«Ηταν οι μεγαλύτερες…»

«500 τόνοι νερού το στρέμμα δεν μπορούν να αντι­με­τω­πι­στούν» ακούμε. Σωστά…Μπορείς όμως να περιο­ρί­σεις τις επι­πτώ­σεις. Πως να περιο­ρί­ζεις τόσο νερό, με απο­τέ­λε­σμα να υπερ­χει­λί­σει ο ποταμός του Κραυ­σί­δωνα που περνάει μέσα από την πόλη του Βόλου, όταν οι εκβολές του από 240 μέτρα πλάτος πριν χρόνια έχουν σήμερα 40 μέτρα πλάτος, σύμφωνα με τον τοπικό τύπο, με απο­δεί­ξεις και χάρτες της κτη­μα­τι­κής; Από το 1988 μάλιστα, υπάρχει  προ­σπά­θεια να καλυ­φθεί και να μετα­τρα­πεί σε δρόμο. Οι έντονες αντι­δρά­σεις οικο­λό­γων και πολιτών απέ­τρε­ψαν μέχρι στιγμής μια τέτοια εξέλιξη. Όταν απο­ψι­λώ­νεις όχθες των ποταμών και αφήνεις την κοίτη έρμαιο της δια­βρω­σης, αφού η ταχύ­τητα και η ενέρ­γεια της ροής αυξά­νε­ται εκθε­τικά; Οταν όλα τα ρέματα της πόλης είναι κανα­λο­ποι­η­μένα, ευθυ­γραμ­μι­σμένα και μπε­το­ποι­η­μένα; Κι αυτό δεν αφορά μόνον τον Βόλο αλλά κάθε πόλη. Όπως λέει και ο Ευθ. Λέκκας, «Πρέπει, να ξανα­συ­ζη­τή­σουμε τον τρόπο οριο­θέ­τη­σης των ρεμάτων, με μεγα­λύ­τε­ρες κοίτες και σημεία εκτό­νω­σης – πρό­κει­ται για ένα πολύ δύσκολο θέμα, καθώς συχνά οι χεί­μαρ­ροι διέρ­χο­νται μέσα από κατοι­κη­μέ­νες περιο­χές και η κοίτη μπορεί να αυξηθεί μόνο με απαλ­λο­τριώ­σεις.» Έχουμε, δυστυ­χώς, μπει στην εποχή των «κλι­μα­τι­κών ρεκόρ» που σπάνε. Μικρή σημασία έχει εάν θα «σπάσουν» φέτος ή του χρόνου, εάν θα αφορούν τις υψη­λό­τε­ρες θερ­μο­κρα­σίες, τη διάρ­κεια του καύσωνα, τον όγκο βρο­χό­πτω­σης, την ξηρασία, τις πλημ­μύ­ρες. Ξέρουμε ότι θα συμ­βαί­νουν. Και το γνω­ρί­ζουν ακόμη καλύ­τερα όλοι οι εμπλε­κό­με­νοι φορείς. Ναι, έπρεπε οι αρμό­διοι να περι­μέ­νουν πρω­το­φανή ύψη βροχής και να είχαν πάρει περισ­σό­τερα μέτρα. Να είχαν καθα­ρί­σει ρέματα, να είχαν εντο­πί­σει εμπόδια στα νερά, να γνώ­ρι­ζαν τα αδύναμα σημεία χρόνια τώρα που πνι­γό­μα­στε με τις απλές βροχές (καλή ώρα στην πρω­τεύ­ουσα που πνί­γε­ται σε συγκε­κρι­μένα σημεία με την παρα­μι­κρή βροχή). Γιατί μόνο τότε μπορούν να πουν το «κάναμε ό,τι ήταν ανθρω­πί­νως δυνατό». Δια­φο­ρε­τικά, κάθε ενη­μέ­ρωση που ξεκινά με το «ήταν οι μεγα­λύ­τε­ρες…» μοιάζει περισ­σό­τερο με ανα­ζή­τηση ενός άλλοθι, παρά με κάποια αντι­κει­με­νική δια­πί­στωση.