Σάββας Xαρτερός: Oταν η θέληση είναι ισχυρότερη από την άρνηση!

Σάββα, είσαι ένας άνθρω­πος που ασχο­λεί­σαι με πολλά πράγ­ματα. Ας ξεκι­νή­σουμε από την μουσική. Πώς προ­έ­κυψε;

Ξεκί­νησα να παίζω από 12-13 ετών και γρήγορα προ­χώ­ρησα επαγ­γελ­μα­τικά. Μετά έκανα μια παύση, λόγω του ατυ­χή­μα­τός μου, δυο-τρία χρόνια από τη μουσική. Τα τελευ­ταία χρόνια, όμως επα­νήλθα και πάνε όλα μια χαρά.

Αυτή την περίοδο πού παίζεις;

Στους Δρο­σου­λί­τες, με την ορχή­στρα μας, κάθε Πέμπτη και Σάββατο.

Τρα­γου­δάς κιόλας;

Ναι, εγώ τρα­γου­δάω.

Και μουσική και αθλη­τι­σμός…

Ε ναι, μπάσκετ παίζω περίπου έξι χρόνια. Λόγω του ατυ­χή­μα­τός μου, ξεκί­νησα να κάνω παρέα με κάποια παιδιά που αντι­με­τω­πί­ζουν κι εκείνα κινη­τικά προ­βλή­ματα και με παρό­τρυ­ναν να παίξω μπάσκετ. Πήγα, μου άρεσε και το συνέ­χισα.

Το μπάσκετ μπήκε στη ζωή σου μετά το ατύχημα;

Ναι, δεν είχα καμία σχέση πριν με το μπάσκετ. Ποδό­σφαιρο έπαιζα. Πέρα από το ότι μου άρεσε ως άθλημα, με βοήθησε πάρα πολύ μετά το ατύχημα για να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Με βοήθησε να κατα­λάβω ότι η ζωή συνε­χί­ζε­ται και η ομάδα έπαιξε πολύ σημα­ντικό ρόλο σε αυτό. Ετσι ξεκί­νησα να παίζω μπάσκετ, διότι ας μην κρυ­βό­μα­στε έρχο­νται τα πάνω κάτω όταν συμ­βαί­νει κάτι τέτοιο, τόσο σοβαρό. Γνω­ρί­ζο­ντας παιδιά που έχουν το ίδιο θέμα, συνει­δη­το­ποί­ησα ότι δεν είμαι μόνος μου. Με βοή­θη­σαν πολύ ψυχο­λο­γικά και με βοή­θη­σαν να κατα­λάβω, πως οκ, συνέβη αυτό, αλλά η ζωή μπορεί να συνε­χι­στεί.

Σε ποια ηλικία είχες το ατύχημα;

Ημουν 20 χρονών… Μόλις κατά­λαβα ότι η ζωή δεν σταματά, άρχισα να ψάχνο­μαι για να κάνω διάφορα πράγ­ματα. Ετσι συμ­με­τείχα και στην επί­δειξη μόδας της Σύλβιας Αντώ­να­ρου.

Πώς ήταν αυτή η εμπει­ρία;

Ωραία εμπει­ρία ήταν. Παρ΄ότι είμαι λίγο ντρο­πα­λός, απο­φά­σισα να το κάνω και μου άρεσε ως εμπει­ρία.

Λες ότι είσαι ντρο­πα­λός, αλλά εκτός από το μπάσκετ, παίζεις μουσική και τρα­γου­δάς επαγ­γελ­μα­τικά. Παρ’ ότι το ατύχημα συνέβη στο ξεκί­νημα της ενή­λι­κης ζωής σου και υποθέτω θα είχες άλλα σχέδια, εντού­τοις δεν το έβαλες κάτω.

Ερχεται η στιγμή που συνει­δη­το­ποιείς ότι δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο. Μαθαί­νεις να ζεις με αυτό που συνέβη και να προ­σαρ­μο­στείς. Οτι­δή­ποτε είναι αυτό που σου αλλάζει τη ζωή σου, την καθη­με­ρι­νό­τητά σου.

Σου πήρε καιρό να το συνει­δη­το­ποι­ή­σεις;

Εξαρ­τά­ται, πώς το βλέπει κανείς. Μετά από περίπου δύο χρόνια που πλέον έπαψα να μπαι­νο­βγαίνω από τα νοσο­κο­μεία, να κάνω φυσι­κο­θε­ρα­πείες και να προ­σπαθώ για κάποια πράγ­ματα, είπα «εντάξει, φτάνει πια. Πρέπει να ξεκι­νήσω να ζω πάλι». Είχα φτάσει σε ένα σημείο που έβγαινα από το σπίτι μου, μόνο για να πάω στο Νοσο­κο­μείο. Είμαι ένας δρα­στή­ριος άνθρω­πος που δεν μπορώ να κάθομαι χωρίς να κάνω τίποτα. Οπότε, μετά από ενάμιση με δύο χρόνια, πήρα την απόφαση να μπω σε κανο­νι­κούς ρυθμούς καθη­με­ρι­νό­τη­τας. Και όπως είπα και πριν, με βοήθησε πολύ σε αυτό και η ομάδα. Κι εκεί στην αρχή είχα μια συστολή, σκε­φτό­μουν τι να πάω να κάνω τώρα εγώ εκεί… Αλλά το θέμα είναι να κάνεις το πρώτο βήμα και όλα τα άλλα έρχο­νται.

Αρα το πρώτο βήμα το έκανες με το μπάσκετ. Με τη μουσική πότε ασχο­λή­θη­κες ξανά;

Σχεδόν ταυ­τό­χρονα. Ωστόσο έπρεπε να αντι­με­τω­πίσω το θέμα της πρό­σβα­σης, διότι είναι δύσκολο να κινηθεί κανείς εύκολα με αμα­ξί­διο. Όμως στην Ελλάδα, είναι γενι­κό­τερο το πρό­βλημα της πρό­σβα­σης για ανθρώ­πους που κινού­νται με αμα­ξί­διο. Ούτε αυτό με στα­μά­τησε, το πήρα απόφαση ότι το πρό­βλημα της πρό­σβα­σης είναι δεδο­μένο κι έτσι επα­νήλθα και στη μουσική. Μου αρέσει πολύ η κρητική μουσική και το πρό­γραμμά μας αρέσει στον κόσμο που έρχεται για να δια­σκε­δά­σει.

Εχεις σχέση με την Κρήτη;

Όχι. Αγάπησα όμως την κρητική μουσική. Ξεκί­νη­σαν όλα επειδή ο θείος μου, με κατα­γωγή από την Χάλκη, έπαιζε λύρα και από εκεί γνώρισα το όργανο.

Οσον αφορά την πρό­σβαση, πόσο φιλική είναι η Ρόδος για έναν άνθρωπο που κινεί­ται με αμα­ξί­διο;

Είναι δύσκολο, ειδικά στην πόλη με το θέμα του παρ­κινγκ το οποίο δεν σέβεται κανείς. Η προ­σβα­σι­μό­τητα σε κτήρια είναι γενικά δύσκολη κι αυτό δεν μπορεί να βελ­τιω­θεί από τη μια στιγμή στην άλλη. Ούτε είναι δυνατόν να καθη­λω­θείς μέσα στο σπίτι επειδή δεν υπάρχει εύκολη πρό­σβαση, πρέπει να μάθεις να ζεις με αυτό. Όμως το πάρ­κινγκ στην πόλη είναι πραγ­μα­τικά μια πληγή για τα ΑΜΕΑ. Εχει τύχει να θέλω να πάω στην Εθνική Τράπεζα και να παρκάρω μπροστά από το Δημαρ­χείο επειδή δεν έβρισκα ελεύ­θερη θέση στάθ­μευ­σης για ΑΜΕΑ κοντά στην πλατεία Κύπρου, και ανα­γκά­στηκα να ανέβω με το καρότσι την ανηφόρα για να φτάσω στην Τράπεζα. Οι θέσεις στάθ­μευ­σης ΑΜΕΑ είναι ειδικά σχε­δια­σμέ­νες ώστε να μπορεί να ανοίξει η πόρτα του οχή­μα­τος. Αν εγώ σταθ­μεύσω σε θέση που δεν είναι για ΑΜΕΑ και κάποιος άλλος σταθ­μεύ­σει δίπλα μου, δεν θα μπορώ να ανοίξω την πόρτα του οχή­μα­τός μου, ούτε για να μπω ούτε για να βγω, γι αυτό οι θέσεις ΑΜΕΑ κατα­λαμ­βά­νουν μεγα­λύ­τερο χώρο.

Είναι γεγονός πως ως κοι­νω­νία, δεν είμαστε εκπαι­δευ­μέ­νοι για τη σωστή συμπε­ρι­φορά απέ­να­ντι στα ΑΜΕΑ.

Δεν είμαστε, αυτό είναι αλήθεια. Υπάρ­χουν και πολλά παιδιά που είναι σε αμα­ξί­διο αλλά δεν βγαί­νουν από το σπίτι τους. Στο εξω­τε­ρικό όμως δεν συμ­βαί­νει αυτό, εκεί είναι σύνηθες να βλέπεις ανθρώ­πους να κυκλο­φο­ρούν με τα αμα­ξί­διά τους. Εδώ στη Ρόδο, μπορεί αριθ­μη­τικά να μην είμαστε πολλοί και ίσως μια εικόνα ενός ανθρώ­που που κινεί­ται με το ανα­πη­ρικό αμα­ξί­διο δεν είναι συνη­θι­σμένη, όμως κάποιοι παρα­μέ­νουν κλει­σμέ­νοι στα σπίτια τους, διότι δεν έχουν συμ­φι­λιω­θεί με την ιδέα ότι η ζωή συνε­χί­ζε­ται. Οπότε, αν και η τοπική κοι­νω­νία δεν βλέπει ανθρώ­πους να κυκλο­φο­ρούν με τα αμα­ξί­διά τους, ενδε­χο­μέ­νως να νομίζει ότι δεν υπάρ­χουμε! Ή ότι είμαστε ελά­χι­στοι ίσως και γι αυτό να νιώθει άνετα ο καθένας να σταθ­μεύει σε θέσεις που προ­ο­ρί­ζο­νται για εμάς. Όμως είμαστε αρκετοί, απλώς ο καθένας το δια­χει­ρί­ζε­ται δια­φο­ρε­τικά. Αρκετοί ντρέ­πο­νται για την κατά­στασή τους, θεωρούν ότι θα τους κοι­τά­ζουν περί­εργα, ότι θα τους σχο­λιά­ζουν… Τέτοια πράγ­ματα έχω ακούσει πολλές φορές και θεωρώ ότι είναι υπερ­βο­λικά. Δεν θα κου­ρα­στώ να το επα­να­λαμ­βάνω, έγινε ό,τι έγινε αλλά η ζωή συνε­χί­ζε­ται! Οποιο­δή­ποτε πρό­βλημα κι αν κλη­θούμε να αντι­με­τω­πί­σουμε.

Εσένα τι ήταν αυτό που σε έκανε, να πεις «θα βγω από το σπίτι και θα συνε­χίσω τη ζωή μου»;

Εγώ, όπως είπα και πριν, είμαι άνθρω­πος δρα­στή­ριος, δεν μου αρέσει να κάθομαι. Ποτέ δεν μου άρεσε. Χρειά­στηκε χρόνος για να απο­δε­χθώ ότι πρό­κει­ται για μια κατά­σταση που δεν αλλάζει και δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο γι΄αυτό. Ακο­λού­θησε μια διερ­γα­σία, γιατί θα έπρεπε πια να προ­σαρ­μο­στώ στα νέα δεδο­μένα. Ξεκί­νησα σκε­πτό­με­νος πως αφού θέλω να βγω από το σπίτι, πρέπει να βρω τρόπο να μετα­κι­νού­μαι. Εκείνη την περίοδο, δεν είχα πολλά χρήματα για να αγοράσω αυτο­κί­νητο, χρειά­ζο­νται και κάποιες μετα­τρο­πές που κοστί­ζουν, κι έτσι απο­φά­σισα να αγοράσω «γου­ρούνα» για τις μετα­κι­νή­σεις μου.

Θα τολμήσω να ρωτήσω, πώς μπορεί ένας άνθρω­πος που είναι σε αμα­ξί­διο, να οδηγεί «γου­ρούνα»;

Κι εμένα αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη, όταν μου το πρό­τεινε ένας συνα­θλη­τής μου στο μπάσκετ! Του είπα χαρα­κτη­ρι­στικά «πώς θα ανε­βαίνω πάνω στη γου­ρούνα, είσαι με τα καλά σου;». Εγώ δεν είχα καν στο μυαλό μου ότι υπάρχει αυτή η δυνα­τό­τητα. Τελικά υπάρχει! Απλώς κάποιος πρέπει να σου δείξει τον τρόπο. Κι αφού δια­πί­στωσα ότι γίνεται και μάλιστα διευ­κο­λύ­νει πάρα πολύ, απο­φά­σισα να αγοράσω «γου­ρούνα».

Με διευ­κό­λυνε σημα­ντικά στις μετα­κι­νή­σεις μου, ιδίως στο θέμα της στάθ­μευ­σης στο κέντρο της πόλης. Αφού δεν σέβεται κανείς τις θέσεις στάθ­μευ­σης για ΑΜΕΑ, κυκλο­φορώ στο κέντρο με τη «γου­ρούνα», που ως όχημα με βοηθά σημα­ντικά επίσης για να μπορώ να μπω στη θάλασσα και να κάνω μπάνιο. Υπάρχει σε πολλά μέρη στην Ελλάδα ειδικό μηχά­νημα που βοηθάει του ανθρώ­πους με κινη­τικά προ­βλή­ματα να μπουν μέσα στη θάλασσα, όχι όμως στη Ρόδο παρ΄ότι είναι ένας σημα­ντι­κός του­ρι­στι­κός προ­ο­ρι­σμός κι όμως δεν υπάρχει αυτή η δυνα­τό­τητα.• Δεν είναι το ίδιο με τις ράμπες που έχει τοπο­θε­τή­σει ο Δήμος Ρόδου σε κεντρι­κές παρα­λίες;

Όχι, είναι ένας δια­φο­ρε­τι­κός μηχα­νι­σμός αυτός που σου επι­τρέ­πει να έχεις την αυτο­νο­μία σου και να μπαί­νεις μέχρι μέσα στη θάλασσα. Κι επειδή δεν υπάρχει, εγώ φτάνω με την «γου­ρούνα» μέχρι το κύμα, κατε­βαίνω και μπαίνω στη θάλασσα. Αυτό βέβαια, όχι σε κεντρι­κές παρα­λίες με κόσμο. Όλα έχουν τον τρόπο τους… Το καρότσι δεν είναι απα­γο­ρευ­τικό για να κάνεις δρα­στη­ριό­τη­τες.

Χωρί­ζεις τη ζωή σου σε δύο δια­φο­ρε­τικά στάδια, στο πριν και στο μετά;

Όχι. Δεν το έκανα αυτό στον εαυτό μου, δεν άλλαξε ο χαρα­κτή­ρας μου, δεν με πήρε από κάτω. Με έκανε πιο δυνατό, πιο απο­φα­σι­στικό. Όταν βάζω κάποιον στόχο, είμαι απο­φα­σι­σμέ­νος να τον πετύχω.

Υπάρχει κάτι που θέλεις να κάνεις και δεν το έχεις κάνει μέχρι στιγμής;

Να πέσουμε με έναν φίλο μου με αλε­ξί­πτωτο από αερο­πλάνο! Γενικά όμως, μου αρέσει να χαί­ρο­μαι, με μικρά, απλά, καθη­με­ρινά πράγ­ματα. Πολύ­τι­μες στιγμές με την οικο­γέ­νεια, με φίλους…

Την ομάδα πώς τη βλέπεις φέτος;

Εχουμε κάποιους τραυ­μα­τι­σμούς, έχουμε και κάποιες απου­σίες λόγω επαγ­γελ­μα­τι­κών υπο­χρε­ώ­σεων… Προ­σπα­θούμε όμως να αντι­με­τω­πί­σουμε τις δυσκο­λίες. Με την ευκαι­ρία, θα ήθελα να πω σε όσους ενδια­φέ­ρο­νται να έρθουν στην ομάδα μας, να επι­κοι­νω­νή­σουν μαζί μας. Το σημα­ντι­κό­τερο, πέρα από τους αθλη­τι­κούς στόχους της ομάδας, είναι ότι θα απο­κτή­σουν ενδια­φέ­ρο­ντα, θα κοι­νω­νι­κο­ποι­η­θούν και θα τους βοη­θή­σει σημα­ντικά ψυχο­λο­γικά. Αυτά βέβαια, δεν γίνο­νται άμεσα. Χρειά­ζε­ται ο απα­ραί­τη­τος χρόνος για να αφο­μοιω­θούν κάποια πράγ­ματα μέχρι να συνει­δη­το­ποι­ή­σει κανείς, ότι μπορεί να κάνει όσα έκανε και πριν καθίσει σε αμα­ξί­διο ή αντι­με­τω­πί­ζει άλλου είδους ανα­πη­ρία.  Το θέμα είναι να βρεις την δύναμη να κάνεις την αρχή και να απο­δε­χθείς ότι κάποια πράγ­ματα δεν αλλά­ζουν. Δεν μπορείς να ανα­λώ­νε­σαι σκε­πτό­με­νος συνέ­χεια το ΑΝ. Αν ήταν αλλιώς, αν δεν είχε γίνει αυτό, αν είχε γίνει το άλλο… Το θέμα είναι από εκεί και πέρα τι γίνεται. Τρία χρόνια μετά το ατύχημα, όταν κατά­λαβα ότι δεν πρό­κει­ται να αλλάξει κάτι, παρά τις θερα­πείες και τις προ­σπά­θειες, έμεινα μόνος μου, παρ΄ότι δεν είχε περάσει πολύς καιρός από το ατύχημα. Νοί­κιασα σπίτι και αυτο­νο­μή­θηκα.

Τι ονει­ρεύ­ε­σαι;

Αυτή την περίοδο ετοι­μα­ζό­μα­στε σιγά-σιγά να ξεκι­νή­σουμε με την σύντροφό μου τη δική μας οικο­γέ­νεια.