Ποινή φυλάκισης 5 μηνών σε υπόθεση καλλιέργειας 221 δενδρυλλίων κάνναβης στη Ρόδο!

Από­φα­ση με έντο­νο νο­μι­κό εν­δια­φέ­ρον από το Κα­κουρ­γιο­δι­κείο – Το δι­κα­στή­ριο έκανε δεκτό τον αυ­το­τε­λή ισχυ­ρι­σμό που ανέ­πτυ­ξαν οι συ­νή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σης κ.κ. Στέ­λιος Αλε­ξαν­δρής και Πο­λυ­ξέ­νη Χα­τζη­γιάν­νη, κρί­νο­ντας ότι ο κα­τη­γο­ρού­με­νος είναι εξαρ­τη­μέ­νος χρή­στης που καλ­λιερ­γού­σε και κα­τεί­χε την κάν­να­βη απο­κλει­στι­κά για προ­σω­πι­κή χρήση, με απο­τέ­λε­σμα να κα­τα­πέ­σει η κα­τη­γο­ρία της δια­κε­κρι­μέ­νης δια­κί­νη­σης με προσ­δο­κώ­με­νο όφε­λος άνω των 600.000 ευρώ.

Με τρόπο που ελά­χι­στοι ανέ­με­ναν όταν η υπό­θε­ση έφτα­νε στο ακρο­α­τή­ριο ολο­κλη­ρώ­θη­κε ενώ­πιον του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Κα­κουρ­γη­μά­των Δω­δε­κα­νή­σου πρώ­του βαθ­μού η δίκη ημε­δα­πού, ο οποί­ος είχε πα­ρα­πεμ­φθεί ως υπαί­τιος ιδιαί­τε­ρα δια­κε­κρι­μέ­νης δια­κί­νη­σης ναρ­κω­τι­κών ου­σιών, υπό τις ει­δι­κό­τε­ρες μορ­φές της κα­το­χής και της καλ­λιέρ­γειας δεν­δρυλ­λί­ων κάν­να­βης, κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση και κατ’ επάγ­γελ­μα.

Το δι­κα­στή­ριο, δε­κτών γε­νο­μέ­νων των ισχυ­ρι­σμών που ανέ­πτυ­ξαν οι συ­νή­γο­ροί του κ.κ. Στέ­λιος Αλε­ξαν­δρής και Πο­λυ­ξέ­νη Χα­τζη­γιάν­νη, με­τέ­βα­λε τον νο­μι­κό χα­ρα­κτη­ρι­σμό της πρά­ξης, έκρι­νε τον κα­τη­γο­ρού­με­νο εξαρ­τη­μέ­νο χρή­στη κατά την έν­νοια των άρ­θρων 29 και 30 του Ν. 4139/2013 και του επέ­βα­λε ποινή φυ­λά­κι­σης 5 μηνών. Η από­στα­ση ανά­με­σα στην αρ­χι­κή κα­τη­γο­ρία, η οποία απει­λού­σε τον κα­τη­γο­ρού­με­νο με πο­λυ­ε­τή κά­θειρ­ξη, και στην τε­λι­κή ποινή απο­τυ­πώ­νει με τον πλέον εύ­γλωτ­το τρόπο την πλήρη ανα­τρο­πή της ει­κό­νας της υπό­θε­σης στο ακρο­α­τή­ριο.

Το βαρύ κα­τη­γο­ρη­τή­ριο

Σύμ­φω­να με το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, ο ημε­δα­πός φε­ρό­ταν να καλ­λιερ­γεί στις 11 Αυ­γού­στου 2025, στην τα­ρά­τσα απο­θή­κης που βρί­σκε­ται εντός του αύ­λειου χώρου της οι­κί­ας του σε πε­ριο­χή της Ρόδου, συ­νο­λι­κά 221 δεν­δρύλ­λια κάν­να­βης, εκ των οποί­ων 22 ύψους από 0,70 έως 1,50 μέτρα και 199 ύψους από 0,10 έως 2,60 μέτρα. Πα­ράλ­λη­λα, κα­τη­γο­ρή­θη­κε ότι κα­τεί­χε εντός της ίδιας απο­θή­κης ακα­τέρ­γα­στη κάν­να­βη κα­θα­ρού βά­ρους 430 γραμ­μα­ρί­ων, απο­ξη­ρα­μέ­να φυ­τι­κά απο­σπά­σμα­τα δεν­δρυλ­λί­ων, δη­λα­δή φύλλα και ξερά κλα­διά, κα­θα­ρού βά­ρους 725 γραμ­μα­ρί­ων, καθώς και πλή­θος σπό­ρων κάν­να­βης.

Η κα­τη­γο­ρού­σα αρχή είχε προσ­δώ­σει στην πράξη τον χα­ρα­κτή­ρα της κατ’ επάγ­γελ­μα τέ­λε­σης, με το σκε­πτι­κό ότι από κάθε δεν­δρύλ­λιο θα μπο­ρού­σε να πα­ρα­χθεί πο­σό­τη­τα πε­ρί­που 300 γραμ­μα­ρί­ων κάν­να­βης, επο­μέ­νως η συ­νο­λι­κή πα­ρα­γω­γή από τα 221 δεν­δρύλ­λια, όταν αυτά θα έφτα­ναν σε στά­διο πλή­ρους ανά­πτυ­ξης, θα ξε­περ­νού­σε τα 66 κιλά. Με δε­δο­μέ­νη την τιμή των 10 ευρώ ανά γραμ­μά­ριο στην πα­ρά­νο­μη αγορά του νη­σιού, το προσ­δο­κώ­με­νο όφε­λος υπο­λο­γι­ζό­ταν σε ποσό που υπε­ρέ­βαι­νε τις 600.000 ευρώ, πολ­λα­πλά­σιο του ορίου των 75.000 ευρώ που κα­θι­στά την πράξη ιδιαί­τε­ρα δια­κε­κρι­μέ­νη. Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος είχε κρι­θεί προ­σω­ρι­νά κρα­τού­με­νος και οδη­γή­θη­κε στο ακρο­α­τή­ριο από το Σω­φρο­νι­στι­κό Κα­τά­στη­μα Κο­ρυ­δαλ­λού, όπου κρα­τού­νταν μέχρι την εκ­δί­κα­ση της υπό­θε­σης.

Η υπε­ρα­σπι­στι­κή γραμ­μή που ανέ­τρε­ψε τα δε­δο­μέ­να

Η υπε­ρά­σπι­ση, δια των κ.κ. Στέ­λιου Αλε­ξαν­δρή και Πο­λυ­ξέ­νης Χα­τζη­γιάν­νη, κα­τέ­θε­σε στο ακρο­α­τή­ριο αυ­το­τε­λή ισχυ­ρι­σμό περί εσφαλ­μέ­νου νο­μι­κού χα­ρα­κτη­ρι­σμού της απο­δι­δό­με­νης πρά­ξης, ζη­τώ­ντας την υπα­γω­γή της στις δια­τά­ξεις των άρ­θρων 29 και 30 του Ν. 4139/2013, δη­λα­δή στην καλ­λιέρ­γεια και κα­το­χή κάν­να­βης από εξαρ­τη­μέ­νο χρή­στη προς απο­κλει­στι­κή κά­λυ­ψη των ατο­μι­κών του ανα­γκών. Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος δεν αρ­νή­θη­κε ούτε τη χρήση ούτε την καλ­λιέρ­γεια. Αρ­νή­θη­κε όμως κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά οποιον­δή­πο­τε σκοπό εμπο­ρί­ας ή πε­ραι­τέ­ρω διά­θε­σης της ου­σί­ας σε τρί­τους.

Η υπε­ρα­σπι­στι­κή επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία στη­ρί­χθη­κε σε ένα κομ­βι­κό απο­δει­κτι­κό κενό της κα­τη­γο­ρί­ας. Όπως υπο­στη­ρί­χθη­κε, από κα­νέ­να στοι­χείο δεν προ­έ­κυ­πτε πράξη εμπο­ρι­κής διά­θε­σης, δεν εντο­πί­στη­κε ούτε ένας αγο­ρα­στής, δεν κα­τα­γρά­φη­κε καμία συ­ναλ­λα­γή, δεν κα­τα­σχέ­θη­καν ζυγοί ακρι­βεί­ας, συ­σκευα­σί­ες δια­μοι­ρα­σμού, πε­λα­το­λό­γιο, λο­γι­στι­κές κα­τα­γρα­φές ή επι­κοι­νω­νί­ες σχε­τι­κές με δια­κί­νη­ση, στοι­χεία που κατά την πάγια νο­μο­λο­γία του Αρεί­ου Πάγου απαι­τού­νται για να θε­με­λιω­θεί ο ει­δι­κός σκο­πός της εμπο­ρί­ας. Η υπε­ρά­σπι­ση επέ­μει­νε ότι ο σκο­πός διά­θε­σης δεν επι­τρέ­πε­ται να τεκ­μαί­ρε­ται απο­κλει­στι­κά από την πο­σό­τη­τα και ότι η αντί­θε­τη εκ­δο­χή θα οδη­γού­σε σε κα­τα­δί­κη στη­ριγ­μέ­νη σε πι­θα­νο­λό­γη­ση, κατά πα­ρά­βα­ση της θε­με­λιώ­δους αρχής in dubio pro reo.

Πα­ράλ­λη­λα, οι συ­νή­γο­ροι ανέ­δει­ξαν την ει­κό­να του χώρου, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι δεν επρό­κει­το για ορ­γα­νω­μέ­νη φυ­τεία ή εγκα­τά­στα­ση συ­στη­μα­τι­κής πα­ρα­γω­γής, αλλά για οι­κια­κή καλ­λιέρ­γεια ενταγ­μέ­νη σε έναν ευ­ρύ­τε­ρο τρόπο ζωής βα­σι­σμέ­νο στην ιδιο­πα­ρα­γω­γή, καθώς στον ίδιο χώρο ο κα­τη­γο­ρού­με­νος καλ­λιερ­γού­σε ντο­μά­τες, πι­πε­ριές, με­λι­τζά­νες και λοιπά κη­πευ­τι­κά, εφαρ­μό­ζο­ντας μά­λι­στα πρα­κτι­κές κο­μπο­στο­ποί­η­σης των φυ­τι­κών υπο­λειμ­μά­των. Στο ίδιο πλαί­σιο απο­δό­θη­κε και η πο­σό­τη­τα των 725 γραμ­μα­ρί­ων απο­ξη­ρα­μέ­νου φυ­τι­κού υλι­κού, την οποία ο κα­τη­γο­ρού­με­νος ισχυ­ρί­στη­κε ότι δια­τη­ρού­σε ως υπο­λείμ­μα­τα προ­ο­ρι­ζό­με­να για κο­μπο­στο­ποί­η­ση και όχι ως κα­τα­να­λώ­σι­μη ή εμπο­ρεύ­σι­μη ουσία. Η υπε­ρά­σπι­ση επι­σή­μα­νε ακόμη ότι δεν διε­νερ­γή­θη­κε γε­ω­πο­νι­κή πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη ή άλλη τε­χνι­κή αξιο­λό­γη­ση για το στά­διο ανά­πτυ­ξης, το φύλο των φυτών και την πραγ­μα­τι­κή πα­ρα­γω­γι­κή τους δυ­να­τό­τη­τα, ενώ ο ίδιος δια­τει­νό­ταν ήδη από την απο­λο­γία του ότι ση­μα­ντι­κός αριθ­μός των φυτών ήταν αρ­σε­νι­κά, γε­γο­νός που κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του απέ­κλειε την πα­ρα­γω­γή των πο­σο­τή­των που προ­ϋ­πέ­θε­τε το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο.

Κα­θο­ρι­στι­κό ρόλο στην έκ­βα­ση της δίκης δια­δρα­μά­τι­σε ψυ­χια­τρι­κή πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη, η οποία δεν απο­τε­λού­σε ιδιω­τι­κή γνω­μο­δό­τη­ση αλλά είχε δια­τα­χθεί από την αρ­μό­δια ανα­κρί­τρια και διε­νερ­γή­θη­κε από διο­ρι­σμέ­νη πραγ­μα­το­γνώ­μο­να στο πλαί­σιο της κύ­ριας ανά­κρι­σης. Η πραγ­μα­το­γνώ­μο­νας, κα­τό­πιν προ­σω­πι­κής εξέ­τα­σης του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου και αξιο­λό­γη­σης του ιστο­ρι­κού χρή­σης ψυ­χο­δρα­στι­κών ου­σιών, κα­τέ­λη­ξε ρητώς ότι ο κα­τη­γο­ρού­με­νος κρί­νε­ται το­ξι­κο­μα­νής κατά την έν­νοια του νόμου, ενώ δια­πί­στω­σε ότι πα­ρου­σιά­ζει ψυ­χια­τρι­κά προ­βλή­μα­τα σχι­ζο­συ­ναι­σθη­μα­τι­κού τύπου και χρή­ζει συ­στη­μα­τι­κής φαρ­μα­κευ­τι­κής αγω­γής. Στην έκ­θε­ση κα­τα­γρά­φο­νταν η πο­λυ­ε­τής πο­ρεία της εξάρ­τη­σης, η ανά­πτυ­ξη ανο­χής, οι επα­νει­λημ­μέ­νες ανε­πι­τυ­χείς προ­σπά­θειες δια­κο­πής της χρή­σης και η επί­δρα­σή της στην κα­θη­με­ρι­νή λει­τουρ­γι­κό­τη­τά του.

Η αί­τη­ση για τα κα­τα­σχε­θέ­ντα 36.170 ευρώ

Αξί­ζει να ση­μειω­θεί ότι στο πλαί­σιο της ίδιας υπό­θε­σης κα­τα­τέ­θη­κε ενώ­πιον του δι­κα­στη­ρί­ου και αί­τη­ση της συ­ζύ­γου του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου για την άρση της κα­τά­σχε­σης και την από­δο­ση χρη­μα­τι­κού ποσού 36.170 ευρώ, το οποίο είχε κα­τα­σχε­θεί κατά την κατ’ οίκον έρευ­να της 11 Αυ­γού­στου 2025, όταν εντο­πί­στη­κε εντός χρη­μα­το­κι­βω­τί­ου σε απο­θη­κευ­τι­κό χώρο της οι­κο­γε­νεια­κής κα­τοι­κί­ας.