Νίκος Γιάννου: «Η νύχτα είναι πιο παντελονάτη και πολύ πιο καθαρή από την πολιτική»

Σε ποια ηλικία ξεκί­νη­σες να τρα­γου­δάς; Ποιος σε ανα­κά­λυψε καλ­λι­τε­χνικά;

Ξεκί­νησα να τρα­γου­δάω στην ηλικία των 20 επαγ­γελ­μα­τικά στο Melody Palace. Mε ανα­κά­λυψε και με παρό­τρυνε (σχεδόν με το ζόρι) ο αεί­μνη­στος Βασίλης Παπα­νι­κό­λας. Εiχα πάει σαν πελάτης σε ένα μπά­τσε­λορ πάρτι και μου έφεραν το μικρό­φωνο να τρα­γου­δήσω επί τόπου ήρθε και με έπιασε ο Βασίλης και μου λέει θα γίνεις τρα­γου­δι­στής. Στην αρχή γέλασα και δεν τον πήρα στα σοβαρά αργό­τερα όμως αφού επέ­μεινε είπα να το δοκι­μάσω κι έτσι ξεκί­νη­σαν όλα…

Σε νεαρή ηλικία έκανες καριέρα και στην Αθήνα. Ωστόσο, επέ­λε­ξες να επι­στρέ­ψεις στη Ρόδο. Τι ήταν αυτό που σε έφερε πίσω; Δεν σου δόθηκαν ευκαι­ρίες ή υπήρχε άλλη αιτία που είχε να κάνει με τον αντα­γω­νι­σμό της δου­λειάς σου;

Δούλεψα στην Αθήνα (και σχεδόν σε όλη την Ελλάδα και το εξω­τε­ρικό) σε πάρα πολλά μαγαζιά και έκανα συνερ­γα­σίες για τις οποίες είμαι υπε­ρή­φα­νος. Όμορφες δου­λειές, δύσκο­λες, αλλά αυτό το δύσκολο μου αρέσει. Με έφερε πίσω η οικο­γέ­νεια. Θεωρώ ότι επειδή η γυναίκα μου ήταν σε πολύ μικρή ηλικία, Ροδί­τισσα και δεν είχε κανέναν συγγενή ή φίλο, πάνω στην Αθήνα, το να την κλει­δώσω σε ένα σπίτι μόνη με ένα μωρό κι εγώ να κυνηγάω την καριέρα, θα ήτανε σαν να κατα­δί­καζα τον εαυτό μου να χωρίσω και να διαλύσω την οικο­γέ­νειά μου, γι’ αυτό λοιπόν έκατσα τα ζύγισα τα έβαλα κάτω και διάλεξα ανάμεσα στην οικο­γέ­νεια και την καριέρα. Επέλεξα λοιπόν την οικο­γέ­νεια, αλλά αυτό δεν σημαί­νει ότι, τα παρά­τησα κιόλας, για αυτό συνε­χίζω και βγάζω τρα­γού­δια. Είμαι στην PANIK που θεωρώ ότι είναι η καλύ­τερη εται­ρεία της Ελλάδος αυτή τη στιγμή και προ­σπαθώ να προ­σφέρω, έστω εξ απο­στά­σεως, ότι καλύ­τερο μπορώ στην ελλη­νική δισκο­γρα­φία και στο ελλη­νικό κοινό.

Η νύχτα σήμερα είναι σε καλύ­τερο ή σε χει­ρό­τερο επίπεδο από ό,τι ήταν παλιά, διότι όλοι μιλάνε για την εξαι­ρε­τική νυχτε­ρινή ζωή που είχε η Ρόδος.

Θεωρώ ότι η νύχτα της Ρόδου δεν είναι όπως ήταν πριν, βασικά δεν έχει καμία σχέση με αυτό που βλέπετε σήμερα. Είναι σαν να βλέπετε το φάντα­σμα της νύχτας της Ρόδου! Όμως εμείς πάλι δεν το βάζουμε κάτω και προ­σπα­θούμε να κρα­τή­σουμε ό,τι μπο­ρούμε και με όποιο τρόπο μπο­ρούμε, από την παλιά αίγλη της νυχτε­ρι­νής δια­σκέ­δα­σης και αυτό μπο­ρείτε να το δια­πι­στώ­σετε εύκολα αν έρθετε να μας ακού­σετε.

Έχεις αρκετά χρόνια στο επάγ­γελμα. Ποιοι καλ­λι­τέ­χνες σε εντυ­πω­σί­α­σαν από τη συνερ­γα­σία σας; Υπήρξαν και κάποιοι που σε εξέ­πλη­ξαν αρνη­τικά;

Φέτος κλείνω 27 χρόνια επαγ­γελ­μα­τικά στο τρα­γούδι ο αγα­πη­μέ­νος μου καλ­λι­τέ­χνης. Ο καλύ­τε­ρος επαγ­γελ­μα­τίας και ο καλύ­τε­ρος άνθρω­πος που συνά­ντησα στη δουλειά είναι ο Λευ­τέ­ρης Παντα­ζής με τον οποίο δεθή­καμε και προ­σω­πικά και γίναμε και κου­μπά­ροι. Ο Λευ­τέ­ρης με πάντρεψε και η κόρη του η Κόνι Μεταξά μου βάφτισε το γιο μου. Αρκετοί καλ­λι­τέ­χνες με εξέ­πλη­ξαν αρνη­τικά. Η δουλειά μας δυστυ­χώς δίνει μια χαρά και δέκα πίκρες! Είναι πάρα πολύ δύσκολη δουλειά, δεν είναι εύκολη, όσοι θεωρούν ότι είναι εύκολο να τρα­γου­δάς και να είσαι στα­θε­ρός (δηλαδή να μην είσαι πυρο­τέ­χνημα) κάνουν μεγάλο λάθος. Δεν θέλω να ονομάσω ποιοι καλ­λι­τέ­χνες δεν μου φέρ­θη­καν καλά ή μου έκαναν πόλεμο για τους δικούς τους λόγους, το κρατάω για μένα αυτό. Πάντως έτσι για την ιστορία οι περισ­σό­τε­ροι ήταν έτσι.

Οι γνήσιοι «μπου­ζου­ξή­δες» έχουν ανα­πο­λή­σει τις χρονιές με τα γύψινα πιάτα που έκαναν «βουνό» μπροστά στα πόδια του καλ­λι­τέ­χνη. Υπάρχει κάτι ιδιαί­τερο που θυμάσαι από αυτή την περίοδο;

Εγώ τις πρόλαβα στο τελεί­ωμά τους αυτές τις εποχές. Μου άρεσαν τα πιάτα, είχαν πλάκα, κάποιες φορές όμως συνέ­βαι­ναν και ατυ­χή­ματα. Προ­σω­πικά εμένα μου αρέσουν περισ­σό­τερο τα λου­λού­δια από τα πιάτα θεωρώ ότι αν σου πετάει κάποιος λου­λού­δια σε τιμάει και σέβεται καλύ­τερα από να σου πετάει πιάτα. Εμένα μου λείπει περισ­σό­τερο η νοο­τρο­πία που είχαμε τότε, μου λείπουν αυτοί οι μάγκες με τις παραγ­γε­λίες που ήθελαν το τρα­γούδι τους και το πλή­ρω­ναν. Αυτοί που σέβο­νταν τον καλ­λι­τέ­χνη πραγ­μα­τικά. Τώρα να σου πω την αλήθεια με χαλάει που τρα­γου­δάω και οι μισοί πελάτες με τραβάνε βίντεο με το κινητό τους. Χάνουμε την στιγμή, χάνουμε την πραγ­μα­τική δια­σκέ­δαση και τραβάμε βίντεο για να το δούμε μετά στο σπίτι μας μόνοι μας ή να το ανε­βά­σουμε στα σόσιαλ να δεί­ξουμε ότι ήμασταν στα μπου­ζού­κια. Κάπου εκεί το χάνουμε νομίζω…

Σε όλα τα επαγ­γέλ­ματα τα μερο­κά­ματα ανε­βαί­νουν. Στην νύχτα όμως με αφορμή και την οικο­νο­μική κρίση ακο­λού­θη­σαν αντί­θετη πορεία. Επι­στρέ­ψαμε σε ικα­νο­ποι­η­τικό επίπεδο ή μένει μόνο η λάμψη της;

Τα μερο­κά­ματα που παίρ­ναμε παλιά δεν υπάρ­χουν πλέον. Νομίζω αυτές οι εποχές τελεί­ω­σαν ανε­πι­στρε­πτί προ­σω­πικά κρατάω το μερο­κά­ματό μου σε ένα ικα­νο­ποι­η­τικό επίπεδο για τα σημε­ρινά δεδο­μένα, όμως δυστυ­χώς με μια μέρα την εβδο­μάδα που δου­λεύ­ουμε δεν είναι και ό,τι πιο εύκολο να ζήσεις μια οικο­γέ­νεια με 3 παιδιά ωστόσο πάντα προ­σπαθώ να βρίσκω τρόπους να συντη­ρού­μαι οικο­νο­μικά και να ζούμε με αξιο­πρέ­πεια

Να περι­μέ­νουμε κάποια νέα δισκο­γρα­φική δουλειά;

Ναι, ετοι­μάζω ένα και­νούρ­γιο τρα­γούδι που θα κυκλο­φο­ρή­σει γύρω στο Νοέμβρη.

Το προ­σω­νύ­μιο «αφρός» πώς προ­έ­κυψε;

Όταν ήμουν μικρός χρη­σι­μο­ποιούσα έντονα την έκφραση «είμαστε στον αφρό» επίσης όταν έβλεπα κάτι ωραίο, είτε κορίτσι ήταν αυτό, είτε αυτο­κί­νητο, είτε ένα ωραίο σπίτι έλεγα «αφρός». Όταν λοιπόν ξεκί­νησα να τρα­γου­δάω φώναζα από το μικρό­φωνο «στον αφρό είμαστε» και έτσι μου κόλλησε το παρα­τσού­κλι ο συγ­χω­ρε­μέ­νος Βασίλης ο Παπα­νι­κό­λας, ο ιδιο­κτή­της του Melody Palace, ε και από τότε έμεινε! Έλεγαν όλοι πάμε στον αφρό. Η αλήθεια ήταν πια­σά­ρικο αφού στην αρχή της καριέ­ρας μου όλοι μου έλεγαν να βγω δισκο­γρα­φικά σαν Νίκος Aφρός και όχι σαν Νίκος Γιάννου, ακόμα και σήμερα έχει πολλούς στην Αθήνα που δεν με ξέρουν με το κανο­νικό μου όνομα αλλά με ξέρουν σαν Aφρό.

Από την εμπει­ρία σου στις εκλογές της Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης, μιας και ήσουν υπο­ψή­φιος στον συν­δυα­σμό του Αντώνη Καμπου­ράκη, τι απο­κό­μι­σες; Είναι σκλη­ρό­τερη η νύχτα ή η πολι­τική;

Δεν έχει καμία σχέση η νύχτα με την πολι­τική θεωρώ ότι η νύχτα είναι πολύ πιο παντε­λο­νάτη και πολύ πιο καθαρή από την πολι­τική. Γενικά δεν ήθελα να ασχο­ληθώ με την πολι­τική, ασχο­λή­θηκα γιατί ο Αντώνης ο Καμπου­ρά­κης είναι φίλος μου πραγ­μα­τι­κός και γιατί πίστευα (και φυσικά πιστεύω ακόμα) σε αυτόν. Το απο­τέ­λε­σμα γενικά δεν με ξένισε να σας πω την αλήθεια, το ψιλο­πε­ρί­μενα, ήξερα ότι αν δεν βγούμε από τον πρώτο γύρο στον δεύτερο θα χάσουμε δυστυ­χώς, επειδή έχω νιώσει και εγώ (για άλλους φυσικά λόγους) στο πετσί μου τον φθόνο, την ζήλια και την κακία των φίλων μου και ξέρω μέχρι πού μπορεί να φτάσει αυτό το μίσος. Πιστεύω κατα­λα­βαί­νετε τι εννοώ;

Ναι, η πολι­τική είναι σκλη­ρό­τερη όμως μπορώ να πω ότι μου άρεσε σαν εμπει­ρία, η αλήθεια είναι ότι η πολι­τική ξεκα­θα­ρί­ζει το τοπίο και σε προ­σγειώ­νει στην πραγ­μα­τι­κό­τητα.