Σε μια άλλη κανονικότητα

Η επι­στρο­φή στην κα­νο­νι­κό­τη­τα που είναι ευχή κοινή σε όλον τον πλα­νή­τη, κάνει κά­ποιους να είναι σκε­πτι­κοί. Μπο­ρεί να ξε­πε­ρά­σου­με αυτήν την παν­δη­μία και να επι­στρέ­ψου­με στην κα­νο­νι­κό­τη­τα ή μπο­ρεί να συ­νει­δη­το­ποι­ή­σου­με ότι το “κα­νο­νι­κό” ήταν το πρό­βλη­μα και να επι­λέ­ξου­με ένα κα­λύ­τε­ρο μο­νο­πά­τι. Αυτό εκ­φρά­ζουν 200 καλ­λι­τέ­χνες και επι­στή­μο­νες, ανά­με­σά τους νο­μπε­λί­στες της Ια­τρι­κής, της Χη­μεί­ας και της Φυ­σι­κής, οι οποί­οι μέσα από τη γαλ­λι­κή Le Monde κά­νουν έκ­κλη­ση στον κόσμο και τις κυ­βερ­νή­σεις, ζη­τώ­ντας να μην επι­στρέ­ψου­με στην «κα­νο­νι­κό­τη­τα» ενός κό­σμου όπως τον ξέ­ρα­με πριν την παν­δη­μία του κο­ρω­νοϊ­ού. Από τον Μπα­ρίσ­νι­κοφ και τον Αλ­μο­δό­βαρ μέχρι την Κέιτ Μπλάν­σετ και τον Ρό­μπερτ ντε Νίρο θε­ω­ρούν «ότι είναι αδια­νό­η­το να επι­στρέ­ψου­με στην κα­νο­νι­κό­τη­τα. Ναι, η παν­δη­μία ήταν ένα τρα­γι­κό γε­γο­νός, αλλά ήταν και μία ευ­και­ρία για την αν­θρω­πό­τη­τα να εξε­τά­σει τι είναι τε­λι­κά απα­ραί­τη­το… Κα­λού­με  επι­σή­μως τους ηγέ­τες και τους πο­λί­τες να βγουν από την ανυ­πό­φο­ρη λο­γι­κή που εξα­κο­λου­θεί να επι­κρα­τεί για να ερ­γα­σθούν επι­τέ­λους προς την κα­τεύ­θυν­ση μιας βα­θιάς ανα­θε­ώ­ρη­σης των στό­χων, των αξιών και των οι­κο­νο­μιών.. Το κυ­νή­γι του κα­τα­να­λω­τι­σμού και η εμ­μο­νή με την πα­ρα­γω­γή έχουν οδη­γή­σει τον κόσμο να αρ­νεί­ται την αξία της ίδιας της ζωής. Της ζωής των φυτών, των ζώων και φυ­σι­κά ενός με­γά­λου μέ­ρους των αν­θρώ­πων… Ο ρι­ζι­κός με­τα­σχη­μα­τι­σμός που απαι­τεί­ται –σε όλα τα επί­πε­δα- χρειά­ζε­ται κου­ρά­γιο και θάρ­ρος. Δεν θα μπο­ρέ­σει να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί χωρίς μια τε­ρά­στια και απο­φα­σι­στι­κή δέ­σμευ­ση».