Η κατάθεση Γερονικόλα κατέγραψε βαρείς χαρακτηρισμούς και συκοφαντικούς ισχυρισμούς στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου

• Περι­γρά­φει εκτε­τα­μένη λεκτική επίθεση από τους κ.κ. Σωτήρη Βαγιανό και Αλέ­ξαν­δρο Κολιάδη, με ανα­φο­ρές σε δήθεν παρά­νο­μες αδειο­δο­τή­σεις, σε συγ­γε­νικό πρόσωπο και σε στο­χο­ποί­ηση επι­χεί­ρη­σης, ενώ κρί­σι­μος παρά­γο­ντας παρα­μέ­νει η ζωντανή μετά­δοση και η δια­τή­ρηση του υλικού στο δια­δί­κτυο

Η δια­δι­κα­σία που άνοιξε με την έγκληση του ανε­ξάρ­τη­του δημο­τι­κού συμ­βού­λου κ. Τηλέ­μα­χου Καμπούρη κατά του δημάρ­χου Ρόδου κ. Αλέ­ξαν­δρου Κολιάδη και του προ­έ­δρου της ΔΕΥΑΡ κ. Σωτήρη Βαγια­νού μπαίνει σε νέα φάση, μετά την κατά­θεση του κ. Νικο­λάου Γερο­νι­κόλα, η οποία, ελήφθη στο πλαίσιο της προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης που διε­νερ­γεί­ται.

Το περιε­χό­μενο της μαρ­τυ­ρίας του επι­κε­φα­λής της ελάσ­σο­νος μειο­ψη­φίας στο Δημο­τικό Συμ­βού­λιο Ρόδου απο­τυ­πώ­νει, σύμφωνα με τις πλη­ρο­φο­ρίες, με λεπτο­μέ­ρειες το κλίμα της συνε­δρί­α­σης της 31.07.2025 και περι­γρά­φει σειρά συγκε­κρι­μέ­νων φράσεων και ισχυ­ρι­σμών που, όπως κατα­γρά­φο­νται, εκτο­ξεύ­θη­καν δημόσια κατά του μηνυτή, με την επι­βά­ρυνση ότι η συνε­δρί­αση μετα­δι­δό­ταν ζωντανά μέσω Facebook και YouTube και παρέ­μεινε αναρ­τη­μένη μετά τη λήξη της.

Η μαρ­τυ­ρία για το περι­βάλ­λον της συνε­δρί­α­σης και το βάρος της δημό­σιας μετά­δο­σης

Ο κ. Γερο­νι­κό­λας κατέ­θεσε ότι παρευ­ρέ­θηκε στη συνε­δρί­αση με την ιδιό­τητά του ως δημο­τι­κός σύμ­βου­λος και αρχηγός της παρά­τα­ξης της ελάσ­σο­νος μειο­ψη­φίας. Στο ίδιο πλαίσιο περι­γρά­φει ότι η πρα­κτική της ζωντα­νής μετά­δο­σης δεν σταματά στη διάρ­κεια της συνε­δρί­α­σης, καθώς το υλικό, όπως ανα­φέ­ρει, παρα­μέ­νει δια­θέ­σιμο για κάποιο χρονικό διά­στημα μετά το πέρας της δια­δι­κα­σίας, στοι­χείο που, στην ανά­γνωσή του, ενι­σχύει τη δημόσια έκθεση όσων λέγο­νται.

Στον πυρήνα της κατά­θε­σης, ο μάρ­τυ­ρας περι­γρά­φει το περι­στα­τικό ως εκτε­τα­μένη λεκτική προ­σω­πική επίθεση, την οποία χαρα­κτη­ρί­ζει πρω­το­φανή για το επίπεδο Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου, απο­δί­δο­ντας την στον κ. Σωτήρη Βαγιανό και στον κ. Αλέ­ξαν­δρο Κολιάδη και τοπο­θε­τώ­ντας ως απο­δέ­κτη τον κ. Τηλέ­μαχο Καμπούρη.

Τι απο­δί­δε­ται στον Σωτήρη Βαγιανό

Σύμφωνα με τις πλη­ρο­φο­ρίες, στον κ. Βαγιανό απο­δί­δε­ται από τον κ. Γερο­νι­κόλα ότι προέβη σε ισχυ­ρι­σμούς περί δια­φθο­ράς, απο­δί­δο­ντας στον Τηλέ­μαχο Καμπούρη ότι είναι «διε­φθαρ­μέ­νος» και ότι έχει προβεί σε «παρά­νο­μες αδειο­δο­τή­σεις» για φιλικά του πρόσωπα. Στο ίδιο τμήμα της κατά­θε­σης ανα­φέ­ρε­ται ότι ο πρό­ε­δρος της ΔΕΥΑΡ επι­κα­λέ­στηκε ελέγ­χους, με αναφορά σε «εκκρε­μό­τη­τες» από «ελεγ­κτές δημό­σιας διοί­κη­σης», τις οποίες φέρεται να είπε ότι «τις έχω εγώ στα χέρια μου», ενώ γίνεται μνεία και σε αναφορά ότι «στα καφε­νεία τον φωνά­ζουν κλέφτη».

Η κατά­θεση δεν περιο­ρί­ζε­ται σε γενική περι­γραφή ύφους, αλλά κατα­γρά­φει το είδος των απο­δό­σεων και το πλαίσιο τους, δηλαδή ότι οι ανα­φο­ρές έγιναν δημόσια, εντός συνε­δρί­α­σης και υπό καθε­στώς ζωντα­νής μετά­δο­σης, κάτι που ο μάρ­τυ­ρας εμφα­νί­ζε­ται να θεωρεί κρίσιμο για την ένταση και την απήχηση των λεγο­μέ­νων.

Οι ανα­φο­ρές που απο­δί­δο­νται στον Αλέ­ξαν­δρο Κολιάδη και η εμπλοκή συγ­γε­νι­κού προ­σώ­που

Στη συνέ­χεια, ο κ. Γερο­νι­κό­λας κατέ­θεσε ότι ο κ. Κολιά­δης προ­χώ­ρησε σε ακόμη βαρύ­τε­ρους ισχυ­ρι­σμούς, απο­δί­δο­ντας στον κ. Καμπούρη ένα σχήμα δήθεν παρά­νο­μης λει­τουρ­γίας που, όπως κατα­γρά­φε­ται, συν­δέ­ε­ται με συγ­γε­νικό πρόσωπο πρώτου βαθμού. Σύμφωνα με την κατά­θεση, ο δήμαρ­χος Ρόδου φέρεται να ισχυ­ρί­στηκε ότι συγ­γε­νικό πρόσωπο επι­βάλ­λει παρά­νομα πρό­στιμα, ώστε ο κ. Καμπού­ρης να μεσο­λα­βεί παρά­νομα για τη δια­γραφή τους, με σκοπό την από­κτηση εκλο­γι­κής επιρ­ροής ενόψει των δημο­τι­κών εκλογών του 2028.

Στο ίδιο τμήμα της κατά­θε­σης κατα­γρά­φε­ται ότι ο κ. Κολιά­δης απο­κά­λεσε τον Τηλέ­μαχο Καμπούρη με χαρα­κτη­ρι­σμούς όπως «άρρωστο», «ρου­φιάνο» και «φίδι που σέρ­νε­ται και ξεχει­λί­ζει από δηλη­τή­ριο», ενώ φέρεται να επα­νέ­λαβε ανα­φο­ρές περί δήθεν παρά­νο­μων αδειο­δο­τή­σεων.

Η ιστο­ρική αναφορά και η αιχμή για την επαγ­γελ­μα­τική ιδιό­τητα

Ιδιαί­τερη μνεία γίνεται στην κατά­θεση σε μια ακόμη αναφορά που χαρα­κτη­ρί­ζε­ται ως βαριά προ­σβλη­τική και συκο­φα­ντική, με τον κ. Γερο­νι­κόλα να κατα­γρά­φει ότι ο κ. Κολιά­δης δήλωσε πως ο κ. Τηλέ­μα­χος Καμπού­ρης «θα έπρεπε να είχε ζήσει» την περίοδο 1967 έως 1974 για να αισθα­νό­ταν ικα­νο­ποι­η­μέ­νος με τις πράξεις του, συν­δέ­ο­ντάς τον, όπως ανα­φέ­ρε­ται, με χαρα­κτη­ρι­σμό περί «δωσί­λο­γου» εκείνης της εποχής.

Παράλ­ληλα, στην κατά­θεση απο­τυ­πώ­νε­ται ότι αμφι­σβη­τή­θηκε ευθέως η επαγ­γελ­μα­τική επάρ­κεια του μηνυτή, με αναφορά ότι «προ­σπα­θεί να μας πείσει ότι είναι νομικός». Η συγκε­κρι­μένη επι­σή­μανση έχει τη δική της σημασία, καθώς αγγίζει τον πυρήνα της δημό­σιας εικόνας και της επαγ­γελ­μα­τι­κής ταυ­τό­τη­τας που ο Τηλέ­μα­χος Καμπού­ρης επι­κα­λεί­ται ότι προ­σβλή­θηκε στη συνε­δρί­αση.

Η κατα­γραφή για στο­χο­ποί­ηση επι­χεί­ρη­σης και ο ισχυ­ρι­σμός  περί ελέγχων

Ένα ακόμη σημείο που περι­λαμ­βά­νε­ται στην κατά­θεση αφορά στην αναφορά του δημάρ­χου Ρόδου στους ελέγ­χους που διε­νερ­γού­νται σε επι­χει­ρή­σεις στο νησί. Ο μάρ­τυ­ρας κατα­γρά­φει ότι ειπώ­θηκε, κατά την ουσία, πως επι­θε­ω­ρη­τές στο­χο­ποί­η­σαν συγκε­κρι­μένη επι­χεί­ρηση κατόπιν υπό­δει­ξης του κ. Τηλέ­μα­χου Καμπούρη.

Ο Νικό­λαος Γερο­νι­κό­λας, εκτιμά ότι στόχος των επι­θέ­σεων ήταν ο προ­σω­πι­κός εξευ­τε­λι­σμός του Τηλέ­μα­χου Καμπούρη, ενώ σημειώ­νει ότι για όσα του κατα­λό­γι­σαν δεν παρέ­θε­σαν κανένα απο­λύ­τως στοι­χείο.

Η συγκε­κρι­μένη δια­τύ­πωση δεν κλείνει την υπόθεση, ούτε προ­δι­κά­ζει την αξιο­λό­γηση της Δικαιο­σύ­νης, αλλά κατα­γρά­φει το πώς ένας παρών στη συνε­δρί­αση αντι­λαμ­βά­νε­ται την απουσία τεκ­μη­ρί­ω­σης τη στιγμή που δια­τυ­πώ­νο­νται βαριές απο­δό­σεις.

Η θεσμική εικόνα του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου και το μήνυμα προς την τοπική κοι­νω­νία

Πέρα από τις επί­μα­χες φράσεις, η μαρ­τυ­ρία ανα­δει­κνύει το ζήτημα της θεσμι­κής εικόνας του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου Ρόδου. Όταν μια πολι­τική αντι­πα­ρά­θεση κατα­γρά­φε­ται ως προ­σω­πική στο­χο­ποί­ηση με τόσο βαρύ λεξι­λό­γιο, η συνε­δρί­αση δεν μένει εντός αιθου­σών, αλλά μετα­φέ­ρε­ται αυτού­σια στο δημόσιο πεδίο, ιδιαί­τερα σε ένα περι­βάλ­λον όπου τα απο­σπά­σματα ανα­πα­ρά­γο­νται, σχο­λιά­ζο­νται και απο­κτούν διάρ­κεια. Με αυτή την έννοια, η κατά­θεση δεν φωτίζει μόνο μια διένεξη ανάμεσα σε αιρε­τούς, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο ο θεσμι­κός λόγος μετα­τρέ­πε­ται σε σημείο τριβής που επη­ρε­ά­ζει την εμπι­στο­σύνη και τη συνο­λική λει­τουρ­γία της αυτο­διοί­κη­σης.

Στο πολι­τικό επίπεδο, η επιλογή του Νικο­λάου Γερο­νι­κόλα ως μάρτυρα, αλλά και η δική του κατα­γραφή των γεγο­νό­των, αποκτά ξεχω­ρι­στή σημασία, καθώς προ­έρ­χε­ται από δια­φο­ρε­τική παρά­ταξη από εκείνη του μηνυτή, γεγονός που, στο δημόσιο πεδίο, ερμη­νεύ­ε­ται ως ένδειξη ότι η ένταση της συγκε­κρι­μέ­νης συνε­δρί­α­σης ξεπέ­ρασε τις συνη­θι­σμέ­νες γραμμές αντι­πα­ρά­θε­σης. Στο ποινικό επίπεδο, η κατά­θεση περι­λαμ­βά­νει συγκε­κρι­μέ­νους ισχυ­ρι­σμούς και χαρα­κτη­ρι­σμούς, οι οποίοι, εφόσον εξε­τα­στούν μαζί με το οπτι­κο­α­κου­στικό υλικό, συν­θέ­τουν το πεδίο πάνω στο οποίο θα κριθεί αν υπάρ­χουν ενδεί­ξεις για τα αδι­κή­ματα που έχουν καταγ­γελ­θεί.