Σύλληψη 37χρονου Βέλγου για βιντεοσκόπηση γυναικών και ανηλίκων και ανάρτηση σε Facebook Stories χωρίς συναίνεση

• Το περι­στα­τικό κατα­γρά­φηκε στο πάρκο Δημο­κρα­τίας στις 08/02/2026, ακο­λού­θησε εντο­πι­σμός στο Μαν­δράκι και κατά­σχεση κινητού

Σύλληψη 37χρονου Βέλγου για βιντε­ο­σκό­πηση γυναι­κών και ανη­λί­κων και ανάρ­τηση σε Facebook Stories χωρίς συναί­νεση

Η εικόνα μιας του­ρι­στι­κής πόλης που κινεί­ται σε χει­με­ρι­νούς ρυθμούς μπορεί να δείχνει ήρεμη, όμως η ψηφιακή πραγ­μα­τι­κό­τητα κάνει τα όρια της ιδιω­τι­κής ζωής πιο εύθραυ­στα από ποτέ. Στη Ρόδο, ένα περι­στα­τικό που ξεκί­νησε ως απλή παρου­σία σε δημόσιο χώρο και εξε­λί­χθηκε σε ανάρ­τηση στα κοι­νω­νικά δίκτυα, κατέ­ληξε σε σύλληψη και σχη­μα­τι­σμό δικο­γρα­φίας για παρά­βαση της νομο­θε­σίας περί προ­σω­πι­κών δεδο­μέ­νων. Η υπόθεση φωτίζει μια γκρίζα ζώνη που συνα­ντά­ται ολοένα συχνό­τερα, τη σύγκρουση ανάμεσα στη δυνα­τό­τητα κατα­γρα­φής με ένα κινητό και στο δικαί­ωμα των πολιτών, ιδίως όταν εμπλέ­κο­νται ανή­λι­κοι, να μη μετα­τρέ­πο­νται σε περιε­χό­μενο χωρίς να το γνω­ρί­ζουν και χωρίς να το επι­τρέ­πουν.

Το συμβάν τοπο­θε­τεί­ται στις 08/02/2026 και ώρα 12:30, στο πάρκο Δημο­κρα­τίας, σε σημείο κοντά σε καφε­τέ­ρια. Εκεί, 3 γυναί­κες ελλη­νι­κής υπη­κο­ό­τη­τας, ηλικίας 33, 43 και 39 ετών, κατέ­θε­σαν ότι βιντε­ο­σκο­πή­θη­καν μαζί με τα ανήλικα παιδιά τους από 37χρονο Βέλγο. Το κρίσιμο στοι­χείο δεν περιο­ρί­ζε­ται στην κατα­γραφή, αλλά στο επόμενο βήμα που απο­δί­δε­ται στον κατη­γο­ρού­μενο, ότι το βιντε­ο­λη­πτικό υλικό αναρ­τή­θηκε σε μέσο κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης και συγκε­κρι­μένα σε Facebook, στο πεδίο Stories, μέσω προ­σω­πι­κού λογα­ρια­σμού, χωρίς τη συναί­νεση των παθου­σών.

Οι παθού­σες υπέ­βα­λαν τις σχε­τι­κές κατα­θέ­σεις, γεγονός που ενερ­γο­ποί­ησε άμεσα δια­δι­κα­σίες προ­α­νά­κρι­σης. Το ίδιο από­γευμα, στις 18:10 της 08/02/2026, ο 37χρονος εντο­πί­στηκε από αστυ­νο­μι­κούς που περι­πο­λού­σαν στο Μαν­δράκι, επί της οδού Γ. Παπα­νι­κο­λάου. Ακο­λού­θησε προ­σα­γωγή και στις 19:20 της ίδιας ημέρας η σύλληψη.

Παράλ­ληλα, κατα­σχέ­θηκε ένα κινητό τηλέ­φωνο μάρκας που βρέθηκε στην κατοχή του, το οποίο απο­στέλ­λε­ται ως πει­στή­ριο.

Το αδίκημα που κατα­γρά­φε­ται αφορά παρά­βαση της νομο­θε­σίας περί προ­σω­πι­κών δεδο­μέ­νων, με αναφορά στον Ν.4624/2019 και τη «Προ­στα­σία Δεδο­μέ­νων Προ­σω­πι­κού Χαρα­κτήρα». Η υπόθεση χαρα­κτη­ρί­ζε­ται ως πλημ­μέ­λημα και ως τετε­λε­σμένο, με μέσο τέλεσης το τηλέ­φωνο και με έμφαση στη διά­σταση της διά­δο­σης μέσω πλατ­φόρ­μας κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης.

Σε τέτοιες περι­πτώ­σεις, η κοι­νω­νική βαρύ­τητα συχνά ξεπερνά την αρχική πράξη της κατα­γρα­φής. Η ανάρ­τηση σε Stories, ακόμη κι αν έχει χρονικό ορί­ζο­ντα προ­βο­λής, λει­τουρ­γεί ως δημόσια έκθεση, αφού δημιουρ­γεί πολ­λα­πλές πιθα­νό­τη­τες περαι­τέρω διά­δο­σης, κατα­γρα­φής από τρίτους, λήψης στιγ­μιό­τυ­πων και ανα­πα­ρα­γω­γής. Για τους παθό­ντες, η απώλεια ελέγχου είναι άμεση και εντεί­νε­ται όταν στο πλάνο περι­λαμ­βά­νο­νται ανήλικα παιδιά, καθώς τότε το ζήτημα αγγίζει και τον πυρήνα της προ­στα­σίας ευά­λω­των προ­σώ­πων στην ψηφιακή σφαίρα.

Η υπόθεση ανα­δει­κνύει ότι η χρήση ενός κινητού δεν είναι ουδέ­τερη πράξη. Η ίδια συσκευή μετα­τρέ­πε­ται σε εργα­λείο κατα­γρα­φής, επε­ξερ­γα­σίας και δημο­σί­ευ­σης, σε χρόνο σχεδόν μηδε­νικό. Αυτός ο συν­δυα­σμός ταχύ­τη­τας και ευκο­λίας είναι που συχνά παρα­σύ­ρει ανθρώ­πους σε συμπε­ρι­φο­ρές που υπο­τι­μούν τις συνέ­πειες, τόσο για τα θύματα όσο και για τον ίδιο τον χρήστη που εκτί­θε­ται ποινικά.

Ένα από τα πιο συχνά σημεία παρε­ξή­γη­σης στην κοι­νω­νία αφορά το τι επι­τρέ­πε­ται στον δημόσιο χώρο. Η παρου­σία σε πάρκο ή σε πλατεία δεν καταρ­γεί αυτο­μά­τως το δικαί­ωμα στην ιδιω­τι­κό­τητα, ειδικά όταν η κατα­γραφή γίνεται στο­χευ­μένα και όταν το υλικό χρη­σι­μο­ποιεί­ται για ανάρ­τηση σε κοι­νω­νικά δίκτυα, με τρόπο που ταυ­το­ποιεί, εκθέτει ή μετα­τρέ­πει ανθρώ­πους σε αντι­κεί­μενο παρα­κο­λού­θη­σης. Το γεγονός ότι το περι­στα­τικό αφορά συγκε­κρι­μέ­νες γυναί­κες και τα ανήλικα παιδιά τους ενι­σχύει την αίσθηση ότι δεν πρό­κει­ται για τυχαία λήψη ενός γενικού πλάνου, αλλά για περι­γραφή που παρα­πέ­μπει σε στο­χευ­μένη κατα­γραφή.

Η πρα­κτική των Stories, ακριβώς επειδή παρου­σιά­ζε­ται ως κάτι «ελαφρύ» και «προ­σω­ρινό», συχνά λει­τουρ­γεί σαν άλλοθι. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, για τους παθό­ντες, η χρονική διάρ­κεια δεν αναιρεί την προ­σβολή. Η απλή γνώση ότι ένα στιγ­μιό­τυπο της οικο­γε­νεια­κής τους στιγμής μπορεί να προ­βλή­θηκε σε άγνωστο κοινό, χωρίς συναί­νεση, αρκεί για να δημιουρ­γή­σει αίσθημα παρα­βί­α­σης, φόβου και έκθεσης.

Σε μια κοι­νω­νία που πλέον ζει με κάμερες στην τσέπη, η υπόθεση αυτή λει­τουρ­γεί ως υπεν­θύ­μιση ότι η τεχνο­λο­γία δεν προη­γεί­ται του δικαιώ­μα­τος. Η κατα­γραφή ανθρώ­πων και η ανάρ­τηση υλικού, ιδίως όταν εμπλέ­κο­νται παιδιά, δεν είναι «ψηφιακό παι­χνίδι», αλλά πράξη με συνέ­πειες. Και οι συνέ­πειες αυτές, όπως δείχνει η συγκε­κρι­μένη δικο­γρα­φία, μπορούν να οδη­γή­σουν άμεσα σε σύλληψη, κατά­σχεση συσκευής και παρα­πο­μπή στην Εισαγ­γε­λία, ακόμη κι αν ο δράστης θεω­ρούσε ότι πρό­κει­ται για κάτι στιγ­μιαίο και ακίν­δυνο.