DW: Τα αυτονόητα είπε ο Σόιμπλε-Υπερβολές τα περί έντασης

Τα περί «νέας έντασης» στις σχέσεις Αθήνας-Βερολίνου θα πρέπει να θεω­ρη­θούν μάλλον υπερ­βο­λές. Με την αντα­πά­ντησή του στον Αλέξη Τσίπρα, ο Βόλφ­γκανγκ Σόιμπλε είπε απλώς τα αυτο­νό­ητα.

Όταν το περα­σμένο καλο­καίρι η γερ­μα­νίδα καγκε­λά­ριος Α. Μέρκελ και ο υπ. Οικο­νο­μι­κών Β. Σόιμπλε κλή­θη­καν να πείσουν τους γερ­μα­νούς βου­λευ­τές για την ανα­γκαιό­τητα του τρίτου πακέτου διά­σω­σης της Ελλάδας, το κατά­φε­ραν με δυο, κυρίως, επι­χει­ρή­ματα: πρώτον, τη σύσταση ενός Ταμείου Ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεων το οποίο μόλις την Κυριακή η Welt χαρα­κτή­ριζε ως ένα από τα μεγάλα αγκάθια των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων καθώς δεν υπάρχει ουσια­στικά καμία πρόοδος , και, δεύ­τε­ρον και ίσως κυριό­τερο κατά πολλούς, τους έπεισαν με το επι­χεί­ρημα της συμ­με­το­χής του Διε­θνούς Νομι­σμα­τι­κού Ταμείου την οποία η Γερ­μα­νία θεωρεί ανα­γκαία και για τη δική της συμ­με­τοχή στο πρό­γραμμα.

Το Βερο­λίνο θεωρεί απα­ραί­τητη τη συμ­με­τοχή του Ταμείου όχι μόνον για αμιγώς οικο­νο­μι­κούς λόγους, αλλά επίσης -και για ορι­σμέ­νους είναι ίσως ο σημα­ντι­κό­τε­ρος λόγος, για δε τον Β. Σόιμπλε μάλιστα αναμφίβολα- για την τεχνο­γνω­σία του, για τις πιέσεις που ασκεί και την εμμονή του στην υλο­ποί­ηση των μεταρ­ρυθ­μί­σεων, σε αντί­θεση, για παρά­δειγμα, με την Κομι­σιόν που θεω­ρεί­ται ο πιο ελα­στι­κός και ευπρο­σάρ­μο­στος κρίκος των θεσμών.

Το γεγονός λοιπόν ότι ο έλληνας πρω­θυ­πουρ­γός Αλέξης Τσίπρας αμφι­σβή­τησε ανοιχτά τη συμ­με­τοχή του Ταμείου, ήταν φυσικό να προ­κα­λέ­σει την αντί­δραση του Βερο­λί­νου. Στο γερ­μα­νικό υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών, οι επι­κρί­σεις του Αλέξη Τσίπρα για το ρόλο του ΔΝΤ μάλλον εκλαμ­βά­νο­νται ως πρό­κληση, καθώς όχι μόνον δεν αντα­πο­κρί­νο­νται στα όσα έχει δεσμευ­τεί η ελλη­νική πλευρά, αλλά αφήνουν έκθε­τους και τους Μέρκελ και Σόιμπλε απέ­να­ντι στους δικούς τους βου­λευ­τές.

Η γερ­μα­νική πλευρά ανα­μέ­νει τώρα από την Αθήνα να τηρήσει τα συμπε­φω­νη­μένα έτσι ώστε να ολο­κλη­ρω­θεί επι­τέ­λους η αξιο­λό­γηση -την οποία η Welt τοπο­θε­τεί χρονικά ακόμη και στο ερχό­μενο καλοκαίρι- και να ορι­στι­κο­ποι­η­θεί εν συνε­χεία και η συμ­με­τοχή του ΔΝΤ.

Οι εκα­τέ­ρω­θεν δηλώ­σεις και τοπο­θε­τή­σεις όμως θα πρέπει να αξιο­λο­γη­θούν και στα συμ­φρα­ζό­μενα της προ­σφυ­γι­κής κρίσης. Στις ευρω­παϊ­κές πρω­τεύ­ου­σες και δη στη γερ­μα­νική, υπάρχει μεγάλη δυσα­ρέ­σκεια για την στάση της Ελλάδας και την αδυ­να­μία, όπως χαρα­κτη­ρί­ζε­ται, της ελλη­νι­κής πλευράς να προ­στα­τεύ­σει τα εξω­τε­ρικά σύνορα της ΕΕ. Μετά την εμφανή προ­σπά­θεια της Αθήνας να εκμε­ταλ­λευ­τεί το προ­σφυ­γικό για να απο­σπά­σει εκπτώ­σεις στο πεδίο των μεταρ­ρυθ­μί­σεων, ήρθε η σειρά του Βερο­λί­νου να αξιο­ποι­ή­σει και πάλι το χαρτί της οικο­νο­μίας για να πιέσει την Ελλάδα να ανα­λά­βει πιο ενεργό και απο­τε­λε­σμα­τικό ρόλο στην ανα­χαί­τιση των προ­σφυ­γι­κών ροών. Δεν απο­κλεί­ε­ται μάλιστα να επα­νέλ­θει οσο­νούπω ο γερ­μα­νός υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών και στη συζή­τηση περί Grexit. Η γερ­μα­νική παροι­μία για τη στάμνα στο πηγάδι που χρη­σι­μο­ποί­ησε άλλωστε , σημαί­νει ότι όποιος το παρα­κά­νει, στο τέλος την παθαί­νει.

www.dw.com/