Ιωάννα Μαρίνου: Συνάντηση μάθημα ζωής

Η συνά­ντηση μας είχε αρχικά πολι­τικό χαρα­χτήρα .Με το θεσμικό τους ρόλο εκείνοι –μέλη του Συλ­λό­γου ΑΜΕΑ Ρόδου -με το θεσμικό μου ρόλο κι εγώ- Γραμ­μα­τέας Τ.Ο ΔΗΜΑΡ Ρόδου-, συνα­ντη­θή­καμε με στόχο την ενη­μέ­ρωση σχετικά με τις δυσκο­λίες που προ­κύ­πτουν από την «κοι­νω­νική πολι­τική» αυτής της κυβέρ­νη­σης.

Έπειτα από δύο ώρες συζή­τη­σης μ αυτούς τους ανθρώ­πους κατά­λαβα ότι αυτή η συνά­ντηση δεν ήταν πολι­τική, ήταν για μένα …μάθημα ζωής.

Δεν ήταν μόνο το γεγονός ότι μοι­ρά­στη­καν μαζί μου τις δυσκο­λίες που αντι­με­τω­πί­ζουν στην καθη­με­ρινή τους ζωή εξαι­τίας των ασκού­με­νων πολι­τι­κών, αλλά και της αδια­φο­ρίας κάποιων συμπο­λι­τών μας.

Είναι γνωστοί εξάλλου οι απο­κλει­σμοί που βιώνουν . Απο­κλει­σμοί κοι­νω­νι­κοί ,που εμπο­δί­ζουν την πλήρη συμ­με­τοχή τους στην κοι­νω­νική και οικο­νο­μική ζωή, αλλά και συναι­σθη­μα­τι­κοί απο­κλει­σμοί ,καθώς οι περισ­σό­τε­ροι από εμάς πολύ δύσκολα θα επέ­λε­γαν έναν άνθρωπο με ανα­πη­ρία για σύντροφο τους.

Είναι γνωστό πια, ότι δημιουρ­γή­σαμε …τον κόσμο μας ,τον «κανο­νικό κόσμο», ξεχνώ­ντας πως ανάμεσα μας ζουν και άνθρω­ποι με ιδιαί­τερα χαρα­χτη­ρι­στικά.

Όπως επίσης είναι γνωστό και ποια τύχη έχουν, σ αυτόν τον κόσμο, τέτοιου είδους κοι­νο­βου­λευ­τι­κές παρεμ­βά­σεις, που ανα­φέ­ρο­νται σε βασικά ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα.

Αυτά λίγο ως πολύ είναι ….γνωστά !!

Αυτό όμως που μου ήταν άγνωστο ήταν ο τρόπος που οι ίδιοι αντι­με­τω­πί­ζουν και δια­χει­ρί­ζο­νται τις «γνωστές» αυτές συμπε­ρι­φο­ρές και αντι­λή­ψεις . Τον έμαθα όταν ξεκι­νή­σαμε να συζη­τάμε για την πραγ­μα­το­ποί­ηση δράσεων ευαι­σθη­το­ποί­η­σης της ευρύ­τε­ρης Κοι­νό­τη­τας.

Τότε συνει­δη­το­ποί­ησα το ρεα­λι­σμό με τον οποίο αντι­με­τω­πί­ζουν τις όποιες αδυ­να­μίες τους, την αγωνία τους μήπως δημιουρ­γή­σουν τον οίκτο των γύρω τους για την «προ­σω­πική τους τρα­γω­δία», το νοιά­ξιμο τους για την αμη­χα­νία που συχνά μας προ­κα­λεί το πρό­βλημα τους, αλλά και την αξιο­πρέ­πεια τους με την οποία απορ­ρί­πτουν κάθε μορφή «ελε­η­μο­σύ­νης».

Τότε συνει­δη­το­ποί­ησα πως το όραμα τους είναι μια κοι­νω­νία δίκαιη, μια κοι­νω­νία που θα τους απο­δε­χτεί και θα τους σεβα­στεί ως ισό­τι­μους πολίτες κι όχι ως ανί­κα­νους ούτε όμως

και ως…. «υπε­ρα­θλη­τές». Μια κοι­νω­νία που πίσω από την ταμπέλα του ανά­πη­ρου θα βλέπει τον Ανθρωπο.

Τότε συνει­δη­το­ποί­ησα πως σίγουρα η ανα­πη­ρία δεν είναι επιλογή ,επιλογή όμως είναι η στάση ζωής μας.

Και τέλος ,συνει­δη­το­ποί­ησα πως ανάμεσα τους υπάρ­χουν άνθρω­ποι με πολλών ειδών ανα­πη­ρίες, όμως ΔΕΝ υπάρ­χουν άνθρω­ποι με ….. “Συναι­σθη­μα­τική Ανα­πη­ρία “.

Αυτήν ας την ανα­ζη­τή­σουμε αλλού.

Υ.Γ Και κάτι ακόμη για το τέλος! Για την πραγ­μα­το­ποί­ηση κάποιας δράσης εκτός από διάθεση, χρειά­ζε­ται και ….

……προ­σβά­σι­μος χώρος

……διερ­μη­νέας νοη­μα­τι­κής γλώσσας

….να κρα­τη­θούν θέσεις στις 2 πρώτες σειρές για χει­λα­να­γνώ­στες/ριες.

….το πρό­γραμμα της εκδή­λω­σης να είναι δια­θέ­σιμο σε μεγα­λο­γράμ­ματη γραμ­μα­το­σειρά και σε γραφή Braile.

…οι χει­ρι­στές/ίστριες σκύλων οδηγών τυφλών να είναι ευπρόσ­δε­κτοι/ες με τα σκυλιά τους.

Όλα αυτά δηλαδή που συνα­ντάμε καθη­με­ρινά γύρω μας.

Η Γραμ­μα­τέας της Τ.Ο ΔΗΜΑΡ Ρόδου

Ιωάννα Μαρίνου

Μέλος Κ.Ε ΔΗΜΑΡ