Σύλληψη 37χρονου Βέλγου για βιντεοσκόπηση γυναικών και ανηλίκων και ανάρτηση σε Facebook Stories χωρίς συναίνεση

• Το πε­ρι­στα­τι­κό κα­τα­γρά­φη­κε στο πάρκο Δη­μο­κρα­τί­ας στις 08/02/2026, ακο­λού­θη­σε εντο­πι­σμός στο Μαν­δρά­κι και κα­τά­σχε­ση κι­νη­τού

Σύλ­λη­ψη 37χρο­νου Βέλ­γου για βι­ντε­ο­σκό­πη­ση γυ­ναι­κών και ανη­λί­κων και ανάρ­τη­ση σε Facebook Stories χωρίς συ­ναί­νε­ση

Η ει­κό­να μιας του­ρι­στι­κής πόλης που κι­νεί­ται σε χει­με­ρι­νούς ρυθ­μούς μπο­ρεί να δεί­χνει ήρεμη, όμως η ψη­φια­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα κάνει τα όρια της ιδιω­τι­κής ζωής πιο εύ­θραυ­στα από ποτέ. Στη Ρόδο, ένα πε­ρι­στα­τι­κό που ξε­κί­νη­σε ως απλή πα­ρου­σία σε δη­μό­σιο χώρο και εξε­λί­χθη­κε σε ανάρ­τη­ση στα κοι­νω­νι­κά δί­κτυα, κα­τέ­λη­ξε σε σύλ­λη­ψη και σχη­μα­τι­σμό δι­κο­γρα­φί­ας για πα­ρά­βα­ση της νο­μο­θε­σί­ας περί προ­σω­πι­κών δε­δο­μέ­νων. Η υπό­θε­ση φω­τί­ζει μια γκρί­ζα ζώνη που συ­να­ντά­ται ολο­έ­να συ­χνό­τε­ρα, τη σύ­γκρου­ση ανά­με­σα στη δυ­να­τό­τη­τα κα­τα­γρα­φής με ένα κι­νη­τό και στο δι­καί­ω­μα των πο­λι­τών, ιδίως όταν εμπλέ­κο­νται ανή­λι­κοι, να μη με­τα­τρέ­πο­νται σε πε­ριε­χό­με­νο χωρίς να το γνω­ρί­ζουν και χωρίς να το επι­τρέ­πουν.

Το συμ­βάν το­πο­θε­τεί­ται στις 08/02/2026 και ώρα 12:30, στο πάρκο Δη­μο­κρα­τί­ας, σε ση­μείο κοντά σε κα­φε­τέ­ρια. Εκεί, 3 γυ­ναί­κες ελ­λη­νι­κής υπη­κο­ό­τη­τας, ηλι­κί­ας 33, 43 και 39 ετών, κα­τέ­θε­σαν ότι βι­ντε­ο­σκο­πή­θη­καν μαζί με τα ανή­λι­κα παι­διά τους από 37χρονο Βέλγο. Το κρί­σι­μο στοι­χείο δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται στην κα­τα­γρα­φή, αλλά στο επό­με­νο βήμα που απο­δί­δε­ται στον κα­τη­γο­ρού­με­νο, ότι το βι­ντε­ο­λη­πτι­κό υλικό αναρ­τή­θη­κε σε μέσο κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης και συ­γκε­κρι­μέ­να σε Facebook, στο πεδίο Stories, μέσω προ­σω­πι­κού λο­γα­ρια­σμού, χωρίς τη συ­ναί­νε­ση των πα­θου­σών.

Οι πα­θού­σες υπέ­βα­λαν τις σχε­τι­κές κα­τα­θέ­σεις, γε­γο­νός που ενερ­γο­ποί­η­σε άμεσα δια­δι­κα­σί­ες προ­α­νά­κρι­σης. Το ίδιο από­γευ­μα, στις 18:10 της 08/02/2026, ο 37χρο­νος εντο­πί­στη­κε από αστυ­νο­μι­κούς που πε­ρι­πο­λού­σαν στο Μαν­δρά­κι, επί της οδού Γ. Πα­πα­νι­κο­λά­ου. Ακο­λού­θη­σε προ­σα­γω­γή και στις 19:20 της ίδιας ημέ­ρας η σύλ­λη­ψη.

Πα­ράλ­λη­λα, κα­τα­σχέ­θη­κε ένα κι­νη­τό τη­λέ­φω­νο μάρ­κας που βρέ­θη­κε στην κα­το­χή του, το οποίο απο­στέλ­λε­ται ως πει­στή­ριο.

Το αδί­κη­μα που κα­τα­γρά­φε­ται αφορά πα­ρά­βα­ση της νο­μο­θε­σί­ας περί προ­σω­πι­κών δε­δο­μέ­νων, με ανα­φο­ρά στον Ν.4624/2019 και τη «Προ­στα­σία Δε­δο­μέ­νων Προ­σω­πι­κού Χα­ρα­κτή­ρα». Η υπό­θε­ση χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται ως πλημ­μέ­λη­μα και ως τε­τε­λε­σμέ­νο, με μέσο τέ­λε­σης το τη­λέ­φω­νο και με έμ­φα­ση στη διά­στα­ση της διά­δο­σης μέσω πλατ­φόρ­μας κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης.

Σε τέ­τοιες πε­ρι­πτώ­σεις, η κοι­νω­νι­κή βα­ρύ­τη­τα συχνά ξε­περ­νά την αρ­χι­κή πράξη της κα­τα­γρα­φής. Η ανάρ­τη­ση σε Stories, ακόμη κι αν έχει χρο­νι­κό ορί­ζο­ντα προ­βο­λής, λει­τουρ­γεί ως δη­μό­σια έκ­θε­ση, αφού δη­μιουρ­γεί πολ­λα­πλές πι­θα­νό­τη­τες πε­ραι­τέ­ρω διά­δο­σης, κα­τα­γρα­φής από τρί­τους, λήψης στιγ­μιό­τυ­πων και ανα­πα­ρα­γω­γής. Για τους πα­θό­ντες, η απώ­λεια ελέγ­χου είναι άμεση και εντεί­νε­ται όταν στο πλάνο πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται ανή­λι­κα παι­διά, καθώς τότε το ζή­τη­μα αγ­γί­ζει και τον πυ­ρή­να της προ­στα­σί­ας ευά­λω­των προ­σώ­πων στην ψη­φια­κή σφαί­ρα.

Η υπό­θε­ση ανα­δει­κνύ­ει ότι η χρήση ενός κι­νη­τού δεν είναι ου­δέ­τε­ρη πράξη. Η ίδια συ­σκευή με­τα­τρέ­πε­ται σε ερ­γα­λείο κα­τα­γρα­φής, επε­ξερ­γα­σί­ας και δη­μο­σί­ευ­σης, σε χρόνο σχε­δόν μη­δε­νι­κό. Αυτός ο συν­δυα­σμός τα­χύ­τη­τας και ευ­κο­λί­ας είναι που συχνά πα­ρα­σύ­ρει αν­θρώ­πους σε συ­μπε­ρι­φο­ρές που υπο­τι­μούν τις συ­νέ­πειες, τόσο για τα θύ­μα­τα όσο και για τον ίδιο τον χρή­στη που εκτί­θε­ται ποι­νι­κά.

Ένα από τα πιο συχνά ση­μεία πα­ρε­ξή­γη­σης στην κοι­νω­νία αφορά το τι επι­τρέ­πε­ται στον δη­μό­σιο χώρο. Η πα­ρου­σία σε πάρκο ή σε πλα­τεία δεν κα­ταρ­γεί αυ­το­μά­τως το δι­καί­ω­μα στην ιδιω­τι­κό­τη­τα, ει­δι­κά όταν η κα­τα­γρα­φή γί­νε­ται στο­χευ­μέ­να και όταν το υλικό χρη­σι­μο­ποιεί­ται για ανάρ­τη­ση σε κοι­νω­νι­κά δί­κτυα, με τρόπο που ταυ­το­ποιεί, εκ­θέ­τει ή με­τα­τρέ­πει αν­θρώ­πους σε αντι­κεί­με­νο πα­ρα­κο­λού­θη­σης. Το γε­γο­νός ότι το πε­ρι­στα­τι­κό αφορά συ­γκε­κρι­μέ­νες γυ­ναί­κες και τα ανή­λι­κα παι­διά τους ενι­σχύ­ει την αί­σθη­ση ότι δεν πρό­κει­ται για τυ­χαία λήψη ενός γε­νι­κού πλά­νου, αλλά για πε­ρι­γρα­φή που πα­ρα­πέ­μπει σε στο­χευ­μέ­νη κα­τα­γρα­φή.

Η πρα­κτι­κή των Stories, ακρι­βώς επει­δή πα­ρου­σιά­ζε­ται ως κάτι «ελα­φρύ» και «προ­σω­ρι­νό», συχνά λει­τουρ­γεί σαν άλ­λο­θι. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, για τους πα­θό­ντες, η χρο­νι­κή διάρ­κεια δεν αναι­ρεί την προ­σβο­λή. Η απλή γνώση ότι ένα στιγ­μιό­τυ­πο της οι­κο­γε­νεια­κής τους στιγ­μής μπο­ρεί να προ­βλή­θη­κε σε άγνω­στο κοινό, χωρίς συ­ναί­νε­ση, αρκεί για να δη­μιουρ­γή­σει αί­σθη­μα πα­ρα­βί­α­σης, φόβου και έκ­θε­σης.

Σε μια κοι­νω­νία που πλέον ζει με κά­με­ρες στην τσέπη, η υπό­θε­ση αυτή λει­τουρ­γεί ως υπεν­θύ­μι­ση ότι η τε­χνο­λο­γία δεν προη­γεί­ται του δι­καιώ­μα­τος. Η κα­τα­γρα­φή αν­θρώ­πων και η ανάρ­τη­ση υλι­κού, ιδίως όταν εμπλέ­κο­νται παι­διά, δεν είναι «ψη­φια­κό παι­χνί­δι», αλλά πράξη με συ­νέ­πειες. Και οι συ­νέ­πειες αυτές, όπως δεί­χνει η συ­γκε­κρι­μέ­νη δι­κο­γρα­φία, μπο­ρούν να οδη­γή­σουν άμεσα σε σύλ­λη­ψη, κα­τά­σχε­ση συ­σκευ­ής και πα­ρα­πο­μπή στην Ει­σαγ­γε­λία, ακόμη κι αν ο δρά­στης θε­ω­ρού­σε ότι πρό­κει­ται για κάτι στιγ­μιαίο και ακίν­δυ­νο.