Αλ. Λυκουρέζος: Μόνο η μη έκδοση των «οκτώ» σύμφωνη με τον νομικό μας πολιτισμό

Παρέμ­βαση στη νομική και πολι­τική συζή­τηση που έχει προ­κύ­ψει από την απόφαση του Συμ­βου­λίου Εφετών Αθηνών, ανα­φο­ρι­κώς με την έκδοση των Τούρκων αξιω­μα­τι­κών που εισήλ­θαν στην Ελλάδα με ελι­κό­πτερο μετά το απο­τυ­χη­μένο “πρα­ξι­κό­πημα”  στην Τουρκία, κάνει ο δια­κε­κρι­μέ­νος νομικός Αλέ­ξαν­δρος Λυκου­ρέ­ζος.

Στο κείμενο του παρα­θέ­τει τα εύλογα ερω­τη­μα­τικά που προ­κύ­πτουν  από  τις δύο  αντι­φα­τι­κές απο­φά­σεις, από τη μια για μη έκδοση των τριών από τους οκτώ και από την άλλη υπέρ της έκδοσής τους, σημειώ­νο­ντας πως η «εξέλιξη αυτή δε συμ­φω­νεί με τον νομικό μας πολι­τι­σμό».

Ολό­κληρη η δήλωση του κ. Λυκου­ρέ­ζου:

Έκπληξη και προ­βλη­μα­τι­σμό προ­κα­λούν οι πρό­σφα­τες αντι­φα­τι­κές κρίσεις του Συμ­βου­λίου Εφετών Αθηνών ανα­φο­ρι­κώς με την έκδοση των Τούρκων αξιω­μα­τι­κών που εισήλ­θαν στη χώρα μας με ελι­κό­πτερο μετά το απο­τυ­χη­μένο “πρα­ξι­κό­πημα” στα μέσα Ιουλίου: Τη μία ημέρα το δικα­στικό συμ­βού­λιο, με εισαγ­γε­λέα την κ. Καπα­γιάννη, απο­φά­σισε να μην εκδο­θούν οι τρεις από οκτώ αξιω­μα­τι­κούς, και την επομένη το αυτό Συμ­βού­λιο, με δια­φο­ρε­τική σύνθεση και την ίδια εισαγ­γε­λική λει­τουργό απο­φά­σισε υπέρ της έκδοσής τους …για “προ­σπά­θεια κατά­λυ­σης του πολι­τεύ­μα­τος, από­πειρα παρα­κώ­λυ­σης συνε­δρί­α­σης του κοι­νο­βου­λίου και για λεη­λα­σία (αρπαγή) του ελι­κο­πτέ­ρου”!!!

Και στις δυο περι­πτώ­σεις, η Εισαγ­γε­λέας τάχθηκε κατά της έκδοσης των αξιω­μα­τι­κών, άποψη που το μεν Συμ­βού­λιο Εφετών υιο­θέ­τησε ομόφωνα την πρώτη φορά, δεχό­μενο ότι, εφόσον αυτοί εκδο­θούν, τίθεται σε κίνδυνο η ζωή τους, απει­λού­νται με βασα­νι­στή­ρια και κακο­με­τα­χεί­ριση, ενώ, επι­πλέον, δεν θα τύχουν δίκαιης δίκης! Μολα­ταύτα, ανα­φο­ρι­κώς με τη δεύτερη περί­πτωση, και ενώ τα πραγ­μα­τικά δεδο­μένα ήταν απα­ράλ­λα­κτα, το Συμ­βού­λιο Εφετών κατέ­ληξε σε δια­με­τρι­κώς αντί­θετη κρίση και με προ­φα­νώς αντί­θετη αιτιο­λο­γία!!!

Δεν σχο­λιάζω την εντύ­πωση που προ­κα­λεί­ται εσω­τε­ρι­κώς αλλά και διεθνώς από την δικαιο­δο­τική αυτή παλι­νω­δία και αντί­φαση.

Διε­ρω­τά­ται, ωστόσο, ευλόγως κανείς, τι μπορεί να μεσο­λά­βησε μεταξύ των δύο κρίσεων, ώστε μέσα σε είκοσι τέσ­σε­ρις ώρες το Συμ­βού­λιο Εφετών να μετα­βά­λει την άποψή του και να δεχθεί, προ­φα­νώς, ότι η Τουρκία αίφνης …σέβεται τα υπε­ρα­σπι­στικά δικαιώ­ματα των κατη­γο­ρου­μέ­νων και την αξιο­πρέ­πειά τους, και ότι παρέχει τα εχέγγυα δίκαιης δίκης τους. Την απά­ντηση γνω­ρί­ζει ο προϊ­στά­με­νος της Εισαγ­γε­λίας Εφετών, κ. Λιόγας που άσκησε έφεση κατά της πρώτης από­φα­σης του Συμ­βου­λίου, με την οποία απο­φα­σί­στηκε η μη έκδοσή τους. Άγνωστο παρα­μέ­νει, βεβαίως, αν η πρω­το­βου­λία αυτή του κ. προϊ­στα­μέ­νου τελούσε σε γνώση και ετύγ­χανε εγκρί­σεως της κ. Εισαγ­γε­λέως του Αρείου Πάγου.

Πλέον, η τύχη των εκζη­του­μέ­νων απο­μέ­νει να κριθεί από τον Άρειο Πάγο. Πιστεύω ότι τελικά το ανώτατο δικα­στή­ριο θα απορ­ρί­ψει την έφεση του Εισαγ­γε­λέως κ. Λιόγα και δεχθεί την έφεση των Τούρκων αξιω­μα­τι­κών. Μόνον αυτή η εξέλιξη θα είναι σύμφωνη με τον νομικό μας πολι­τι­σμό! Σε αντί­θετη περί­πτωση, φοβού­μαι πως η ελλη­νική δικαιο­σύνη θα εκτεθεί ανε­πα­νόρ­θωτα, καθώς θα εμφα­νί­ζε­ται ενδο­τική και υπο­κύ­πτουσα στα πολι­τικά κελεύ­σματα της Τουρ­κίας, ενώ και η χώρα μας θα κιν­δυ­νεύει να τιμω­ρη­θεί από το Ευρω­παϊκό Δικα­στή­ριο για παρα­βί­αση των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των των εκζη­του­μέ­νων. Ειλι­κρινά, δεν μπορώ να αντι­λη­φθώ με ποία λογική μπορεί να κριθεί νόμιμη η έκδοση των Τούρκων αξιω­μα­τι­κών σε μία χώρα, η κυβέρ­νηση της οποίας έχει προ­χω­ρή­σει σε μαζικές “εκκα­θα­ρί­σεις” αντι­φρο­νού­ντων από τη δικαιο­σύνη, τη δημόσια διοί­κηση και τις ένοπλες δυνά­μεις, και έχει ανα­πτύ­ξει τελευ­ταία μια επι­θε­τική ρητο­ρική σε βάρος της χώρας μας, ενάντια σε θεμε­λιώ­δεις αρχές του διε­θνούς δικαίου.

Θέλω να πιστεύω ότι, στην απευ­κταία περί­πτωση κατά την οποία ο Άρειος Πάγος ταχθεί υπέρ της έκδοσης των Τούρκων αξιω­μα­τι­κών, ο Υπουρ­γός Δικαιο­σύ­νης θα επι­δεί­ξει ψυχραι­μία και νηφα­λιό­τητα κατά το χει­ρι­σμό του πρω­το­φα­νούς αυτού νομικού και διπλω­μα­τι­κού αδιε­ξό­δου, και συνάμα θα εξα­ντλή­σει όλες τις δυνα­τό­τη­τες που του παρέ­χουν οι κανόνες της Ποι­νι­κής Δικο­νο­μίας για την από­κρουση του αιτή­μα­τος των τουρ­κι­κών αρχών.

Μόνον τότε θα επι­βε­βαιω­θεί ο ρόλος της χώρας ως μέλους του Συμ­βου­λίου της Ευρώπης αλλά και ως δια­χρο­νι­κού θεμα­το­φύ­λακα των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των.