Τάσος Σιδηρόπουλος: Έγραψε τους τίτλους τέλους σε μία σπουδαία πορεία

•Με ανάρ­τηση στο προ­σω­πικό του προφίλ γνω­στο­ποί­ησε την από­συρσή του από την διαι­τη­σία

Με  ανάρ­τηση γεμάτη συναι­σθή­ματα, στο προ­σω­πικό προφίλ που δια­τη­ρεί σε ιστο­σε­λίδα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, ο Τάσος Σιδη­ρό­που­λος ανα­κοί­νωσε την από­συρσή του από τη διαι­τη­σίας, γρά­φο­ντας τον επίλογο μιας σπου­δαίας πορείας στα γήπεδα της Ελλάδας και του εξω­τε­ρι­κού.

Ανα­λυ­τικά στην ανάρ­τηση ανα­φέ­ρο­νται τα εξής:

«Και κάπως έτσι, αθόρυβα, ανάμεσα σε δικούς μου ανθρώ­πους, όπως πάντα επι­θυ­μούσα , έκλεισα την αυλαία αυτής της μονα­δι­κής πορείας. Μιας μακράς δια­δρο­μής γεμάτης ένταση, ζωή, προ­κλή­σεις, χαρές, απο­γοη­τεύ­σεις, όνειρα, λάθη, αλλά και μαθή­ματα ζωής.

Όταν ξεκί­νησα αυτό το ταξίδι, δεν μπο­ρούσα να φαντα­στώ πού θα με οδη­γούσε. Από τα πρώτα μου βήματα στα ελλη­νικά γήπεδα μέχρι τις μεγάλες ευρω­παϊ­κές και διε­θνείς διορ­γα­νώ­σεις, έζησα εμπει­ρίες που ξεπερ­νού­σαν κάθε προσ­δο­κία. Γνώρισα και συνερ­γά­στηκα με εξαι­ρε­τι­κούς ανθρώ­πους, συνα­γω­νί­στηκα με σπου­δαί­ους ποδο­σφαι­ρι­στές στα μεγα­λύ­τερα και ομορ­φό­τερα γήπεδα του κόσμου.

Η διαι­τη­σία με δίδαξε ότι οι απο­φά­σεις πρέπει να λαμ­βά­νο­νται με θάρρος, ότι η πίεση είναι μέρος της δια­δρο­μής και ότι ο σεβα­σμός κερ­δί­ζε­ται καθη­με­ρινά μέσα από τη δουλειά και τη συμπε­ρι­φορά σου.

Θέλω να ευχα­ρι­στήσω από καρδιάς την Ελλη­νική Ποδο­σφαι­ρική Ομο­σπον­δία, τη FIFA, την UEFA, όλους τους συνα­δέλ­φους διαι­τη­τές, βοηθούς, παρα­τη­ρη­τές, εκπαι­δευ­τές και συνερ­γά­τες που πορευ­τή­καμε μαζί όλα αυτά τα χρόνια. Ο καθένας από αυτούς άφησε το δικό του απο­τύ­πωμα στη δια­δρομή μου.

Ευχα­ρι­στώ επίσης τις ομάδες, τους ποδο­σφαι­ρι­στές, τους προ­πο­νη­τές και τους φιλά­θλους. Ξέρω ότι πολλές φορές οι απο­φά­σεις μας κρί­νο­νται αυστηρά, και αυτό είναι μέρος του ποδο­σφαί­ρου.

Το μεγα­λύ­τερο «ευχα­ρι­στώ» το οφείλω στην οικο­γέ­νειά μου. Στους ανθρώ­πους που βρέ­θη­καν δίπλα μου σε κάθε βήμα, στις χαρές και στις δυσκο­λίες, στις επι­τυ­χίες αλλά και στις στιγμές αμφι­σβή­τη­σης. Χωρίς τη δική τους αγάπη και στήριξη, τίποτα από όλα αυτά δεν θα ήταν δυνατό.

Αποχωρώ γεμάτος ευγνω­μο­σύνη, περη­φά­νια και όμορφες ανα­μνή­σεις. Νιώθω ευλο­γη­μέ­νος που είχα την ευκαι­ρία να εκπρο­σω­πήσω την ελλη­νική διαι­τη­σία σε όλο τον κόσμο και να ζήσω στιγμές που θα με συνο­δεύ­ουν για πάντα.

Κλεί­νο­ντας, θέλω να εκφράσω την απέ­ρα­ντη ευγνω­μο­σύνη μου ονο­μα­στικά σε αυτούς που, με τον δικό τους τρόπο, έθεσαν γερά θεμέλια για τη μακροη­μέ­ρευση αυτής της σπου­δαίας καριέ­ρας:

Τον άνθρωπο που ενέ­πνευσε αυτήν την πορεία. Τον πρω­το­πόρο της διαι­τη­σίας, Κύρο ΒΑΣΣΑΡΑ. Εύχομαι να υπήρξα άξιος συνε­χι­στής του.

Τους βοηθούς μου, αλλά και αδελ­φι­κούς φίλους, Πολυ­χρόνη ΚΩΣΤΑΡΑ και Λάζαρο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ. Χωρίς τη συνα­δελ­φι­κό­τητα, την αγάπη και την πίεσή τους, η διαι­τη­τική μας ομάδα δεν θα πετύ­χαινε τόσα πολλά.

Τον φύλακα-άγγελό μου από το 2008, τον φυσιο­θε­ρα­πευτή Λουκά ΚΑΡΑΜΑΝΗ. Δίπλα στο προ­σκέ­φαλό μου, να με προ­ε­τοι­μά­ζει, να με κου­ρά­ρει, να με νιώθει, να με για­τρεύει και να με στη­ρί­ζει σε κάθε τραυ­μα­τι­σμό.

Τους φυσιο­θε­ρα­πευ­τές μου στη Ρόδο, Πανα­γιώτη και Γιώργο ΛΑΟΥΔΙΚΟ. Ήταν πάντα δια­θέ­σι­μοι, εκεί σε κάθε δύσκολη στιγμή, δίνο­ντας τα μέγιστα με την εξαι­ρε­τική εμπει­ρία τους ώστε να παρου­σιά­ζο­μαι υγιής στους αγώνες μου.

Τον γυμνα­στή μου, Νίκο ΜΑΝΤΙΚΟ. Η μακρά πορεία μου στον χώρο απο­δει­κνύει το υψηλό επίπεδο της δου­λειάς και της γνώσης του.

Σας ευχα­ρι­στώ όλους για το ταξίδι».