Απαράδεκτες οι συνθήκες διαβίωσης των μεταναστών στα παλαιά σφαγεία

Νέα «κραυγή» αγωνίας απευ­θύ­νουν οι εθε­λο­ντές που βρί­σκο­νται στην άτυπη δομή φιλο­ξε­νίας προ­σφύ­γων και μετα­να­στών στα παλιά σφαγεία της Ρόδου, καθώς χτες, συμπλη­ρώ­θη­καν 27 ολό­κλη­ροι μήνες (!) από την λει­τουρ­γία τους.

Η κοι­νω­νία της Ρόδου, επι­χει­ρη­μα­τίες, απλοί πολίτες αλλά και οι τοπικές αρχές και φορείς, στή­ρι­ξαν και στη­ρί­ζουν εμπρά­κτως μέχρι και σήμερα την δομή αυτή, η οποία όμως, δεν φαί­νε­ται να έχει περισ­σό­τερα περι­θώ­ρια για να παρα­μεί­νει ως έχει.

Παρά το γεγονός πως ο δήμαρ­χος Ρόδου κ. Φώτης Χατζη­διά­κος έχει επα­νει­λημ­μένα επι­ση­μά­νει ότι δεν πρό­κει­ται να δεχτεί την ίδρυση και λει­τουρ­γία hotspot στο νησί, οι συν­θή­κες που επι­κρα­τούν απαι­τούν την εξεύ­ρεση μιας ορι­στι­κής λύσης.

Η θέση την οποία είχε εκφρά­σει ο Σύριζα διά της Νομαρ­χια­κής Επι­τρο­πής του στο πρό­σφατο παρελ­θόν, δεν ήταν η δημιουρ­γία μίας τέτοιας δομής, όπως τα hotspot στα νησιά της Λέρου και της Κω, αλλά η δημιουρ­γία μίας δομής φιλο­ξε­νίας που να μπο­ρέ­σει να εξα­σφα­λί­σει την φιλο­ξε­νία σε καλύ­τε­ρες συν­θή­κες δια­βί­ω­σης των ανθρώ­πων αυτών. Κι αυτό γιατί οι πρό­σφυ­γες και οι παρά­τυ­ποι μετα­νά­στες που μετα­φέ­ρο­νται στην άτυπη δομή φιλο­ξε­νίας στα παλιά σφαγεία της Ρόδου, είναι στη συντρι­πτική τους πλειο­ψη­φία όσοι, είτε έχουν άσυλο, είτε έχουν κάνει αίτηση για χορή­γηση ασύλου. Επίσης, πολλοί είναι εκείνοι που έρχο­νται στην Ρόδο από άλλα νησιά , όπως το Καστε­λό­ριζο και η Κως, και περι­μέ­νουν αυτή την δια­δι­κα­σία.

Ο κ. Χατζη­διά­κος πάντως, αν και έχει ξεκα­θα­ρί­σει σε δηλώ­σεις του ότι είναι στις προ­θέ­σεις του να κλείσει την συγκε­κρι­μένη δομή (λόγω των σχεδίων για την συνο­λική ανά­πλαση του μετώπου και την αξιο­ποί­ηση αυτού του χώρου) κρατά κλειστά τα χαρτιά του για την εναλ­λα­κτική πρόταση μετε­γκα­τά­στα­σης σε άλλο χώρο, ή δημιουρ­γίας άλλης δομής.

Υπάρχει βέβαια και η άλλη άποψη, που λέει ότι εάν δημιουρ­γη­θεί χώρος για hotspot στο νησί, θα εξα­σφα­λι­στεί η σίτιση (η οποία επι­χο­ρη­γεί­ται από την Ευρώπη) και η φύλαξη. Με αυτή την θέση όμως, όλοι είναι πολύ επι­φυ­λα­κτι­κοί.

«Κραυγή» αγωνίας από τους εθε­λο­ντές

Την ίδια ώρα, οι εθε­λο­ντές έχουν πλέον σηκώσει τα χέρια… ψηλά.

«Για 27 ολό­κλη­ρους μήνες, βρι­σκό­μα­στε εδώ λίγα άτομα, προ­σπα­θώ­ντας καθη­με­ρινά να εξα­σφα­λί­σουμε τροφή για όσους έρχο­νται στη Ρόδο και τους φιλο­ξε­νούμε σε αυτή την δομή. Υπάρ­χουν βέβαια ακόμη αρκετά μεγάλες προ­σφο­ρές από επι­χει­ρη­μα­τίες της Ρόδου, με ή χωρίς τη μεσο­λά­βηση του Δήμου, όμως εδώ και καιρό αντι­με­τω­πί­ζουμε δυσκο­λίες στην εξα­σφά­λιση των απαι­τού­με­νων ποσο­τή­των τρο­φί­μων. Σήμερα δεν έχουμε τις προ­σφο­ρές που δεχό­μα­σταν πριν. Και κάνουμε συνεχώς εκκλή­σεις για βρε­φι­κές τροφές και για άλλα τρόφιμα ώστε να μπο­ρέ­σουμε να ταΐ­σουμε τους ανθρω­πους αυτούς…» δήλωσε χτες ο εθε­λο­ντής και «ψυχή» αυτής της δομής, κ. Ντίνος Μαντι­κός, που είναι και ο επι­κε­φα­λής της ομάδας συμπο­λι­τών μας η οποία στη­ρί­ζει εθε­λο­ντικά και αφι­λο­κερ­δώς όλες τις προ­σπά­θειες για την φιλο­ξε­νία των προ­σφύ­γων και μετα­να­στών στο νησί της Ρόδου, από τον Αύγου­στο του 2015.

«Αντέ­ξαμε μέχρι σήμερα και έχουμε ακόμη κου­ρά­γιο. Ωστόσο θα πρέπει να κατα­λά­βουν κάποιοι ότι ο εθε­λο­ντι­σμός δεν μπορεί να συνε­χι­στεί με αυτή την κατά­σταση. Μόνον σήμερα, έχουμε 57 άτομα και πριν δύο ημέρες, η Ύπατη Αρμο­στεία του ΟΗΕ ανέλαβε την μετε­γκα­τά­σταση τεσ­σά­ρων οικο­γε­νειών με πέντε – έξι άτομα η καθεμία σε σπίτια. Οι ροές όμως, δεν στα­μα­τούν. Ήδη απο­βι­βά­στη­καν κι άλλοι, ενώ ανα­μέ­νε­ται να έρχο­νται συνεχώς. Με τις υπάρ­χου­σες εγκα­τα­στά­σεις που καλώς ή κακώς υπάρ­χουν εδώ, στα παλιά σφαγεία και με τις παρού­σες συν­θή­κες δεν μπο­ρούμε να συνε­χί­σουμε άλλο. Πρέπει να βρεθεί ορι­στική λύση. Βεβαίως πρέπει να βρεθεί λύση για την προ­ώ­θησή τους και από το κεντρικό κράτος. Ωστόσο, η δομή εδώ δεν μπορεί να λει­τουρ­γή­σει άλλο έτσι….», δήλωσε ο κ. Μαντι­κός. Πάντως παρά τις προ­σπά­θειες, τις δωρεές σε τρόφιμα και ρούχα και την φιλο­ξε­νία, η κατά­σταση με τις ροές συνε­χί­ζε­ται. Και είναι μια πραγ­μα­τι­κό­τητα με την οποία η Ρόδος βρί­σκε­ται αντι­μέ­τωπη.

Στην άτυπη δομή φιλο­ξε­νίας προ­σφύ­γων και μετα­να­στών στα παλιά σφαγεία της Ρόδου, φιλο­ξε­νού­νται σήμερα 57 άτομα, εκ των οποίων 21 παιδιά και αρκετά βρέφη.

Ο κ. Μαντι­κός, περιέ­γραψε την καθη­με­ρινή προ­σπά­θεια και την ανη­συ­χία που δια­κα­τέ­χει τους εθε­λο­ντές που προ­σπα­θούν να βρουν τρόφιμα για τους μετα­νά­στες, και φάρμακα για τα οποία έχει ανα­λά­βει την ευθύνη ο ιατρός κ. Σάββας Καρα­γιάν­νης, ενώ το Νοσο­κο­μείο Ρόδου, βοηθάει για την ιατρική τους περί­θαλψη, τις εξε­τά­σεις κ.λπ. καθώς και η προϊ­στα­μένη της Παι­δια­τρι­κής Κλι­νι­κής, κα Ντίνα Μαχαι­ρί­δου.

«Ξεκι­νή­σαμε στις 16 Αυγού­στου 2015 με 50 άτομα. Ο αριθμός των μετα­να­στών που βρί­σκουν στέγη στα παλιά σφαγεία αυξο­μειώ­νε­ται διαρκώς. Η κατά­σταση δεν μπορεί να συνε­χι­σθεί ως έχει. Ο χώρος των παλιών σφα­γείων δεν πληροί βασικές συν­θή­κες δια­βί­ω­σης, παρά τις μεγάλες προ­σπά­θειες που κατα­βάλ­λο­νται. Όλοι το γνω­ρί­ζουμε αυτό. Σε κάθε περί­πτωση, είχα επι­ση­μά­νει στις αρμό­διες αρχές ότι είναι απο­λύ­τως ανα­γκαίο να βρεθεί ένας νέος χώρος για τη φιλο­ξε­νία των μετα­να­στών. Θα πρέπει να παρθούν κάποιες απο­φά­σεις. Καλώς ή κακώς υπάρχει η ανάγκη μίας δομής φιλο­ξε­νίας μετα­να­στών στη Ρόδο. Ας την ονο­μά­σουν αυτή τη δομή όπως θέλουν, ας την απο­κα­λέ­σουν hotspot ή πρό­χειρο κατά­λυμα φιλο­ξε­νίας. Στην ουσία για ένα άτυπο hotspot πρό­κει­ται… Ως συνήθως όμως παί­ζουμε με τις λέξεις και χάνουμε την ουσία. Το πρό­βλημα είναι υπαρκτό και απαιτεί ουσια­στι­κές λύσεις. Δεν μπορεί να λει­τουρ­γεί αυτός ο χώρος φιλο­ξε­νίας πάντα σε εθε­λο­ντική βάση. Αυτά τα δύο χρόνια κάνουμε υπε­ράν­θρω­πες προ­σπά­θειες για την άψογη λει­τουρ­γία του και ευχα­ρι­στούμε όλη τη ροδιακή κοι­νω­νία που μας συμπα­ρα­στέ­κε­ται. Πολλές ευχα­ρι­στίες θέλουμε να εκφρά­σουμε τόσο στους για­τρούς του νοσο­κο­μείου, στην Ύπατη Αρμο­στεία του ΟΗΕ, στους επι­χει­ρη­μα­τίες και στους μεμο­νω­μέ­νους εθε­λο­ντές. Χωρίς αυτούς δεν θα είχαμε κατα­φέ­ρει τίποτε. Κατα­φέ­ραμε να δια­χει­ρι­στούμε το πρό­βλημα χωρίς να γίνει ευρέως αντι­λη­πτό ότι υπάρχει μία τέτοια δομή στη Ρόδο. Δεν ξέρω όμως για πόσο μπο­ρούμε να συνε­χί­σουμε κάτω από αυτές τις συν­θή­κες» όπως ανέφερε.