Ο απόπλους της ντροπής

Δεν ξέρω αν λυ­πά­μαι, αν ντρέ­πο­μαι, αν έχω πάθει σοκ, αν ορ­γί­ζο­μαι, αν θέλω να κρυ­φτώ από αυτόν τον μι­σάν­θρω­πο κόσμο ή όλα αυτά μαζί. Ένας άν­θρω­πος σκο­τώ­θη­κε επει­δή το πλή­ρω­μα του πλοί­ου τον πέ­τα­ξε στην θά­λασ­σα. Οι ναυ­τι­κοί που πε­ρι­συλ­λέ­γουν ναυα­γούς, πέ­τα­ξαν επι­βά­τη στην θά­λασ­σα! Και γύ­ρι­σαν την πλάτη κι έφυ­γαν για το τα­ξί­δι τους χωρίς να κοι­τά­ξουν πίσω. Δεν ήταν δα και κα­νέ­νας “επώ­νυ­μος”… Ηταν ένας απλός φτω­χο­διά­βο­λος από την Κρήτη. Ο αδύ­να­μος είναι εύ­κο­λος στό­χος… Η δο­λο­φο­νία του Αντω­νη Κα­ρυώ­τη απο­τε­λεί τον τε­λευ­ταίο κρίκο μιας αλυ­σί­δας πε­ρι­στα­τι­κών ακραί­ας απαν­θρω­πιάς που έχουν συμ­βεί το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα. Πε­ρι­στα­τι­κά που κά­πο­τε θα τα χα­ρα­κτη­ρί­ζα­με πρω­το­φα­νή και συ­γκλο­νι­στι­κά, αλλά πλέον έχουν κα­τα­στα­στεί μέρος της κα­θη­με­ρι­νής ρου­τί­νας και επι της ου­σί­ας προ­κα­λούν όλο και μι­κρό­τε­ρο σοκ, μο­λο­νό­τι το κα­θέ­να από αυτά είναι χει­ρό­τε­ρο από το προη­γού­με­νο.  Είναι κο­ντό­φθαλ­μο να πι­στεύ­ου­με οτι το πρό­βλη­μα πε­ριο­ρί­ζε­ται μόνο στα δυο μέλη του πλη­ρώ­μα­τος και τον κα­πε­τά­νιο που ανα­κοί­νω­σε από τα με­γά­φω­να οτι δεν έχει ευ­θύ­νη αυτός και η εται­ρεία, το πρό­βλη­μα μας είναι πολύ πιο με­γά­λο. Η βαρ­βα­ρό­τη­τα, η αδια­φο­ρία για μια αν­θρώ­πι­νη ζωή και ο ωχα­δελ­φι­σμός, στοι­χεία κοι­νω­νιών σε από­λυ­τη πα­ρακ­μή,  δεν αφο­ρούν μόνο σε ένα μικρό μόνο κομ­μά­τι της κοι­νω­νί­ας, ας μη βαυ­κα­λι­ζό­μα­στε…  Ήρθε μάλ­λον η στιγ­μή να ξε­κι­νή­σει ένας ευρύς διά­λο­γος για τη μι­κρο­ψυ­χία που εξα­πλώ­νε­ται ρα­γδαία στη χώρα. Αν εί­μα­στε άν­θρω­ποι ευ­συ­νεί­δη­τοι και μπο­ρού­με να κοι­τά­ξου­με πέρα από την εθνό­τη­τα, το φύλο και οτι­δή­πο­τε άλλο δια­φο­ρο­ποιεί αυτόν που βρί­σκε­ται έστω και από τύχη σε θέση ισχύ­ος σε σχέση με έναν πιο ευά­λω­το, τότε ας ανα­λο­γι­στού­με πόσα συμ­βά­ντα  λαμ­βά­νουν χώρα αλλά απα­σχο­λούν την κοινή γνώμη μόνο για ελά­χι­στο χρόνο ή κα­θό­λου. Δεν είναι αυτή κάθε αυτή η συ­μπε­ρι­φο­ρά απλώς, αλλά η κα­νο­νι­κο­ποί­η­σή της μέσω της σιω­πη­ρής  απο­δο­χής, της πα­ρά­βλε­ψής και της επα­νά­λη­ψής της. Μία το­ξι­κή αυλ­λο­γι­κή «ανο­σία» που εξου­δε­τε­ρώ­νει τον αν­θρω­πι­σμό. Δεν αφο­ρούν απο­κλει­στι­κά σε θα­να­τη­φό­ρα γε­γο­νό­τα οι πα­ρα­πά­νω σκέ­ψεις, αλλά σε όλο το αυ­θόρ­μη­το και ωμό ΜΙΣΟΣ που εξα­πλώ­νε­ται ως δη­λη­τή­ριο κάτω από το πετσί της κοι­νω­νί­ας, την έλ­λει­ψη παι­δεί­ας, συ­ναί­σθη­σης, εν­συ­ναί­σθη­σης, την ανά­δυ­ση ενός κυ­νι­σμού, μιας μι­σαν­θρω­πί­ας και ενός yolo ατο­μι­κι­σμού χωρίς προη­γού­με­νο.