Κρίνεται η αντιδικία της ΔΕΥΑ Ρόδου με κοινοπραξία για το έργο των αντλιοστασίων Ιαλυσού

Για την 30ή Μαρτίου 2021 προσ­διο­ρί­στηκε από το Διοι­κη­τικό Εφετείο Πει­ραιώς (Α1 Τμήμα) και με ειση­γή­τρια την Πρόεδρο κ. Αικα­τε­ρίνη Ε. Σταυ­ρί­δου η συζή­τηση της αίτησης ακυ­ρώ­σεως που άσκησε η ΔΕΥΑ Ρόδου κατά της Αρχής Εξέ­τα­σης Προ­δι­κα­στι­κών Προ­σφυ­γών (ΑΕΠΠ), της υπ’ αρ. 232/2020 από­φα­σης της ΑΕΠΠ (3ου Κλι­μα­κίου) και κάθε άλλης σχε­τι­κής συμπρο­σβαλ­λό­με­νης πράξης ή παρά­λει­ψης.

Όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», με την υπ’ αρίθμ. 232/2020 απόφαση του 3ου Κλι­μα­κίου της Αρχής Προ­δι­κα­στι­κών Προ­σφυ­γών ακυ­ρώ­θηκε η υπ’ αριθμ. 629/07.12.2019 απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου της ΔΕΥΑ Ρόδου γενο­μέ­νης δεκτής της προ­σφυ­γής που υπέβαλε η κοι­νο­πρα­ξία Στή­ρι­ξις Τεχνική Α.Ε. – Μηχα­νική Περι­βάλ­λο­ντος Α.Ε.

Η Κοι­νο­πρα­ξία είχε αιτηθεί την ανα­στολή και ακύρωση από­φα­σης που έλαβε τον Δεκέμ­βριο του 2019 το δ.σ. της ΔΕΥΑΡ με την οποία ματαιώ­θηκε η δια­γω­νι­στική δια­δι­κα­σία που βρι­σκό­ταν σε εξέλιξη και αφο­ρούσε στην ανά­δειξη ανα­δό­χου της σύμ­βα­σης του έργου «ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ Η/Μ ΕΡΓΩΝ ΑΝΤΛΙΟΣΤΑΣΙΩΝ ΑΚΑΘΑΡΤΩΝ Δ.Ε. ΙΑΛΥΣΟΥ». Με απόφαση που αναρ­τή­θηκε στην Διαύ­γεια τον Αύγου­στο του 2019 είχε εγκρι­θεί κατά πλειο­ψη­φία το πρα­κτικό κατα­κύ­ρω­σης του ηλε­κτρο­νι­κού δια­γω­νι­σμού του εν θέματι έργου, προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού 4.193.900,00€ πλέον του ανα­λο­γού­ντος Φ.Π.Α. στην «Κοι­νο­πρα­ξία Στή­ρι­ξις Τεχνική Α.Ε. – Μηχα­νική Περι­βάλ­λο­ντος Α.Ε.».

Πιο συγκε­κρι­μένα ο δια­γω­νι­σμός κατα­κυ­ρώ­θηκε στον ως άνω ανάδοχο με συμ­βα­τικό τίμημα 3.374.960,90€ χωρίς ΦΠΑ.

Η σύμβαση ωστόσο δεν είχε υπο­γρα­φεί, ενώ με την 914/2019 πράξη του Ε’ Κλι­μα­κίου του Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου, είχε κριθεί ότι δεν κωλύ­ε­ται η υπο­γραφή της.

Πλην όμως η ΔΕΥΑ Ρόδου απο­φά­σισε την ματαί­ωση του έργου.

Το ΑΕΠΠ έκανε δεκτούς ειδι­κό­τερα δύο λόγους της προ­σφυ­γής της ανα­δό­χου κοι­νο­πρα­ξίας και συγκε­κρι­μένα έκρινε ότι δεν προ­κύ­πτει η στοι­χειο­θέ­τηση της

αρμο­διό­τη­τας του Γενικού Διευ­θυ­ντή να γνω­μο­δο­τή­σει στο Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο της επι­χεί­ρη­σης για τη ματαί­ωση του δια­γω­νι­σμού, ακόμη και αν οι λόγοι ματαί­ω­σης άπτο­νται της σκο­πι­μό­τη­τας του έργου και ότι μόνη αρμόδια ήταν η συστα­θείσα από τον ανα­θέ­το­ντα φορέα Επι­τροπή.

Επι­πλέον έκρινε ότι ο ισχυ­ρι­σμός της ΔΕΥΑ Ρόδου ανα­θέ­το­ντος ότι πρέπει να επα­νε­ξε­τα­στεί ο σχε­δια­σμός του έργου στη βάση πολυ­κρι­τη­ρια­κής ανά­λυ­σης δεν συνιστά ουσιώδη λόγο ματαί­ω­σης όπως και ο ισχυ­ρι­σμός ότι δεν επε­τεύ­χθη επαρκής αντα­γω­νι­σμός, επειδή υπο­βλή­θηκε μία μόνο κανο­νική προ­σφορά, ενώ οι άλλες δύο κρί­θη­καν μη κανο­νι­κές, ως μη πλη­ρού­σες τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις των εγγρά­φων της σύμ­βα­σης.

Έκρινε επι­πλέον ότι ο ανα­θέ­των φορέας ανα­φέ­ρε­ται σε πλα­σμα­τική εικόνα ικα­νο­ποι­η­τι­κής ταμια­κής ρευ­στό­τη­τας και προ­σκο­μί­ζει στοι­χεία, προ­κει­μέ­νου να απο­δεί­ξει ότι έχει ληξι­πρό­θε­σμες υπο­χρε­ώ­σεις της τάξης των 4.935.475,60€, χωρίς όμως να παρέχει συγκε­κρι­μένα στοι­χεία για την κάλυψη του συγκε­κρι­μέ­νου έργου, όπως π.χ. το ύψος της δέσμευ­σης πίστω­σης που έχει γίνει πριν την προ­κή­ρυξη της συγκε­κρι­μέ­νης σύμ­βα­σης, στο πλαίσιο του άρθρου 49 του Ν. 4412/2016.