Στον Άρειο Πάγο η διαμάχη για τα κομμένα δώρα υπαλλήλων με κόστος άνω των 238.750,00€ για τον Δήμο Ρόδου

Η υπόθεση των επι­δο­μά­των εορτών και αδείας, που για χρόνια απο­τε­λεί σημείο τριβής ανάμεσα σε εργα­ζό­με­νους και φορείς του Δημο­σίου, παίρνει πλέον την ανηφόρα προς τον Άρειο Πάγο.

Χθες η Δημο­τική Επι­τροπή του Δήμου Ρόδου σε έκτακτη συνε­δρί­αση ενέ­κρινε την άσκηση αίτησης αναί­ρε­σης, ανοί­γο­ντας ένα νέο κεφά­λαιο σε μια διαμάχη που δεν αφορά μόνο στο τι συνέβη στο παρελ­θόν, αλλά και στο πώς μετα­φρά­ζε­ται αυτό σε δημο­σιο­νο­μικό βάρος σήμερα, με τα ποσά να φτάνουν σε εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες ευρώ.

Με την απόφαση 3/2026, η Δημο­τική Επι­τροπή έδωσε εντολή να κατα­τε­θεί αίτηση αναί­ρε­σης και να υπάρξει παρά­σταση στη συζή­τησή της στον Άρειο Πάγο, στρε­φό­μενη κατά της από­φα­σης 652/2025 του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, που είχε κρίνει σε δεύτερο βαθμό την υπόθεση. Στην πράξη, ο Δήμος επι­χει­ρεί να ανα­τρέ­ψει την κρίση που επι­κύ­ρωσε την υπο­χρέ­ωσή του να κατα­βά­λει ποσά σε 122 εργα­ζό­με­νους, για επι­δό­ματα που αφορούν στα έτη 2020 και 2021.

Η αφε­τη­ρία τοπο­θε­τεί­ται στην αγωγή που κατα­τέ­θηκε στις 16/12/2021. Οι εργα­ζό­με­νοι υπο­στή­ρι­ξαν ότι αμεί­βο­νται με βάση το ενιαίο μισθο­λό­γιο και ότι οι περι­κο­πές και η κατάρ­γηση των επι­δο­μά­των εορτών και αδείας, όπως εφαρ­μό­στη­καν, παρα­βιά­ζουν συνταγ­μα­τι­κές αρχές. Στο επί­κε­ντρο βρέ­θη­καν τα γνωστά επι­δό­ματα που στην πράξη αντι­στοι­χούν σε 250,00€ για επίδομα αδείας, 250,00€ για Πάσχα και 500,00€ για Χρι­στού­γεννα ανά έτος, δηλαδή 1000,00€ ανά εργα­ζό­μενο κάθε χρόνο, άρα 2000,00€ για τη διετία 2020 και 2021, με ειδικές περι­πτώ­σεις όπου ζητή­θη­καν μικρό­τερα ποσά λόγω μερικών δικαιω­μά­των.

Σε πρώτο βαθμό εκδό­θηκε η απόφαση 49/2024 από το Ειρη­νο­δι­κείο Ρόδου, η οποία έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή και επι­δί­κασε ποσά με νόμιμο τόκο από την επομένη της επί­δο­σης της αγωγής μέχρι την πλήρη εξό­φληση, ενώ συμ­ψή­φισε τη δικα­στική δαπάνη και κήρυξε την απόφαση προ­σω­ρινά εκτε­λε­στή ως προς την κατα­ψη­φι­στική διάταξη. Ο Δήμος άσκησε έφεση, όμως το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με την απόφαση 652/2025 απέρ­ριψε την έφεση και δια­τή­ρησε την υπο­χρέ­ωση κατα­βο­λών. Αυτή η εξέλιξη είναι που οδήγησε τώρα στην αναί­ρεση της 05/01/2026, με την τελική πολι­τική και θεσμική επι­κύ­ρωση να δίνεται στις 08/01/2026 από τη Δημο­τική Επι­τροπή.

Η ουσία δεν είναι μόνο νομική. Είναι και καθαρά οικο­νο­μική, γιατί οι αριθμοί δεί­χνουν το πραγ­μα­τικό βάρος που μπορεί να μετα­φερ­θεί στον δημο­τικό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό.

Σύμφωνα με τα στοι­χεία της υπό­θε­σης, οι εργα­ζό­με­νοι χωρί­ζο­νται ουσια­στικά σε 2 ομάδες ως προς τα ποσά.

Η πρώτη και μεγα­λύ­τερη ομάδα αφορά 116 εργα­ζό­με­νους στους οποίους το ποσό που τέθηκε ως βάση ήταν 2000,00€ ανά εργα­ζό­μενο για τα έτη 2020 και 2021. Αυτό οδηγεί σε συνο­λικό ποσό 232.000,00€. Η δεύτερη ομάδα αφορά 6 ειδικές περι­πτώ­σεις εργα­ζο­μέ­νων με χαμη­λό­τε­ρες αξιώ­σεις και αντί­στοιχα χαμη­λό­τε­ρες επι­δι­κα­σθεί­σες απο­δο­χές. Τα συνο­λικά ποσά που ζητή­θη­καν από αυτές τις 6 ειδικές περι­πτώ­σεις ήταν 6750,00€.

Αυτό που προ­κύ­πτει από το σκε­πτικό της αναί­ρε­σης, όπως απο­τυ­πώ­νε­ται στο υλικό της υπό­θε­σης, είναι ότι ο Δήμος εστιά­ζει σε ζητή­ματα εφαρ­μο­γής κανόνων που συν­δέ­ο­νται με το ενιαίο μισθο­λό­γιο και ειδι­κό­τερα με το όριο των 3000,00€ ως μηνιαίες απο­δο­χές σε δωδε­κά­μηνη βάση. Στον πυρήνα της επι­χει­ρη­μα­το­λο­γίας βρί­σκε­ται η θέση ότι για να κριθεί πλήρως ορι­σμένη μια τέτοια αγωγή, έπρεπε να απο­σα­φη­νί­ζε­ται αν στο όριο των 3000,00€ συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται και τα αιτού­μενα επι­δό­ματα, επειδή σε περί­πτωση υπέρ­βα­σης το ύψος τους θα μειω­νό­ταν ώστε να μην ξεπε­ρα­στεί το συγκε­κρι­μένο πλαφόν.

Με απλά λόγια, ο Δήμος δεν αμφι­σβη­τεί μόνο το αν πρέπει να κατα­βλη­θούν επι­δό­ματα, αλλά και το αν η διεκ­δί­κησή τους περι­γρά­φηκε με τρόπο που επι­τρέ­πει ακριβή υπο­λο­γι­σμό, χωρίς να υπάρχει κενό ως προς το αν οι απο­δο­χές με τα επι­δό­ματα περνούν το θεσπι­σμένο όριο. Αυτό είναι κρίσιμο, γιατί μετα­τρέ­πει τη συζή­τηση από μια γενική διαμάχη περί δικαιώ­μα­τος σε μια πιο συγκε­κρι­μένη αντι­πα­ρά­θεση για το πώς απο­δει­κνύ­ε­ται και πώς υπο­λο­γί­ζε­ται.