Αμετάκλητη η καταδίκη Πανηγύρη για απιστία

Με από­φα­ση, που εξέ­δω­σε το Ζ’ Ποι­νι­κό Τμήμα του Αρεί­ου Πάγου, απορ­ρί­φθη­κε η αί­τη­ση αναί­ρε­σης, που άσκη­σε ο δή­μαρ­χος σε αργία Με­γί­στης κ. Παύ­λος Πα­νη­γύ­ρης, για την αναί­ρε­ση της υπ’ αριθ. 93/2015 από­φα­σης του Πε­ντα­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου με την οποία είχε κη­ρυ­χθεί ένο­χος για την αξιό­ποι­νη πράξη της απι­στί­ας στην υπη­ρε­σία κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση σε βάρος του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου από την οποία προ­ξε­νή­θη­κε ζημία, ανω­τέ­ρα του ποσού των 150.000 ευρώ, και του επε­βλή­θη ποινή κά­θειρ­ξης πέντε ετών, που με­τέ­τρε­ψε προς πέντε ευρώ ημε­ρη­σί­ως, με ελα­φρυ­ντι­κό.

Η κα­τα­δί­κη εις βάρος του δη­μάρ­χου κα­τέ­στη αμε­τά­κλη­τη και ως εκ τού­του απώ­λε­σε την δυ­να­τό­τη­τα ανα­κλή­σε­ως της από­φα­σης με την οποία τέ­θη­κε σε αργία η οποία κα­θί­στα­ται ορι­στι­κή.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος, φέ­ρε­ται από το έτος 2000 έως και το έτος 2007, να προ­έ­βη σε δα­πά­νες που κρί­θη­καν πα­ρά­νο­μες.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να, προ­έ­βη σε δα­πά­νη για “κα­θα­ρι­σμό αυ­λα­κών”, η οποία ανέρ­χε­ται συ­νο­λι­κά στο ποσό των 80.722,76 ευρώ για το έτος 2000, στο ποσό των 65,643,21 ευρώ για το έτος 2002, στο ποσό των 105.337,81 ευρώ για το έτος 2003, στο ποσό των 74.279,27 ευρώ για το έτος 2004 και στο ποσό των 2.672,26 ευρώ για το έτος 2005.

Συ­νο­λι­κά λοι­πόν η δα­πά­νη στην οποία υπέ­βα­λε το Δήμο για τα έτη αυτά ανήλ­θε στο συ­νο­λι­κό ποσό των 328.655,31 ευρώ και δεν ήταν νό­μι­μη διότι οι προ­πε­ρι­γρα­φό­με­νες ερ­γα­σί­ες “κα­θα­ρι­σμού” δεν απο­τε­λούν δη­μό­σιο έργο για το οποίο δύ­να­ται να προ­σλη­φθεί ερ­γα­το­τε­χνι­κό προ­σω­πι­κό, δεν έγινε με­λέ­τη της διευ­θύ­νου­σας υπη­ρε­σί­ας, βε­βαί­ω­ση του επι­βλέ­πο­ντος για τον αριθ­μό των ημε­ρο­μι­σθί­ων που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν, από­φα­ση του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου, από­φα­ση για την πρό­σλη­ψη και βε­βαί­ω­ση καλής εκτέ­λε­σης, δεν έγι­ναν οι νό­μι­μες κρα­τή­σεις και στις μι­σθο­λο­γι­κές κα­τα­στά­σεις για την εκτέ­λε­ση των έργων συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται αφε­νός τρεις τα­κτι­κοί υπάλ­λη­λοι του Δήμου και ερ­γα­ζό­με­νοι που απα­σχο­λού­νται ταυ­τό­χρο­να στον Δήμο με σύμ­βα­ση ιδιω­τι­κού δι­καί­ου ορι­σμέ­νου χρό­νου και μί­σθω­σης έργου και ελάμ­βα­ναν απο­δο­χές και από τις δύο πηγές και αφε­τέ­ρου ερ­γα­ζό­με­νοι στο Δήμο με σύμ­βα­ση ιδιω­τι­κού δι­καί­ου ορι­σμέ­νου χρό­νου και μί­σθω­σης έργου.

Πε­ραι­τέ­ρω, απο­δεί­χτη­κε ότι η δα­πά­νη αυτή δεν κά­λυ­πτε μία πραγ­μα­τι­κή και υπαρ­κτή ανά­γκη κα­θα­ρι­σμού αυ­λα­κών της νήσου, η οποία λόγω της μι­κρής εκτά­σε­ως της δεν δια­θέ­τει τέ­τοιο μήκος αυ­λα­κών.

Η πραγ­μα­τι­κή ανά­γκη κα­θα­ρι­σμού ήταν πολύ μικρή και μπο­ρού­σε να κα­λυ­φθεί με τις υπη­ρε­σί­ες του τα­κτι­κού ερ­γα­το­τε­χνι­κού προ­σω­πι­κού του δήμου.

Επί­σης, προ­έ­βη και σε δα­πά­νη πλη­ρω­μής λο­γα­ρια­σμών τελών κι­νη­τής τη­λε­φω­νί­ας, η οποία ομοί­ως δεν ήταν νό­μι­μη, δε­δο­μέ­νου ότι δεν υπάρ­χει γε­νι­κή ή ει­δι­κή διά­τα­ξη νόμου που να επι­τρέ­πει την χρήση κι­νη­τών τη­λε­φώ­νων από τους Ο.Τ Α. έως το έτος 2005, ενώ για το με­τα­γε­νέ­στε­ρο χρο­νι­κό διά­στη­μα δεν τη­ρή­θη­καν οι προ­βλε­πό­με­νες προ­ϋ­πο­θέ­σεις και τα ανώ­τα­τα χρη­μα­τι­κά όρια χρή­σης υπη­ρε­σιών κι­νη­τής τη­λε­φω­νί­ας.

Δα­πα­νή­θη­καν συ­νο­λι­κά 12.407,45 ευρώ.

Ο Αρειος Πάγος έκρι­νε ότι η από­φα­ση του Πε­ντα­με­λούς Εφε­τεί­ου πε­ριέ­χει απαι­τού­με­νη ει­δι­κή και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νη αι­τιο­λο­γία, αφού εκτί­θε­νται σ’ αυτήν με σα­φή­νεια, πλη­ρό­τη­τα και χωρίς αντι­φά­σεις ή λο­γι­κά κενά τα πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά που απο­δεί­χθη­καν κατά την απο­δει­κτι­κή δια­δι­κα­σία στο ακρο­α­τή­ριο και συ­γκρο­τούν την αντι­κει­με­νι­κή και υπο­κει­με­νι­κή υπό­στα­ση του εγκλή­μα­τος για το οποίο κη­ρύ­χθη­κε ένο­χος ο αναι­ρε­σεί­ων.

Ανα­φέ­ρο­νται δε οι απο­δεί­ξεις που θε­με­λιώ­νουν το έγκλη­μα και οι νο­μι­κοί συλ­λο­γι­σμοί με βάση τους οι­κεί­ους, έγινε η υπα­γω­γή των πε­ρι­στα­τι­κών αυτών στις οι­κεί­ες ου­σια­στι­κές ποι­νι­κές δια­τά­ξεις.