Οι αντάρτες κατέλαβαν τη Δαμασκό – Άγνωστη η τύχη του Άσαντ χάθηκε το αεροσκάφος που τον μετέφερε

«Ο τύραν­νος Μπασάρ αλ Άσαντ έχει φύγει. Ανα­κη­ρύσ­σουμε τη Δαμασκό ελεύ­θερη από τον τύραννο Μπασάρ αλ Άσαντ». Με αυτή τη λιτή ανα­κοί­νωση, η ένοπλη συριακή αντι­πο­λί­τευση επι­βε­βαί­ωσε ότι ο Μπασάρ αλ Άσαντ είναι παρελ­θόν πια για τη Συρία. Η Δαμα­σκός ξύπνησε σήμερα με τις δυνά­μεις των ανταρ­τών να έχουν κατα­λά­βει το προ­ε­δρικό μέγαρο και όλα τα κρατικά κτίρια και να κινού­νται μάλλον ανε­νό­χλη­τες στους δρόμους της πρω­τεύ­ου­σας της χώρας- εκεί όπου έχουν εγκα­τα­λει­φθεί άρματα μάχης από το στρατό της Συρίας.

Πυρο­βο­λι­σμοί ακού­γο­νται στους δρόμους και πανη­γυ­ρι­σμοί -με καπνο­γόνα και βεγγαλικά- έχουν ξεσπά­σει από ισλα­μι­στές και αντι­πά­λους του καθε­στώ­τος Άσαντ στη Δαμασκό, τη Χομς και άλλες μεγάλες πόλεις. Λίγο μετά από την ενη­μέ­ρωση των αξιω­μα­τι­κών της χώρας από το αρχη­γείο του Συρια­κού Στρατού, η κρατική τηλε­ό­ραση ανα­κοί­νωσε ότι “το καθε­στώς Άσαντ έπεσε”, όπως ανα­φέ­ρει και το ιρανικό πρα­κτο­ρείο ειδή­σεων.

Και καθώς ο πρω­θυ­πουρ­γός της χώρας,, Γκαζί αλ- Τζαλαλί, με τηλε­ο­πτικό του διάγ­γελμα δήλωσε ότι «η κυβέρ­νηση είναι έτοιμη να συνερ­γα­στεί με όποια ηγεσία επι­λέ­ξει ο λαός» και κάλεσε τους πολίτες να προ­στα­τεύ­σουν τις δημό­σιες εγκα­τα­στά­σεις, ένα θρίλερ βρί­σκε­ται σε εξέλιξη σχετικά με το που βρί­σκε­ται ο ανα­τρα­πείς πρό­ε­δρος, Μπασάρ αλ Άσαντ. Οι αντάρ­τες δηλώ­νουν ότι βρί­σκε­ται σε εξέλιξη επι­χεί­ρηση εντο­πι­σμού του, καθώς οι πλη­ρο­φο­ρίες σχετικά με την τύχη του είναι συγκε­χυ­μέ­νες. Κατά κάποιους δεν έχει φύγει από τη χώρα, κατά κάποιους άλλους την έχει εγκα­τα­λεί­ψει, ενώ οργιά­ζουν οι φήμες ότι επέ­βαινε σε αερο­σκά­φος το οποίο καταρ­ρί­φθηκε τα ξημε­ρώ­ματα. Ο λόγος για ένα ρωσικής κατα­σκευής επι­βα­τικό αερο­σκά­φος της Συρια­κής Πολε­μι­κής Αερο­πο­ρίας το οποίο απο­γειώ­θηκε από τον Διεθνή Αερο­λι­μένα της Δαμα­σκού και χάθηκε από τα ραντάρ στην περιοχή του Ραμ Αλ-Ανζ.

Ο Αλ Τζολανί στο “τιμόνι” της Συρίας;

Όλα τα βλέμ­ματα τώρα στρέ­φο­νται στη μετά­βαση της εξου­σίας, με τους ενα­πο­μεί­να­ντες αξιω­μα­τού­χους να “απλώ­νουν το χέρι” στην αντι­πο­λί­τευση και την Ιορ­δα­νία να τονίζει, μέσω μηνύ­μα­τος της κυβέρ­νη­σής της “τη σημασία της ασφά­λειας, της στα­θε­ρό­τη­τας και της ενό­τη­τας της Συρίας” και να καλεί “τους βόρειους γεί­το­νές μας να ανα­κτή­σουν την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα των θεσμών τους». Ανα­λυ­τές ανα­μέ­νουν ότι σήμερα θα κάνει σήμερα την πανη­γυ­ρική είσοδό του στην πρω­τεύ­ουσα της Συρίας ο ηγέτης της Hayat Tahrir Al-Sham (HTS), της κύριας ομάδας που καθο­δη­γεί την ένοπλη αντι­πο­λί­τευση της χώρα, Αμπού Μοχά­μεντ αλ Τζολάνι, για να ανα­λά­βει τη δια­κυ­βέρ­νηση της χώρας.

Νωρί­τερα χθες, ο τζι­χα­ντι­στής αλ Τζολάνι, προ­σπα­θώ­ντας να κάνει rebranding ως πιο μετριο­πα­θής, εμφα­νί­στηκε στο CNN χρη­σι­μο­ποιώ­ντας το πραγ­μα­τικό του όνομα -Αχμετ αλ Σαράα- ενώ είχε απευ­θύ­νει μήνυμα. «Προς όλες τις στρα­τιω­τι­κές δυνά­μεις στην πόλη της Δαμα­σκού, απα­γο­ρεύ­ε­ται αυστηρά να πλη­σιά­σουν τα δημόσια ιδρύ­ματα, τα οποία θα παρα­μεί­νουν υπό την επο­πτεία του πρώην πρω­θυ­πουρ­γού έως ότου παρα­δο­θούν επίσημα, και απα­γο­ρεύ­ε­ται επίσης να ρίχνουν σφαίρες στον αέρα», έγραψε στο τηλε­γρά­φημά του ο Άχμεντ αλ-Σαράα, γνωστός και ως Αμπού Μοχά­μεντ αλ-Τζολάνι.

Νωρίς σήμερα το πρωί, ο πρω­θυ­πουρ­γός της Συρίας Μοχά­μαντ Γκαζί αλ Τζαλάλι δήλωσε ότι η κυβέρ­νηση είναι έτοιμη «να συνερ­γα­στεί με οποια­δή­ποτε ηγεσία επι­λέ­ξει ο λαός», σε ηχο­γρα­φη­μένο μήνυμά του.

«Είμαστε έτοιμοι να συνερ­γα­στούμε με οποια­δή­ποτε ηγεσία επι­λέ­ξει ο λαός, προ­σφέ­ρο­ντας κάθε δυνατή υπο­στή­ριξη για να δια­σφα­λί­σουμε μια ομαλή και συστη­μα­τική μετά­βαση των κυβερ­νη­τι­κών λει­τουρ­γιών, δια­τη­ρώ­ντας τις κρα­τι­κές εγκα­τα­στά­σεις», είπε.

Ο αλ Τζαλάλι κάλεσε τους Σύρους να προ­στα­τεύ­σουν τις δημό­σιες εγκα­τα­στά­σεις, λέγο­ντας ότι ανήκουν σε όλους τους πολίτες. «Βρί­σκο­μαι εδώ στο σπίτι μου, δεν έφυγα και δεν σκοπεύω να το εγκα­τα­λείψω παρά μόνο με ειρη­νικό τρόπο για να δια­σφα­λίσω τη συνέ­χιση της λει­τουρ­γίας των δημό­σιων θεσμών, των κρα­τι­κών εγκα­τα­στά­σεων και να μετα­δώσω την ασφά­λεια και την προ­στα­σία για όλους τους πολίτες. Απλώ­νουμε τα χέρια μας σε κάθε Σύρο πολίτη που ανη­συ­χεί για τη δια­σφά­λιση των περιου­σια­κών στοι­χείων αυτού του έθνους… Προ­τρέπω όλους τους πολίτες να μην βλάψουν καμία δημόσια περιου­σία, διότι, τελικά, τους ανήκει».

Νικητές, ηττη­μέ­νοι και η επόμενη μέρα

Η εικόνα του επι­κε­φα­λής της ρωσικής διπλω­μα­τίας Σεργκέι Λαβρόφ, χθες, κατά τη διάρ­κεια της συνά­ντη­σής του με τον Τούρκο ομόλογό του, Χακάν Φιντάν και τον Ιρανό υπουργό Εξω­τε­ρι­κών, Α. Αρακσί, ήταν χαρα­κτη­ρι­στική. Μάλλον αμή­χα­νος και εκνευ­ρι­σμέ­νος, έμοιαζε να μην μπορεί να συνει­δη­το­ποι­ή­σει τον τρόπο με τον οποίο ένας από τους κυριό­τε­ρους συμ­μά­χους της Ρωσίας, όσο και του Ιράν στη Μέση Ανατολή, μέτραγε ώρες- όπως ο Ερντο­γάν είχε προ­βλέ­ψει νωρί­τερα.

Η Ρωσία είναι εξου­θε­νω­μένη από τον πόλεμο στην Ουκρα­νία και η απο­στολή δυνά­μεων στη Συρία για να υπο­στη­ρί­ξει τον Άσαντ, θα έμοιαζε με αυτο­κτο­νία. Άλλωστε, η μισθο­φο­ρική οργά­νωση Βάγκνερ η οποία και είχε δια­σώ­σει το καθε­στώς Μπασάρ αλ Ασάντ από τον υπερ­δε­κα­ετή εμφύλιο είναι απα­σχο­λη­μένη στην Ουκρα­νία. Η Ρωσία δεν είχε άλλη επιλογή από το να απο­σύ­ρει δυνά­μεις και οπλισμό- όπως τους πολύ­τι­μους πυραύ­λους S-400 που είχε ανα­πτύ­ξει στη Συρία και οι οποίοι κατα­γρά­φη­καν να φεύγουν χθες προς άγνωστη κατεύ­θυνση.

Το Ιράν βρί­σκε­ται σε παρό­μοια κατά­σταση. Η Χαμάς και κυρίως η Χεζ­μπο­λάχ -τις οποίες υπο­στη­ρί­ζει υλικοτεχνικά- έχουν σχεδόν δια­λυ­θεί από τον πόλεμο με το Ισραήλ. Η Χεζ­μπο­λάχ απο­τε­λούσε το κύριο φόβητρο ενα­ντίον του ISIS στον εμφύλιο της Συρίας και έναν ισχυρό υπο­στη­ρι­κτή του Άσαντ στην περιοχή.

Με τον Ντό­ναλντ Τραμπ να εκφρά­ζει με ένα tweet του τη στάση που ούτως ή άλλως έχουν οι ΗΠΑ στην υπόθεση της Συρίας (“μη μπλε­χτείτε”), η στάση του Ισραήλ απο­τε­λεί έναν γρίφο. Ο IDF ήδη κινεί­ται, σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες, για να δια­σφα­λί­σει τα εδάφη των Υψι­πέ­δων του Γκολάν και από τη συριακή πλευρά και η κυβέρ­νηση Νετα­νιά­χου έμοιαζε εγκλω­βι­σμένη μεταξύ δύο κακών γι’ αυτή επι­λο­γών. Από τη μία το “παρα­δο­σιακά” εχθρικό προς το Ισραήλ καθε­στώς Άσαντ και από την άλλη τους ισλα­μι­στές αντάρ­τες που -καθώς φαίνεται- θα ανα­λά­βουν την εξουσία. Προς το παρόν παρα­κο­λου­θεί δια­κρι­τικά τις εξε­λί­ξεις, λοιπόν.

Με την Τουρκία να υπο­στη­ρί­ζει -με τον επίσημο ή τον ανε­πί­σημο τρόπο- τους αντάρ­τες που προ­έ­λαυ­ναν με ταχύ­τητα προς τη Δαμασκό καθώς ενδια­φέ­ρε­ται να εγκα­τα­στή­σει μια κυβέρ­νηση επιρ­ροής της, που θα της επι­τρέ­ψει να βρει άλλη μια έξοδο προς τη Μεσό­γειο και να μεγα­λώ­σει τη σφαίρα επιρ­ροής της στη Μέση Ανατολή, ο Μπασάρ αλ Άσαντ κατα­νό­ησε ότι ήταν μόνος του.

Ο συρια­κός στρατός θα έπρεπε να πολε­μή­σει μόνος του. Όμως, πώς ένας καλά οπλι­σμέ­νος στρατός 200.000 ανδρών ηττή­θηκε “με τα χέρια κάτω” από περίπου 10.000 αντάρ­τες που εισήλ­θαν στη Δαμασκό μέχρι και με… μηχα­νά­κια;

Δεν υπήρχαν χρήματα στη Δαμασκό για να πλη­ρω­θούν τα στρα­τεύ­ματα και οι άνθρω­ποι ήταν εξα­ντλη­μέ­νοι, συμ­βάλ­λο­ντας στο να «καταρ­ρεύ­σει» ο συρια­κός στρατός απέ­να­ντι στους εισερ­χό­με­νους αντάρ­τες, εξηγεί ο εμπει­ρο­γνώ­μο­νας για τη Συρία και διευ­θυ­ντής του Κέντρου Μελετών Μέσης Ανα­το­λής στο Πανε­πι­στή­μιο της Οκλα­χόμα, Τζόσουα Λάντις στο Al Jazeera.

«Δεν είχε υπάρξει μέρισμα ειρήνης και κανείς δεν μπο­ρούσε να ξανα­χτί­σει τη ζωή του. Η ζωή φαι­νό­ταν τόσο ζοφερή υπό αυτό το καθε­στώς, πηγαί­νο­ντας προς το μέλλον», ανέφερε, υπεν­θυ­μί­ζο­ντας ότι η κυβέρ­νηση Άσαντ βρι­σκό­ταν υπό διά­φο­ρες κυρώ­σεις και ότι οι ΗΠΑ έλεγχαν το μεγα­λύ­τερο μέρος του πετρε­λαίου και του φυσικού αερίου της Συρίας.

«Και στη συνέ­χεια, φυσικά, η εξαι­ρε­τική επίθεση του Ισραήλ που χτύπησε τη Χεζ­μπο­λάχ, καθή­λωσε το Ιράν και πραγ­μα­τικά υπο­βάθ­μισε τον συριακό στρατό με περίπου τρία χτυ­πή­ματα κάθε εβδο­μάδα στον συριακό στρατό, κατα­στρέ­φο­ντας στρα­τιω­τικά εργο­στά­σια και ιρα­νι­κές πολι­το­φυ­λα­κές».

Ο Λάντις εξηγεί ότι ο Άσαντ απο­δυ­να­μώ­θηκε και έμεινε χωρίς συμ­μά­χους, ενώ οι αντάρ­τες ανα­συ­γκρο­τή­θη­καν και κατά­φε­ραν να προ­σαρ­μο­στούν και να αλλάξει την ταυ­τό­τητά τους. Το ερώτημα, ωστόσο, τώρα, είναι το πώς θα συμπε­ρι­φερ­θούν από εδώ και πέρα και αν η Συρία θα δει μια ιστο­ρική ομαλή μετά­βαση εξου­σίας, ή η Δαμα­σκός θα μετα­τρα­πεί σε αυτό που έγινε η Βαγδάτη μετά την πτώση του καθε­στώ­τος Χουσεϊν. Ένα χάος…

Χάθηκε το αερο­σκά­φος που μετέ­φερε τον Μπασάρ αλ Άσαντ

Λίγες μέρες πριν από τα 59α του γενέ­θλια (στις 11 Δεκεμ­βρίου), ο Μπασάρ αλ Άσαντ αγνο­εί­ται. Μετά από σχεδόν 25 χρόνια στην εξουσία -και 54 για την οικο­γέ­νεια Άσαντ- ο μέχρι πρό­τι­νος πρό­ε­δρος της Συρίας, δεν βρί­σκε­ται στο προ­ε­δρικό μέγαρο, στη Δαμασκό, που έχει κατα­λη­φθεί από τους αντάρ­τες. “Η τυραν­νία του τελεί­ωσε”, λένε πανη­γυ­ρί­ζο­ντας οι αντάρ­τες, οι οποίοι ανα­κοι­νώ­νουν πως έχει δια­φύ­γει. Όμως, πού βρί­σκε­ται ο Άσαντ;

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες που δια­κι­νού­νται από συρια­κές πηγές, ο Άσαντ φέρεται να επι­βι­βά­στηκε σε ένα Ilyushin-76 της Πολε­μι­κής Αερο­πο­ρίας της Συρίας, το οποίο ανα­χώ­ρησε εσπευ­σμένα από το Διεθνές Αερο­δρό­μιο της Δαμα­σκού, γύρισε προς τη Χομς, έχασε απότομα ύψος και εξα­φα­νί­στηκε από τα ραντάρ.

Επέ­βαινε σε αυτή την πτήση ο Άσαντ και, αν ναι, κατέ­πεσε το αερο­σκά­φος κάπου, καταρ­ρί­φθηκε, ή έκλεισε τους μετα­δό­τες του; Είναι νεκρός, ή μήπως θα επα­νεμ­φα­νι­στεί σχη­μα­τί­ζο­ντας μια εξό­ρι­στη κυβέρ­νηση;

Το FlightRadar24 επι­βε­βαί­ωσε ότι έγινε αυτή η πτήση, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι κάποια δεδο­μένα του μετα­δότη του παλιού σε ηλικία αερο­σκά­φους μπορεί να μην είναι ακριβή, ή να λείπουν, αλλά “παρόλα αυτά, πιστεύ­ουμε ότι τα δεδο­μένα γενικά δίνουν μια καλή ένδειξη του τι συνέβη με το αερο­σκά­φος. Δεν γνω­ρί­ζουμε κάποια αερο­δρό­μια στην περιοχή όπου χάθηκε το σήμα”.

Σύμφωνα με ορι­σμένα ΜΜΕ, βάσει των δεδο­μέ­νων από ραντάρ πτήσεων το αερο­πλάνο φαί­νε­ται πως είτε συνε­τρίβη, είτε πραγ­μα­το­ποί­ησε ανα­γκα­στική προ­σγεί­ωση.

Όποια και αν ήταν η τύχη του Άσαντ (η σύζυγός του, Άσμα, με τα τρία τους παιδιά φέρεται να έφτασε στη Ρωσία χθες), μετά από μισό αιώνα δια­κυ­βέρ­νη­σης της Συρίας από την οικο­γέ­νεια Άσαντ (οι τελευ­ταίες εκλογές έγιναν το 2014, με το κόμμα Μπαάθ του Άσαντ να κερ­δί­ζει με 88,7%) και μετά από αιμα­τη­ρές μάχες, ο πρό­ε­δρος της χώρας που έμεινε “ζωντα­νός” μέσα από έναν άγριο πόλεμο, εγκα­τα­λεί­φθηκε από όλους τους συμ­μά­χους του. Οι αντάρ­τες πήραν τη Δαμασκό χωρίς ουσια­στική αντί­σταση, αφού οι ρωσικές και ιρα­νι­κές δυνά­μεις είχαν απο­χω­ρή­σει την προη­γού­μενη μέρα και ο Συρια­κός Αρα­βι­κός Στρατός (SAA) απέφυγε να συγκρου­στεί μαζί τους.

Τη σφρα­γίδα στην πτώση του έβαλαν χθες οι κυριό­τε­ροι σύμ­μα­χοί του, η Ρωσία και το Ιράν, μαζί με την Τουρκία. Στη Ντόχα του Κατάρ, οι επι­κε­φα­λής των διπλω­μα­τι­κών μηχανών των τριών χωρών, οι Σεργκέι Λαβρόφ, Αμπάς Αραγκσί και Χακάν Φιντάν, συνα­ντή­θη­καν με αντι­κεί­μενο τη Συρία. Εκεί, προ­φα­νώς, απο­φά­σι­σαν να προ­κρί­νουν (ελλεί­ψει δυνα­τό­τη­τας στή­ρι­ξης από τη Χεζ­μπο­λάχ, τη Χαμάς, το Ιράν και τη Ρωσία) την απο­χώ­ρηση του Άσαντ από την προ­ε­δρία, με τον σχη­μα­τι­σμό μιας “οικου­με­νι­κής” κυβέρ­νη­σης, με τη συμ­με­τοχή μελών του κόμ­μα­τος Μπαάθ, των ανταρ­τών και των Κούρδων.

Ο Μπασάρ αλ Άσαντ “δεν επω­φε­λή­θηκε από την ευκαι­ρία” να κάνει διάλογο με το λαό του και να βοη­θή­σει στην επι­στροφή των προ­σφύ­γων στη διάρ­κεια μια περιό­δου ηρεμίας στη χώρα του, είπε ο πρω­θυ­πουρ­γός του Κατάρ, Μοχά­μεντ μπεν Αμπ­ντελ­ραχ­μάν Αλ-Θάνι. Εντάξει, το Κατάρ, όπως και η Τουρκία -στην οποία απο­δί­δε­ται η ξαφνική επέλαση των ανταρτών- δεν ήταν φιλικές με το καθε­στώς του χώρες, όμως ήταν ηλίου φαει­νό­τερο ότι ο Άσαντ έχει ξεμεί­νει από πρό­θυ­μους να “βάλουν το χέρι στη φωτιά” συμ­μά­χους. Και αυτό, δεν ήταν εμφανές μόνο από την άρνηση όλων των γύρω -και μη- χωρών να παρά­σχουν στον Άσαντ στήριξη σε επίπεδο στρα­τιω­τικό και πλη­ρο­φο­ριών.

Η Ρωσία, συνέ­χισε να παρέχει -για λίγο- βοήθεια στον συριακό στρατό, καθώς μαχη­τικά της Μόσχας διε­ξή­γα­γαν του­λά­χι­στον μια αερο­πο­ρική επίθεση ενα­ντίον τζι­χα­ντι­στών, σε συνερ­γα­σία με τη συριακή πολε­μική αερο­πο­ρία τις προη­γού­με­νες εβδο­μά­δες. Όμως ο πρό­ε­δρος Βλα­ντι­μίρ Πούτιν φερόταν να έχει χάσει την υπομονή του με τον Άσαντ, κυρίως λόγω της άρνησης του τελευ­ταίου να προ­σέλ­θει σε διάλογο με τον Ταγίπ Ερντο­γάν (μέχρι να απο­χω­ρή­σουν τα τουρ­κικά στρα­τεύ­ματα από το συριακό έδαφος). Ούτως ή άλλως, λόγω του πολέμου στην Ουκρα­νία, η Ρωσία δεν έχει τη δυνα­τό­τητα ή τη θέληση να ανα­λώ­σει πολύ­τι­μους πόρους αλλού.

Το Ιράν, παρείχε επίσης άμεσα στήριξη στη Συρία, οργα­νώ­νο­ντας και στέλ­νο­ντας βαριά οπλι­σμέ­νους Ιρα­κι­νούς και μισθο­φό­ρους από αφρι­κα­νι­κές χώρες, καθώς και Ιρανούς στρα­τη­γούς για να οργα­νώ­σουν την άμυνα της Δαμα­σκού. Ωστόσο, το ιρανικό καθε­στώς φαί­νε­ται δυσα­ρε­στη­μένο από το γεγονός ότι η (υπο­στη­ρι­ζό­μενη από αυτό) Χεζ­μπο­λάχ, η οποία απο­τέ­λεσε την αιχμή του δόρατος στον πόλεμο κατά του ISIS (και ως εκ τούτου απο­τέ­λεσε το “κλειδί” της νίκης του Άσαντ στον εμφύλιο) δεν δέχθηκε απο­λύ­τως καμία βοήθεια από το καθε­στώς Άσαντ στον πόλεμο με το Ισραήλ. Επι­πλέον, η απο­δυ­νά­μωση των “δορυ­φό­ρων” του, Χεζ­μπο­λάχ και Χαμάς από το Ισραήλ, του στερεί τη δυνα­μική δυνα­μι­κής επέμ­βα­σης, όπως στο παρελ­θόν.

Και καθώς ΗΠΑ και Ισραήλ παρα­κο­λου­θούν αμέ­το­χοι, γίνο­νται πραγ­μα­τι­κό­τητα οι προσ­δο­κίες της Τουρ­κίας (η οποία δεν επι­θυ­μεί ωστόσο μια ενδυ­νά­μωση των Κούρδων, αλλά και μια ανα­γέν­νηση του ISIS) για ένα νέο καθε­στώς στη Δαμασκό, που δεν θα συμπε­ρι­λαμ­βά­νει τον ίδιο τον Άσαντ και θα είναι απο­λύ­τως φιλικό -και ελεγ­χό­μενο, φυσικά- από την Άγκυρα, εξυ­πη­ρε­τώ­ντας τις επι­διώ­ξεις της στη Μέση Ανατολή και τη Μεσό­γειο.

 

 

Πηγή: protothema.gr