Στις 2 Μαρτίου 2026 εκδικάζεται η έφεση για την καταδίκη του Βούλγαρου σωματέμπορου

• Μετά την πρω­τό­δικη ποινή κάθειρ­ξης 12 ετών από το Μικτό Ορκωτό Δικα­στή­ριο της Ρόδου, η υπόθεση περνά σε δεύτερο βαθμό με φόντο τις καταγ­γε­λίες 25χρονης ομο­ε­θνούς του για εγκλει­σμό, απειλές, βία και εξα­να­γκα­σμό σε πορνεία έναντι 25 ευρώ ανά συνεύ­ρεση

Η υπόθεση που συγκλό­νισε τη Ρόδο και ανέ­δειξε ξανά τις σκο­τει­νές πλευρές της εμπο­ρίας ανθρώ­πων οδη­γεί­ται σε δεύτερο βαθμό, με το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου να έχει ορίσει δικά­σιμο για τις 2 Μαρτίου 2026. Πρό­κει­ται για την εκδί­καση της έφεσης μετά την πρω­τό­δικη απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικα­στη­ρίου της Ρόδου, που επέβαλε ποινή κάθειρ­ξης 12 ετών σε 50χρονο υπήκοο Βουλ­γα­ρίας, ο οποίος κρίθηκε ένοχος για αρπαγή, εμπορία ανθρώ­πων και παρά­βαση του Ν. 4251/14 αρ. 29, του Κώδικα Μετα­νά­στευ­σης.

Στις 14 Οκτω­βρίου 2024, το Μικτό Ορκωτό Δικα­στή­ριο της Ρόδου έκρινε ένοχο τον 50χρονο και του επέβαλε κάθειρξη 12 ετών. Η πρω­τό­δικη απόφαση στη­ρί­χθηκε στο κατη­γο­ρη­τή­ριο που περιε­λάμ­βανε αρπαγή και εμπορία ανθρώ­πων, ενώ συνυ­πο­λο­γί­στηκε και η παρά­βαση του μετα­να­στευ­τι­κού κώδικα.

Κεντρικό στοι­χείο της δίκης απο­τέ­λεσε η περι­γραφή της 25χρονης υπηκόου Βουλ­γα­ρίας, η οποία φέρεται να βρι­σκό­ταν υπό καθε­στώς ελέγχου και εξα­να­γκα­σμού. Το δικα­στή­ριο αξιο­λό­γησε τις ανα­φο­ρές για εγκλει­σμό, για αφαί­ρεση εγγρά­φων και για συστη­μα­τική προ­ώ­θησή της στην πορνεία, απο­δί­δο­ντας στον κατη­γο­ρού­μενο ρόλο δράστη που εκμε­ταλ­λευό­ταν την ευάλωτη θέση της γυναί­κας.

Η υπόθεση πήρε συγκε­κρι­μένη τροπή το πρωί της 15ης Οκτω­βρίου 2023, όταν συγκρο­τή­θηκε ομάδα αστυ­νο­μι­κών που μετέβη στην οδό Ορφα­νί­δου στη Ρόδο. Εκεί εντο­πί­στηκε η 25χρονη, η οποία εξε­τά­στηκε παρου­σία ψυχο­λό­γου και έδωσε κατά­θεση που περιέ­γραφε μια δια­δρομή γνω­ρι­μίας και στα­δια­κής παγί­δευ­σης.

Σύμφωνα με όσα κατέ­θεσε, είχε γνω­ρι­στεί με τον 50χρονο μέσω δια­δι­κτύου περίπου 6 χρόνια πριν και εκείνος, όπως υπο­στή­ριξε, της υπο­σχέ­θηκε καλύ­τερη ζωή και εργασία, πεί­θο­ντάς την να έρθει στην Ελλάδα, πλη­ρώ­νο­ντας τα εισι­τή­ριά της. Από τη στιγμή που έφτασε, περιέ­γραψε ότι την κλεί­δωνε στο σπίτι και της αφαί­ρεσε την ταυ­τό­τητα των βουλ­γα­ρι­κών αρχών. Μετά από περίπου 20 μέρες, κατήγ­γειλε ότι άρχισε να την εξα­να­γκά­ζει να έρχεται σε ερωτική επαφή με άνδρες αγνώ­στους για εκείνη, έναντι 25 ευρώ κάθε φορά, χρήματα που, κατά την ίδια, καρ­πω­νό­ταν απο­κλει­στικά ο κατη­γο­ρού­με­νος.

Ιδιαί­τερα βαριά σκια­γρα­φεί­ται στην κατά­θεση η συχνό­τητα και η οργά­νωση των συνευ­ρέ­σεων. Η 25χρονη φέρεται να περιέ­γραψε ότι αυτό συνέ­βαινε σε τακτά χρονικά δια­στή­ματα, περίπου 10 φορές την εβδο­μάδα, συχνά σε δωμάτιο στον πάνω όροφο της οικίας, αλλά και σε διά­φο­ρες περιο­χές, κυρίως εκτός της πόλης της Ρόδου, όπου την μετέ­φερε ο ίδιος. Αυτή η διά­σταση, των μετα­κι­νή­σεων εκτός κέντρου, απο­τυ­πώ­νει, σύμφωνα με την εικόνα που παρου­σιά­στηκε πρω­το­δί­κως, έναν τρόπο δράσης που συν­δέ­ε­ται με προ­σπά­θεια ελέγχου και απο­φυ­γής ορα­τό­τη­τας.

Παράλ­ληλα, η γυναίκα κατήγ­γειλε ότι ο 50χρονος γινόταν βίαιος, τη χτυ­πούσε σε διάφορα σημεία του σώματος και την απει­λούσε για τη ζωή της και τη σωμα­τική της ακε­ραιό­τητα, με σκοπό να μην προ­σφύ­γει στις αρχές, προ­κα­λώ­ντας της διαρκή φόβο και ανη­συ­χία.

Στην πρω­τό­δικη δια­δι­κα­σία ανα­δεί­χθηκε έντονα και η διά­σταση της απο­μό­νω­σης. Η 25χρονη φέρεται να είπε ότι είχε δια­κό­ψει την επι­κοι­νω­νία με τους γονείς της και μιλούσε μαζί τους μόνο μέσω του τηλε­φώ­νου του 50χρονου, με εκείνον πάντα παρόντα. Ανέφερε επίσης ότι δεν την άφηνε να βγει από το σπίτι χωρίς συνο­δεία, ενώ όταν έφευγε, την κλεί­δωνε εντός της οικίας.

Ένα από τα πιο φορ­τι­σμένα σημεία της δικο­γρα­φίας αφορά στην αναφορά της 25χρονης ότι από τις συνευ­ρέ­σεις έμεινε έγκυος και ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος, με απειλή βίας, την ανά­γκασε να δια­κό­ψει την κύηση, χορη­γώ­ντας της φαρ­μα­κευ­τική αγωγή στο νοσο­κο­μείο, στο οποίο την οδήγησε ο ίδιος. Η συγκε­κρι­μένη περι­γραφή, εφόσον αξιο­λο­γη­θεί ως αξιό­πι­στη, προ­σθέ­τει μια επι­πλέον διά­σταση κατα­να­γκα­σμού και επι­βο­λής, πέρα από τον οικο­νο­μικό σκοπό της εκμε­τάλ­λευ­σης.

Στην υπόθεση κατα­γρά­φη­καν ευρή­ματα από αστυ­νο­μι­κές έρευνες που παρου­σιά­στη­καν ως ενι­σχυ­τικά του σενα­ρίου εκμε­τάλ­λευ­σης. Έγινε έρευνα στο μοτο­πο­δή­λατο ιδιο­κτη­σίας του κατη­γο­ρού­με­νου, όπου βρέ­θη­καν και κατα­σχέ­θη­καν 5 προ­φυ­λα­κτικά. Σε σωμα­τική έρευνα βρέθηκε και κατα­σχέ­θηκε το δελτίο ταυ­τό­τη­τας της 25χρονης, ενώ σε νομό­τυπη έρευνα στην οικία, παρου­σία δικα­στι­κού λει­τουρ­γού, βρέ­θη­καν και κατα­σχέ­θη­καν 3.587 ευρώ, που απο­δό­θη­καν ως ποσό προ­ερ­χό­μενο προ­φα­νώς από την εγκλη­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα, καθώς και 3 κινητά τηλέ­φωνα και 6 προ­φυ­λα­κτικά. Σε έρευνα σε αυτο­κί­νητο ιδιο­κτη­σίας του κατη­γο­ρού­με­νου βρέ­θη­καν και κατα­σχέ­θη­καν 7 προ­φυ­λα­κτικά.

Ο 50χρονος, απο­λο­γού­με­νος, αρνή­θηκε τους ισχυ­ρι­σμούς. Υπο­στή­ριξε ότι γνω­ρί­στη­καν από το δια­δί­κτυο και ότι εκείνη ζήτησε να έρθει στην Ελλάδα επειδή δεν ήταν ευχα­ρι­στη­μένη στη Βουλ­γα­ρία, όπου διέμενε με τους γονείς της. Περιέ­γραψε μια μόνιμη φυσιο­λο­γική σχέση, χωρίς ιδιαί­τερα προ­βλή­ματα, επι­μέ­νο­ντας ότι οι κατη­γο­ρίες πως την εξέδιδε, την κρα­τούσε παρά τη θέλησή της και της ασκούσε βία είναι ψευδείς και ανυ­πό­στα­τες.

Επι­πλέον ανέφερε ότι κυκλο­φο­ρού­σαν μαζί, πήγαι­ναν σε καφε­τέ­ριες και είχαν κοι­νω­νι­κές συνα­να­στρο­φές, επι­χει­ρώ­ντας να δείξει μια εικόνα καθη­με­ρι­νό­τη­τας που δεν συνάδει με εγκλει­σμό. Επι­κα­λέ­στηκε ακόμη ότι, αν ήταν κλει­δω­μένη, θα μπο­ρούσε να ζητήσει βοήθεια από τα παρά­θυρα ή να κατέβει από αυτά, αφού το ύψος από τον δρόμο είναι περίπου 2 μέτρα. Υπο­στή­ριξε επίσης ότι δεν παρα­κρα­τούσε ταξι­διω­τικά έγγραφα και ότι όταν εκείνη έχασε την ταυ­τό­τητά της, πήγαν μαζί στην αστυ­νο­μία για δια­δι­κα­σία επα­νέκ­δο­σης μέσω της πρε­σβείας της Βουλ­γα­ρίας.

Στο πλαίσιο των ισχυ­ρι­σμών του, απέδωσε την κατά­θεσή της σε πρόθεση εκδί­κη­σης, λέγο­ντας ότι επι­δί­ωξε να τον εκδι­κη­θεί επειδή της ζήτησε να χωρί­σουν. Αυτή η αντί­θεση δύο εντελώς δια­φο­ρε­τι­κών αφη­γή­σεων είναι ακριβώς το πεδίο στο οποίο ο δεύ­τε­ρος βαθμός συχνά αποκτά ξεχω­ρι­στή σημασία, καθώς επα­νέρ­χε­ται το ερώτημα της αξιο­πι­στίας, των κινή­τρων και της συνοχής των περι­γρα­φών.

Στην πρω­τό­δικη δια­δι­κα­σία, συνή­γο­ρος για την υπο­στή­ριξη της κατη­γο­ρίας παρέστη ο Πανα­γιώ­της Πανα­γιω­τό­που­λος, ενώ συνή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης του κατη­γο­ρου­μέ­νου ήταν ο Δημή­τρης Γεωρ­γα­κό­που­λος.