«Δεν είναι ταξί»

«Το περι­πο­λικό δεν είναι ταξί», λέει το ευσυ­νεί­δητο όργανο  στην 28χρονη Κυριακή που τηλε­φω­νεί στην Άμεση Δράση. Και λίγο μετά δολο­φο­νή­θηκε. Η συνο­μι­λία της 28χρονης με τον  αστυ­νο­μικό της Άμεσης Δράσης είναι ένα από τα πιο τρο­μα­κτικά πράγ­ματα που έχω ακούσει ποτέ και παράλ­ληλα, μία από τις πιο εναρ­γείς συνό­ψεις της ανίατης αρρώ­στιας που μαστί­ζει αυτό το  οποίο απο­κα­λούμε κράτος. Είναι σαν να άνοιξε πάλι το κουτάκι της γνωστής ανευ­θυ­νό­τη­τας. Όλο και περισ­σό­τερα στοι­χεία βγαί­νουν στη δημο­σιό­τητα, ξετυ­λί­γο­ντας το απέ­ρα­ντο νήμα της αναλ­γη­σίας. Γινό­μα­στε μάρ­τυ­ρες μιας σειράς απο­κα­λύ­ψεων και μιας ντροπής στην ολότητά της. Η Κυριακή  δεν είναι μόνο ένα ακόμη θύμα γυναι­κο­κτο­νίας, αλλά κι ένα σύμβολο της πτω­χευ­μέ­νης εμπι­στο­σύ­νης του πολίτη, σε ένα ανύ­παρ­κτο σύστημα θεσμι­κής προ­στα­σίας. Ένας κατα­κυ­νη­γη­μέ­νος άνθρω­πος που μέτραγε δευ­τε­ρό­λε­πτα ζωής, πίστεψε ότι υπάρχει πια πλαίσιο στή­ρι­ξης για γυναί­κες που βρί­σκο­νται σε τέτοια κατά­σταση, που κιν­δυ­νεύ­ουν, νόμιζε ότι δεν είναι μόνη και έκανε λάθος. Εσπευσε το υπουρ­γείο Προ­στα­σίας του Πολίτη να «καρα­το­μή­σει» πέντε εμπλε­κό­με­νους αστυ­νο­μι­κούς. Και λοιπόν; Κάποιοι άλλοι με την ίδια ακριβώς «εκπαί­δευση» και νοο­τρο­πία θα έρθουν στη θέση τους. Όλοι εκείνοι που «οργά­νω­σαν» το μπάχαλο που έκριναν κάποιους ικανούς να ανα­λά­βουν πόστα και εγκα­τέ­στη­σαν την δημο­σιο­ϋ­παλ­λη­λική νοο­τρο­πία, απάθεια, έλλειψη επαγ­γελ­μα­τι­σμού και ευαι­σθη­σία, θα μείνουν στο απυ­ρό­βλητο. Για λίγο καιρό θα κου­δου­νί­ζει στα αυτιά ορι­σμέ­νων από μας η κραυγή του θύματος, «Χάνομαι…». Μετά θα το ξεχά­σουμε κι αυτό μέχρι την επόμενη τρα­γω­δία. Ισως τελικά είχε δίκιο ο τηλε­φω­νη­τής του «100» όταν είπε στην Κυριακή ότι το περι­πο­λικό «δεν είναι ταξί». Ενας ταξι­τζής θα είχε πιθα­νό­τατα, επι­δεί­ξει περισ­σό­τερη συνεί­δηση, θα είχε αντα­πο­κρι­θεί νωρί­τερα στο κάλεσμά της, θα την είχε συνο­δεύ­σει μέχρι το σπίτι, θα περί­μενε και να μπει ώστε να βεβαιω­θεί ότι θα ήταν ασφαλής.