Καταδίκη ιατρού για ανθρωποκτονία από αμέλεια

Ποινή φυλά­κι­σης 15 μηνών με 3ετή ανα­στολή επέβαλε προχθές το από­γευμα το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου σε ιατρό που κρίθηκε, όπως και πρω­το­δί­κως ένοχος με το ελα­φρυ­ντικό του πρό­τε­ρου έντιμου βίου, ανθρω­πο­κτο­νίας από αμέλεια ενός πατέρα δύο παιδιών, µετά την υποβολή του σε λαπα­ρο­σκο­πική επέµβαση στο στοµάχι.

Το πρω­τό­δικο δικα­στή­ριο τον είχε κατα­δι­κά­σει σε ποινή φυλά­κι­σης 20 μηνών με 3ετή ανα­στολή.

Στον ιατρό έχει επι­βλη­θεί εξάλλου πει­θαρ­χική ποινή 6μηνης παύσεως ασκή­σεως του ιατρι­κού επαγ­γέλ­μα­τος διότι, όπως κρίθηκε, επέ­δειξε αμέλεια στα καθή­κο­ντά του.

Όπως έγραψε η “δημο­κρα­τική” ο εκλιπών, που είχε δημιουρ­γή­σει δικό του εργο­στά­σιο επε­ξερ­γα­σίας µαρµάρων στο νησί, υπήρξε ιδιαί­τερα δρα­στή­ριος επιχειρηµατικά και ένας καλός οικο­γε­νειάρ­χης µε σχέδια και όνειρα για το µέλλον, έχασε άδικα τη ζωή του σε ηλικία 60 ετών.

Υπήρξε υπέρ­βα­ρος και αντιµετώπιζε προβλήµατα στην υγεία του, έχοντας προβλήµατα σακ­χα­ρώ­δους διαβήτη και στε­φα­νιαίας νόσου και πριν από 4 έτη είχε πραγµατοποιήσει λαπα­ρο­σκο­πική επέµβαση για την τοπο­θέ­τηση γαστρι­κού δακτυ­λίου σε κλινική των Αθηνών.

Τον Φεβρουά­ριο του 2011 απο­φά­σισε να προ­χω­ρή­σει σε επέµβαση αφαί­ρε­σης του δακτυ­λίου και ο ιατρός στον οποίο απευ­θύν­θηκε του πρό­τεινε να πραγµατοποιήσει ταυ­τό­χρονα λαπαροσκοπική-γαστροπλαστική επέµβαση, γνωστή και ως “µανίκι”.

Αφού διε­νερ­γή­θη­καν όλες οι προβλεπόµενες προ­εγ­χει­ρη­τι­κές εξε­τά­σεις υπο­βλή­θηκε στην επέµβαση την 2α Μαρτίου 2011 και όπως δια­τεί­νο­νται οι οικείοι του, ο ιατρός τους ενηµέρωσε µε το πέρας αυτής ότι υπήρχε µια µικρή τρυ­πί­τσα δια­φυ­γής στο στοµάχι του, µετά την αφαί­ρεση του δακτυ­λίου, διότι είχε προ­κα­λέ­σει συµφύσεις. Φέρεται σύµφωνα µε την αγωγή να είχε διευ­κρι­νί­σει ότι δεν είχε ράψει την “τρυ­πί­τσα” δια­φυ­γής γιατί το στοµάχι ήταν λεπτό και αδύνατο.

Στην πορεία ο 60χρονος αντιµετώπιζε πόνους και όπως δια­τεί­νο­νται οι συγ­γε­νείς του, ο ιατρός εµφανιζόταν καθη­συ­χα­στι­κός. Ανέβασε πυρετό, δεν µπορούσε να κοιµηθεί και αισθα­νό­ταν καταβεβληµένος.

Η κατά­στασή του επι­δει­νώ­θηκε στα­διακά και την 12η Μαρτίου 2011 του χορη­γή­θη­καν παυ­σί­πονα και στη συνέ­χεια µορφίνη.

Την 13η Μαρτίου 2011 πραγµατοποιήθηκε χει­ρουρ­γείο για να κλει­στεί η τρύπα στο στοµάχι του, αλλά κατά τη διάρ­κεια του ραψίµατος της τοµής φέρεται να υπέστη ισχαιµικό επει­σό­διο µε αποτέλεσµα να δια­κο­πεί η επέµβαση.

Ο ιατρός φέρεται να είχε πει σε οικεί­ους του ότι η όλη “βλάβη” οφεί­λετο σε έναν µύκητα προερχόµενο από τον φάρυγγά του. Η κατά­στασή του δεν βελ­τιώ­θηκε και υπέστη καρ­διακό επει­σό­διο στην εντα­τική µονάδα, όπου νοση­λευό­ταν. Το απόγευµα της 16ης Μαρτίου 2011 έπεσε σε βυθιό­τητα και κατέ­ληξε την επόµενη ηµέρα.

Σύµφωνα µε έκθεση ιατρο­δι­κα­στή, ο θάνατός του επήλθε συνε­πεία περι­το­νί­τι­δας – σηψαιµίας, που απο­δό­θηκε στην οπή που υπήρχε στο στοµάχι του. Ο ιατρός κρίθηκε συγκε­κρι­μένα ένοχος για το ό,τι ενώ ήταν ο θεράπων και χει­ρουρ­γός ιατρός και ενώ τον χει­ρούρ­γησε στις 02.3.2011 και εντό­πισε κατά τη διάρ­κεια του χει­ρουρ­γείου ότι υπήρχε διαφυγή από το στομάχι, από αμέλεια δεν εκτί­μησε ορθά τις συνέ­πειες της υπάρ­ξεως της δια­φυ­γής αυτής και θεώρησε ότι αυτή ήταν ικανή αν επου­λω­θεί και να κλείσει μόνη της και έτσι δεν προ­σπά­θησε κατά τη διάρ­κεια του χει­ρουρ­γείου να την κλείσει ως ήταν ιατρι­κώς ορθόν.

Στη συνέ­χεια δε, αφαί­ρεσε πρόωρα το Levin (στις 03.03.2011) το οποίο θα άδειαζε το στομάχι μη επι­τρέ­πο­ντας να δια­φύ­γουν ουσίες και κάνο­ντας ευκο­λό­τερη την επού­λωση της δια­φυ­γής, επέ­τρεψε (στις 05.03.2011) πρόωρα τη σίτιση του ασθενή από το στόμα, του έδωσε πρόωρα εξι­τή­ριο (στις 06.03.2011) και ενώ ο ασθενής ήταν εμπύ­ρε­τος και εξα­κο­λου­θούσε να απο­βάλ­λει υγρά από την παρο­χέ­τευση, πραγ­μα­το­ποί­ησε ταυ­τό­χρονα (κατά το ίδιο χει­ρουρ­γείο) αφαί­ρεση γαστρι­κού δακτυ­λίου και λαπα­ρο­σκο­πική γαστρο­πλα­στική επέμ­βαση (μανίκι).

Θα έπρεπε, όπως κρίθηκε, να είχε κάνει δύο ξεχω­ρι­στά δια­δο­χικά χει­ρουρ­γεία και δεν προέβη, μετά την επα­νε­ξέ­ταση του ασθε­νούς στις 11.3.2011 σε αξονική τομο­γρα­φία άνω και κάτω κοιλίας ή σε υπέρηχο άνω και κάτω κοιλίας οι οποίοι θα ήταν πιο εξει­δι­κευ­μέ­νοι και ακρι­βείς τρόποι για τη διά­γνωση της απόρ­ρι­ψης λόγω σύγκλι­σης ή για την επι­βε­βαί­ωση μιας πιθανής δια­φυ­γής παρά μόνο αρκέ­στηκε στην διε­νέρ­γεια ακτι­νο­γρα­φίας σε όρθια θέση.

Επι­πλέον δεν επα­νει­σή­γαγε εγκαί­ρως τον ασθενή στην κλινική όπου τον χει­ρούρ­γησε παρά το γεγονός ότι είχε από τις 08.03.2011 – 11.03.2011 πολλά ανη­συ­χη­τικά συμ­πτώ­ματα (πυρετό, αδυ­να­μία, αφυ­δά­τωση) και ο ασθενής είχε ενη­με­ρώ­σει τον κατη­γο­ρού­μενο περί αυτών παρά μόνο τον επα­νει­σή­γαγε στις 11.3.2011, συνέ­χιζε να τον σιτίζει στις 12.3.2011 από το στόμα παρά τα συμ­πτώ­ματα που είχε κατά την εισα­γωγή, δεν τον χει­ρούρ­γησε άμεσα μετά από την επα­νει­σα­γωγή του αλλά ανέ­μεινε δύο μέρες, ήτοι μέχρι τις 13.3.2011 χάνο­ντας έτσι πολύ­τιμο χρόνο.

Συνε­πεία των ανωτέρω ενερ­γειών και παρα­λεί­ψεων του κατη­γο­ρου­μέ­νου κατά παρά­βαση των γενικώς ανα­γνω­ρι­σμέ­νων κανόνων της ιατρι­κής επι­στή­μης, λόγω της δια­φυ­γής στο­μά­χου, παρου­σιά­στηκε περι­το­νί­τιδα και γενι­κευ­μένη σηψαι­μία, η οποία οδήγησε στο θάνατο του ασθενή στις 17.03.2011.

Ο ίδιος απο­λο­γού­με­νος υπο­στή­ριξε ότι ο θάνατος επήλθε συνε­πεία απρό­βλε­πτης επι­πλο­κής τονί­ζο­ντας ότι προέβη σε όλες τις ενδε­δειγ­μέ­νες ιατρι­κές ενέρ­γειες κατά τη διάρ­κεια του χει­ρουρ­γείου αλλά και μετεγ­χει­ρη­τικά.

Σημειώ­νε­ται ότι κατά την διάρ­κεια του δεύ­τε­ρου χει­ρουρ­γείου ο ασθενής υπέστη ισχαι­μικό επει­σό­διο.

Την πολι­τική αγωγή εκπρο­σώ­πη­σαν οι δικη­γό­ροι κ.κ. Τσα­μπίκα Δουβή και Αλέ­ξαν­δρος Ανδρου­τσό­που­λος και την υπε­ρά­σπιση ο δικη­γό­ρος κ. Πανα­γιώ­της Γκού­σκος.