Εθελοντής είπαμε, όχι βλάκας

Τελευ­ταία, γίνεται πολλή κου­βέ­ντα για εθε­λο­ντι­σμό. Δεν μπορεί παρά να επι­κρο­τεί κάποιος γενικά το έργο των εθε­λο­ντών που προ­σφέ­ρο­ντας την προ­σω­πική τους εργασία βοηθούν το κοι­νω­νικό σύνολο. Πολλά τα  παρα­δείγ­ματα ανι­διο­τε­λών ανθρώ­πων που πραγ­μα­τικά προ­σφέ­ρουν και δεν τους παίρνει είδηση κανείς.

Αυτό δεν σημαί­νει όμως ότι ο εθε­λο­ντι­σμός είναι δια πάσαν νόσον. Όταν φορείς επι­φορ­τι­σμέ­νοι με το καθήκον της καθα­ριό­τη­τας, καλούν τον κόσμο να καθα­ρί­σει χωρίς κανείς τους να νοιώθει την ανάγκη να απο­λο­γη­θεί, για το πως έφτασε μεγάλο κομμάτι του νησιού σε αυτή την κατά­ντια, κάτι δεν πάει καλά με την ερμη­νεία της πολύ σοβαρής έννοιας του εθε­λο­ντι­σμού.

Το πλατύ χαμό­γελο των κρα­τι­κών λει­τουρ­γών τα λέει όλα.  Ανα­κου­φι­σμέ­νοι από την μετά­θεση των ευθυνών τους στους πολίτες και ικα­νο­ποι­η­μέ­νοι από την προβολή τους στα ΜΜΕ, παρα­κο­λου­θούν τη δουλειά που έπρεπε να έχουν κάνει αυτοί,  να γίνεται από άλλους.

Πάμε στην παραλία να μαζέ­ψουμε τα σκου­πί­δια. Και από πίσω ο αντι­δή­μαρ­χος καθα­ριό­τη­τας με ένα χαμό­γελο μέχρι τα αυτιά να επι­κρο­τεί την «δράση». Και είναι οικτρό, το ότι, όλοι επι­κα­λού­νται την κρίση, βαφτί­ζουν αλλη­λεγ­γύη και εθε­λο­ντι­σμό τα πάντα, «χτυ­πώ­ντας» το ευαί­σθητο θυμικό αυτό το διά­στημα όλων μας, αφού πριν μας έχουν ενο­χο­ποι­ή­σει καταλ­λή­λως.

Γιατί ναι! Φταίνε οι πολίτες που ότι τους περισ­σεύει το πετάνε στο διπλανό δασάκι, αλλά αυτό, δεν έγινε τα 5-6 τελευ­ταία χρόνια. Γινόταν και όταν οι πακτω­λοί από τα ΕΣΠΑ γέμιζαν τα ταμεία, και το προ­σω­πικό περίσ­σευε.

Τότε, δεν βρήκες αρμόδιε κονδύλι για να μαζέ­ψεις με εργο­λα­βία ότι μάζεψε η αδια­φο­ρία σου απέ­να­ντι σε τέτοια φαι­νό­μενα;  Και τι έκανες τόσα χρόνια, να εκπαι­δεύ­σεις τους πολίτες σου και να πάρεις όλα εκείνα τα μέτρα που χρειά­ζο­νται για να μην ξανα­συμ­βούν; Και πως νομί­ζεις πως θα εκπαι­δεύ­σεις στην ιδέα του εθε­λο­ντι­σμού ή του σεβα­σμού στο περι­βάλ­λον; Με το να μαζεύ­εις σχολεία και προ­σκο­πά­κια μια φορά τον χρόνο να καθα­ρί­σουν παρα­λίες;

Και φυσικά (και αυτό είναι το χει­ρό­τερο) δεν πρό­κει­ται κανείς να κάνει τίποτε ούτε τώρα, ώστε να μην ξανάρ­θει σε αυτή την κατά­σταση η παραλία ή το πάρκο. Ας είναι καλά οι εθε­λο­ντές…

Με άλλα λόγια, καλεί­ται ο πολίτης να κάνει τη δουλειά που θα έπρεπε να κάνουν κάποιοι κρα­τι­κοί υπάλ­λη­λοι, που πλη­ρώ­νο­νται για αυτόν ακριβώς το λόγο και επί καθη­με­ρι­νής βάσεως.

Θα μου πεις και τι προ­τεί­νεις; Τίποτε δεν θα καθα­ρι­στεί, ούτε με θεωρίες, ούτε φυσικά από τις «αρμό­διες» υπη­ρε­σίες, εδώ που έχουμε φτάσει.  Να συνε­χί­σουμε να ζούμε μέσα στη βρώμα γκρι­νιά­ζο­ντας;

Όχι βέβαια. Θα ήθελα όμως, η παρέμ­βαση των εθε­λο­ντών να κόβει το γέλιο των δημάρ­χων, αντι­δη­μάρ­χων και λοιπών ανεύ­θυ­νων.

Ναι, να πάμε να καθα­ρί­σουμε  και από πίσω τα ΜΜΕ,  να κατα­γρά­φουν  την κατά­ντια. Και να βρεθεί ένας δικη­γό­ρος, να κατα­θέ­σει αγωγή στον τοπικό άρχοντα! Τα στοι­χεία που θα συλ­λε­χθούν κατά τον καθα­ρι­σμό αρκούν! Να δεις πως κόβεται το χαμό­γελο του «κρα­τι­κού λει­τουρ­γού»…

Ναι, πάμε να καθα­ρί­σουμε την παραλία, ο παρκάκι και την παιδική χαρά, τον αρχαιο­λο­γικό χώρο. Όμως τα σκου­πί­δια, όχι στη χωμα­τερή, αλλά στο Δημαρ­χείο! Φαντά­σου μόνο τα περι­ποι­η­μένα παρ­τέ­ρια του Δημαρ­χια­κού μεγάρου, δια­κο­σμη­μένα με χρη­σι­μο­ποι­η­μένα προ­φυ­λα­κτικά, παλιά πλυ­ντή­ρια και βρώ­μι­κες κάλτσες  που πριν λίγες ώρες κοσμού­σαν το αλσάκι που έπαιζε το δικό σου παιδί!

Να προ­βλη­θεί η ανε­πάρ­κεια των εκλεγ­μέ­νων, ώστε να πάψει η αδια­φο­ρία, να ανα­γκα­στούν να οργα­νω­θούν και να δου­λέ­ψουν.

Ναι, να καθα­ρί­σουμε και να τους βεβαιώ­σουμε πως σε λίγο καιρό θα ξανάρ­θουμε να δούμε εάν είναι το ίδιο καθαρά όπως τα αφήσαμε.

Ο ενεργός πολίτης δεν πρέπει να γίνεται εργα­λείο που στη­ρί­ζει την αδια­φο­ρία των κρα­τι­κών «λει­τουρ­γών», αλλά να συμ­με­τέ­χει ώστε να διορ­θώ­νο­νται τα κακώς κείμενα. Αν αυτό σημαί­νει να πάρει τον κασμά και να αρχίσει να σκάβει, να σκάψει.’ Ομως, θα πρέπει να ανα­ρω­τη­θεί παράλ­ληλα, γιατί πρέπει να σκάβει, εκεί που υπάρ­χουν άνθρω­ποι που πλη­ρώ­νο­νται για αυτή τη δουλειά. Πρέπει να προ­βλη­μα­τί­ζε­ται, όχι μόνο πως θα διορ­θω­θεί το πρό­βλημα, αλλά και πως θα απο­τρα­πεί η διαιώ­νισή του.

Ακόμα και εάν δεχτώ πως ο κατα­με­ρι­σμός ευθυνών είναι συχνά από δύσκο­λος έως αδύ­να­τος, το θέμα δεν είναι τόσο η τιμωρία των υπευ­θύ­νων, αλλά η αποφυγή επα­νά­λη­ψης, διαιώ­νι­σης του προ­βλή­μα­τος. Θέλεις να προ­σφέ­ρεις, ψάξε που θα το κάνεις πρώτα, σε ποιον τελικά προ­σφέ­ρεις τις υπη­ρε­σίες σου. Γιατί κυκλο­φο­ρεί και το φαι­νό­μενο «δράσεων» με κομ­μα­τι­κές ομπρέ­λες. «Δράσεων» που επι­δο­τού­νται από κοι­νο­τικά προ­γράμ­ματα και εξα­ντλούν την ευαι­σθη­σία τους (και το κοι­νο­τικό πρό­γραμμα) για το περι­βάλ­λον, σε ζωγρα­φιές από παι­δά­κια. Εθε­λο­ντής είπαμε, όχι βλάκας. Όσο τρέχεις να καθα­ρί­σεις, να προ­σφέ­ρεις, να κλεί­σεις τα κενά, σιω­πώ­ντας όλο τον υπό­λοιπο καιρό, βοηθάς στη διαιώ­νιση του προ­βλή­μα­τος. Οι υπεύ­θυ­νοι κρα­τι­κοί λει­τουρ­γοί εν τω μεταξύ θα σου χαμο­γε­λούν και θα σε χτυπούν  ικα­νο­ποι­η­μέ­νοι στην πλάτη και οι «δράσεις» θα τσα­κώ­νο­νται ποιας είσαι. Α… και θα σου κουνούν το χέρι, γιατί δεν πήρες το χορ­το­κο­πτικό και κάθεσαι στον καναπέ.