Ιωάννης Χαρίτος: Η 7η Μαρτίου 1948 – Ο εορτασμός της και η Δωδεκάνησος

Από τον κ. Ιωάννη Χαρίτο λάβαμε την ακό­λουθη επι­στολή:

Αγαπητέ κ. Διευ­θυ­ντά,

Θεωρώ καθήκον μου να απευ­θυνθώ σε όλους τους Δωδε­κα­νη­σί­ους, ως ένας από αυτούς και να εκφράσω την απορία μου, και ταυ­το­χρό­νως την έντονον δια­μαρ­τυ­ρία μου δια την ανε­πί­τρε­πτη εφέτος μετά­θεση του εορ­τα­σμού της επε­τείου της Ενσω­μα­τώ­σεως της Δωδε­κα­νή­σου με την Μητέρα Ελλάδα, από την 7η Μαρτίου εις την 13ην Μαρτίου .

Δεν γνωρίζω ποια είναι η ουσια­στική αιτιο­λο­γία της μετα­θέ­σεως του εορ­τα­σμού αυτού και εάν είναι ουσια­στικά ή τυπικά σύν­νο­μος, όπως επίσης δεν μπορώ να κατα­νο­ήσω κατά ποίον τρόπον ακριβώς θα έβλαπτε ο εορ­τα­σμός τόσον της 7ης Μαρτίου, όσον και της Καθαράς Δευ­τέ­ρας, την ίδια ημέρα, όπως άλλωστε συμ­βαί­νει με άλλες εθνικές και ταυ­το­χρό­νως θρη­σκευ­τι­κές ή εθι­μι­κές εορτές.

Η 7η Μαρτίου είναι κορυ­φαία εορτή, τόσον δια την Ελλάδα όσον και δια την Δωδε­κά­νη­σον, καθότι είναι η ημέρα που εορ­τά­ζε­ται, με την συμ­με­τοχή των απα­ντα­χού Δωδε­κα­νη­σίων αλλά και των απα­ντα­χού Ελλήνων, το κορυ­φαίο εθνικό γεγονός της Ενσω­μα­τώ­σεως της Δωδε­κα­νή­σου με την Μητέρα Ελλάδα, μετά από 638 χρόνια σκλα­βιάς. Είναι επίσης η ημέρα της οφει­λο­μέ­νης τιμής σε όσους έδωσαν τη ζωή τους στον Β΄ Παγκό­σμιο Πόλεμο και η μονα­δική επι­βρά­βευ­σις της Πατρί­δος μας για την νικη­φόρο συμ­με­τοχή της στον πόλεμο αυτό.

Τιμώ­ντας την 7η Μαρτίου πέραν των προ­α­να­φερ­θέ­ντων, τονί­ζουμε εμμέσως μεν, πλην σαφώς συγ­χρό­νως και την αξίαν του Διε­θνούς Δικαίου και τον σεβασμό των Διεθνών Συμ­βά­σεων, δια τας οποίας τις τελευ­ταίες μέρες τόσος λόγος γίνεται για την σπου­δαιό­τητα, την ανα­γκαιό­τητα και τον σεβασμό τους. Τιμούμε επίσης την αδού­λωτη ελλη­νική ψυχή των Δωδε­κα­νη­σίων η οποία διε­τή­ρησε θρη­σκεία, ήθη, έθιμα και την ελλη­νική γλώσσα, αλώβητα επί τόσους αιώνες. Κατ’ ακο­λου­θίαν είναι αδια­νό­η­τος η συρ­ρί­κνω­σις της κορυ­φαίας αυτής εορτής εις τοπικήν εορτήν, από τον έως σήμερον πανε­θνι­κόν της χαρα­κτήρα.

Οι μετα­το­πί­σεις των εθνικών εορτών, στα­δια­κώς και ουσια­στι­κώς, θα επι­φέ­ρουν την υπο­τί­μη­σίν τους και θα εκφύ­γουν του ιστο­ρι­κού τους νοή­μα­τος, ενόψει μάλιστα και του γεγο­νό­τος ότι όχι μόνο δεν διδά­σκε­ται η τοπική ιστορία, αλλά και από ανεύ­θυ­νες ή ημι­μα­θείς ή πρό­χει­ρες γρα­φί­δες, στα­δια­κώς παρα­ποιεί­ται, μέχρι μάλιστα του σημείου και δια­κε­κρι­μέ­νοι πολίτες, να μην μπορούν να ξεχω­ρί­σουν την ουσια­στική διαφορά μεταξύ της 7ης Μαρτίου 1948 και της 31ης Μαρτίου 1947, δηλαδή των δύο αυτών δια­κε­κρι­μέ­νων επε­τείων οι οποίες πρέπει να καθιε­ρω­θεί να εορ­τά­ζο­νται χωριστά δια τους δικούς τους ιστο­ρι­κούς λόγους εκάστη.

Με την ελπίδα, αφ’ ενός μεν ότι θα γίνει κατα­νοη­τόν ότι η παρούσα μου δεν στρέ­φε­ται κατ’ ουδενός και αφ’ ετέρου ότι το τραγικό αυτό λάθος (ατόπημα) της μετα­το­πί­σεως του εορ­τα­σμού μιας κορυ­φαίας εθνικής εορτής, όπως είναι η 7η Μαρτίου 1948, θα είναι το τελευ­ταίο,

διατελώ μετά τιμής

Ιωάννης Χαρίτος

Δικη­γό­ρος