείχνει πώς η πίστη μπορεί να λει­τουρ­γή­σει σαν ένα εσω­τε­ρικό κατα­φύ­γιο, όταν όλα γύρω μοιά­ζουν να γκρε­μί­ζο­νται.

Όσα κρατά ως πυρήνα ζωής

Μέσα από τα λόγια της, η Μαρία Εκμε­κτσί­ο­γλου σκια­γρα­φεί μια στάση ζωής που βασί­ζε­ται σε δύο άξονες: την οικο­γέ­νεια και την πίστη. Και αν κάτι ξεχω­ρί­ζει από τη συνέ­ντευξή της, είναι ότι μιλά χωρίς υπερ­βο­λές, με έναν τρόπο ανθρώ­πινο και άμεσο. Για εκείνη, η πίστη δεν είναι «δια­κο­σμη­τική» παρου­σία, αλλά καθη­με­ρινή πραγ­μα­τι­κό­τητα. Είναι η δύναμη που της έδωσε κου­ρά­γιο στις απώ­λειες, αλλά και η φωνή που—όπως πιστεύει—την καθο­δή­γησε σε μια απρό­σμενη επι­στροφή στη Σύμη για να ανάψει ένα κερί στον Πανορ­μίτη.

Και τελικά, αυτό είναι που μένει ως συμπέ­ρα­σμα: η Μαρία Εκμε­κτσί­ο­γλου επι­στρέ­φει πάντα στον πυρήνα της. Εκεί όπου «πρώτα είναι ο Θεός και μετά οι γιοι μου». Εκεί όπου η πίστη της δεν είναι απλώς μια δήλωση, αλλά το μεγα­λύ­τερο στή­ριγμα—στη χαρά, στη δυσκο­λία και σε κάθε στιγμή που ζητά νόημα, αντοχή και ελπίδα.

Πηγή: thecaller.gr