Γιωτόπουλος: Ασύλληπτοι παραμένουν οκτώ τρομοκράτες της «17 Νοέμβρη»

Για ασύλ­λη­πτο πυρήνα της «17 Νοέμβρη» και συγκε­κρι­μένα για οκτώ τρο­μο­κρά­τες, που έχουν συμ­με­τά­σχει σε αιμα­τη­ρές επι­θέ­σεις με νεκρούς και τραυ­μα­τίες, κάνει λόγο σε επι­στολή του προς το «Εθνος» ο κατα­δι­κα­σμέ­νος ως επι­κε­φα­λής της οργά­νω­σης, Αλ. Γιω­τό­που­λος.

Γρά­φο­ντας μέσα από τη φυλακή, ανα­φέ­ρει ακόμα πως στη γιάφκα της οργά­νω­σης που απο­κα­λύ­φθηκε το 2002 υπήρχε ένα όπλο που ενέ­πλεκε συγκε­κρι­μένο πρόσωπο και το οποίο, για κάποιο λόγο, δεν βρέθηκε από την Αστυ­νο­μία.

Ο Γιω­τό­που­λος διε­ρω­τά­ται ποιος εξα­φά­νισε το επίμαχο όπλο, ανα­φέ­ρο­ντας ως ενδε­χό­μενα τις μυστι­κές υπη­ρε­σίες και κάποιον από τους συλ­λη­φθέ­ντες που συνερ­γά­στηκε με τις Αρχές. Παράλ­ληλα, ο Αλέ­ξαν­δρος Γιω­τό­που­λος σημειώ­νει ότι έχουν εξα­φα­νι­στεί και χει­ρό­γραφα του ίδιου προ­σώ­που, ενώ αγνο­ή­θη­καν επι­βα­ρυ­ντι­κές κατα­θέ­σεις τρίτων προ­σώ­πων.

Ακο­λου­θεί ολό­κληρη επι­στολή του με ημε­ρο­μη­νία Ιούνιος 2016.

Η ΠΛΕΚΤΑΝΗ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΗΣ 17Ν

Λένε ότι αν κάνεις ένα λάθος και δεν το διορ­θώ­σεις γρήγορα, αυτό θα σε οδη­γή­σει σε νέα, μεγα­λύ­τερα λάθη. Αυτό συμ­βαί­νει και με την περί­πτωσή μου. Αφού με κατα­δί­κα­σαν παρα­βιά­ζο­ντας τη νομο­θε­σία περί ηθικής αυτουρ­γίας, χωρίς απο­δεί­ξεις, διέ­πρα­ξαν πέρσι το φιάσκο της φυλακής Γ’ τύπου, προ­χω­ρούν τώρα σε νέα παρα­χά­ραξη του άρθρου 105 Π.Κ. Ενώ θα έπρεπε να ‘χω απο­φυ­λα­κι­στεί απ’ τον Ιούλιο του 2015 το αρνού­νται κατα­στρα­τη­γώ­ντας το νόμο. Παρότι υπάρχει απόφαση του Αρείου Πάγου του 2009 που δικαιώ­νει την ερμη­νεία μου.

Επειδή έχουν περάσει αρκετά χρόνια απ’ τη Δίκη είμαι υπο­χρε­ω­μέ­νος να υπεν­θυ­μίσω περι­λη­πτικά ορι­σμένα πράγ­ματα. Στις τρεις κατα­δί­κες μου, από τρία δια­φο­ρε­τικά δικα­στή­ρια υπήρξαν τρεις δια­φο­ρε­τι­κές εκδοχές της ηθικής αυτουρ­γίας. Σύμφωνα με την απόφαση του Πρω­τό­δι­κου Δικα­στη­ρίου ήμουν μέλος μιας τρι­με­λούς Γραμ­μα­τείας και μετέ­φερα τις απο­φά­σεις στα μέλη των πυρήνων. Στο Δευ­τε­ρο­βάθ­μιο η απόφαση αλλάζει. Μόνος μου απο­φά­σιζα, έπειθα κάποιον, κι αυτός έπειθε τους υπό­λοι­πους. Τέλος στον Αρειο Πάγο ανα­φέ­ρουν, ότι έδινα τις δια­τα­γές στα μέλη, μέσα σε ρεμπε­τά­δικα! Να σημειώσω ότι και στις τρεις δίκες κανένας κατη­γο­ρού­με­νος δεν είπε ότι εγώ τον διέταξα για κάτι.

Η λογική, η πείρα και η ζωή διδά­σκουν ότι όταν ένα γεγονός είναι πραγ­μα­τικό, η περι­γραφή του είναι πάντα η ίδια, πλη­κτικά μονό­τονη. Αν οι περι­γρα­φές αλλά­ζουν σημαί­νει ότι δεν είναι πραγ­μα­τικό, ότι είναι ψεύτικο, κατα­σκευα­σμένο. Και ότι ανα­ζη­τάς απε­γνω­σμένα κάποιο αφήγημα για να γίνεις πει­στι­κός. Αυτό απο­δεί­χτηκε και μέσα στο Δικα­στή­ριο. Ακόμη κι αυτοί που συνερ­γά­στη­καν με τις αρχές και ήταν λαλί­στα­τοι, παρόλη την αφόρητη πίεση που τους ασκού­σαν οι Δικα­στές στη Δίκη να στέρ­ξουν ότι υπήρχε ηγεσία ή αρχηγός, το αρνή­θη­καν. Οχι γιατί φοβό­ντου­σαν ή λόγω της ομερτά όπως ψέλ­λι­σαν κάποιοι. Αλλά γιατί όλα όσα είχαν περι­γρά­ψει με λεπτο­μέ­ρειες για τον τρόπο με τον οποίο έπαιρ­ναν τις απο­φά­σεις στους πυρήνες από­δει­χνε ότι δεν υπήρχε ηγεσία. Κι αν έλεγαν πια το αντί­θετο, η παλι­νω­δία θα τους ξεσκέ­παζε και θα κατέρ­ρεαν.

Οι ίδιοι κατέ­θε­σαν ότι όλα τα μέλη ήταν υπο­χρε­ω­μένα, για λόγους δικαιο­σύ­νης να συμ­με­τά­σχουν εκ περι­τρο­πής, άμεσα στις ενέρ­γειες. Κατά συνέ­πεια είναι αδύ­να­τον κάποιος αρχηγός, για πάνω από δύο δεκα­ε­τίες, να δια­τάσ­σει τους άλλους να συμ­με­τέ­χουν στις ενέρ­γειες, χωρίς αυτός ο ίδιος να έχει συμ­με­τά­σχει σε έστω μία απ’ αυτές.

Δύο γεγο­νότα

Θ’ αναφέρω δύο μόνο γεγο­νότα για να δείξω τα «σημεία και τέρατα» που έγιναν σ’ αυτές τις δίκες. Στην Πρω­τό­δικη είχε έρθει μια μάρ­τυ­ρας κατη­γο­ρίας, κάποιας ηλικίας που ισχυ­ρί­ζο­νταν ότι με είχε δει στην είσοδο μιας πολυ­κα­τοι­κίας όπου υπήρχε μια γιάφκα, παρέα με κάποιο μέλος, για κλά­σματα του δευ­τε­ρο­λέ­πτου, πριν από 12 χρόνια. Σε ερώτηση του δικη­γό­ρου μου, πώς με ανα­γνώ­ρισε, απά­ντησε: «απ’ το χρώμα των ματιών του».

Αφού συνο­μί­λησε με έναν απ’ τους 3 Δικα­στές για κάποιο διά­στημα της απεύ­θυνα το λόγο, λέγο­ντας: «Μπορώ να σας κάνω μια ερώτηση;» Απα­ντάει: «Μάλιστα». «Ο Δικα­στής με τον οποίο συνο­μι­λού­σατε, τι χρώμα έχουν τα μάτια του;» Απα­ντάει «Δεν ξέρω». Την ρωτάω ξανά: «Ο άλλος Δικα­στής που είναι δεξιά απ’ τον Πρόεδρο, τι χρώμα έχουν τα μάτια του». Μου απα­ντάει με αφο­πλι­στική αφέλεια: «Α εγώ κ. Γιω­τό­πουλε, ποτέ δε συγκρα­τάω το χρώμα των ματιών των ανδρών». Κι όμως οι αθε­ό­φο­βοι, στην απόφαση του Αρείου Πάγου ανα­φέ­ρουν ρητά ότι αυτή η μάρ­τυ­ρας με ανα­γνώ­ρισε χωρίς καμιά επι­φύ­λαξη!

Το δεύτερο είναι η απόφαση του Αρείου Πάγου που ανα­φέ­ρει ότι «έδινα τις δια­τα­γές στα μέλη σε ρεμπε­τά­δικα». Κατ’ αρχάς αυτή η αναφορά είναι παρά­νομη αφού δεν υπάρχει στις απο­φά­σεις των δύο προη­γού­με­νων δικα­στη­ρίων και ο Αρειος Πάγος δεν είναι δικα­στή­ριο ουσίας. Το κυριό­τερο όμως είναι ότι είναι γελοία ως μη ρεα­λι­στική. Οποιος έχει πάει έστω και μία φορά σε ρεμπε­τά­δικο γνω­ρί­ζει ότι λόγω της πολυ­κο­σμίας και ενός ιδιαί­τε­ρου κλί­μα­τος οικειό­τη­τας που επι­κρα­τεί, είναι αδύνατο να κάνεις οποια­δή­ποτε συζή­τηση χωρίς να σε ακού­σουν απ’ τα διπλανά τρα­πέ­ζια και ενίοτε να επέμ­βουν σ’ αυτήν. Κατά μείζονα λόγο δεν μπορεί να συζητάς για παρά­νο­μες πράξεις βίας, ακόμη και με κώδικες χωρίς να σε πάρουν χαμπάρι. Η λογική και η πείρα λένε ότι σε τέτοιες συζη­τή­σεις υπάρχει εχε­μύ­θεια και μυστι­κό­τητα. Δεν μπορεί να υπάρ­χουν τρίτοι μάρ­τυ­ρες, πόσο μάλλον οι δεκάδες θαμώνες του ρεμπε­τά­δι­κου. Αυτό κάναμε στη Δικτα­το­ρία. Οταν συζη­τού­σαμε κάποια αντι­στα­σιακή πράξη πηγαί­ναμε σε απο­μα­κρυ­σμέ­νες παρα­λίες στην ύπαιθρο όπου δεν υπήρχε ψυχή.

Χωρίς να θέλω να μακρη­γο­ρήσω δεν μπορώ ν’ αποφύγω ν’ αναφέρω τις δύο ρου­κέ­τες που εξα­πέ­λυσε ο Εισαγ­γε­λέας του Αρείου Πάγου που έγινε και Υπουρ­γός. Σύμφωνα μ’ αυτόν το γεγονός ότι γνωρίζω τη Γαλλική γλώσσα είναι ισχυρή ένδειξη ότι ήμουν ο αρχηγός και τέλος υπο­στή­ριξε ότι υπάρχει ηθική αυτουρ­γία και με «απλό νεύμα στο φρύδι»!

Σήμερα όμως, 14 χρόνια μετά, υπάρχει μια και­νούρ­για κατά­σταση. Εάν ήμουν αρχηγός ή εάν υπήρχε ηγεσία, σ’ αυτά τα χρόνια που πέρασαν, θα είχαν απο­κα­λυ­φθεί δεκάδες περι­στα­τικά που θα επι­βε­βαί­ω­ναν την ύπαρξη αυτής της ηγεσίας, από πολλές ανε­ξάρ­τη­τες πηγές χωρίς να μπορεί κανείς να το εμπο­δί­σει. Κανένα όμως τέτοιο περι­στα­τικό με λεπτο­μέ­ρειες δεν απο­κα­λύ­φθηκε, επι­βε­βαιώ­νο­ντας πανη­γυ­ρικά ότι δεν υπήρχε καμία ηγεσία κι ούτε αρχηγός.

Οσο προ­χω­ρούσε η Δίκη, γίνο­νταν ολο­φά­νερο ότι δεν υπήρχε ηγεσία. Σε σημείο που ορι­σμέ­νοι απ’ τους λίγους τίμιους δημο­σιο­γρά­φους, ούτε καν αρι­στε­ροί, να γράφουν καθαρά στα έντυπά τους ότι δεν υπάρχει από­δειξη για την ηθική αυτουρ­γία. Αντί­θετα όμως απ’ αυτή την πραγ­μα­τι­κό­τητα η επιμονή αυτών που με παρου­σί­α­ζαν ως αρχηγό γίνο­νταν όλο και πιο έντονη. Αυτή η επιμονή, μου δημιούρ­γησε απορία. Γιατί επι­μέ­νουν σε κάτι που δια­ψεύ­δε­ται, που είναι ολο­φά­νερο ψέμα. Τι κρύ­βε­ται από πίσω; Απο­φά­σισα να ψάξω, να βρω στοι­χεία, ν’ απο­κα­λύψω την αλήθεια. Το έκανα με την απο­φα­σι­στική συμβολή ενός συγκρα­τού­με­νού μου, που κι αυτός αμφι­σβη­τούσε την επίσημη εκδοχή. Από διά­φο­ρους δια­λό­γους μέσα στη φυλακή συμπε­ραίνω ότι οι δράστες της πλε­κτά­νης γνω­ρί­ζουν ότι ξέρω ένα μέρος της αλή­θειας. Αυτός μάλιστα είναι ο κυριό­τε­ρος λόγος για τον οποίο δεν μου δίνουν άδεια επί 6 χρόνια ενώ την δικαιού­μαι και σήμερα αρνού­νται να με απο­φυ­λα­κί­σουν, παρα­βιά­ζο­ντας το άρθρο 15 του Π.Κ. Η στρα­τη­γική τους είναι να με κρα­τή­σουν φυλα­κι­σμένο για πάντα, ανα­μέ­νο­ντας ενα­γω­νίως το μοιραίο ώστε να πάρω μαζί μου την αλήθεια. Αυτή τη χάρη δεν θα τους την κάνω.

Στη διάρ­κεια της φυλά­κι­σής μου, μου έγιναν προ­τά­σεις να υπο­γράψω συμ­φω­νία. Απά­ντησα: Εγώ, συμ­φω­νίες δεν υπο­γράφω. Παρα­μένω ελεύ­θε­ρος να λέω ό,τι μου υπα­γο­ρεύει η συνεί­δησή μου κι όποτε θέλω. Με τις συμ­φω­νίες επι­χει­ρούν να ελέγ­ξουν τι θα πεις και τι θα κάνεις. Στην ουσία, σου υπα­γο­ρεύ­ουν και εσύ υπο­γρά­φεις. Απο­κα­λύ­ψεις σαν τη σημε­ρινή προ­σπα­θούν να απο­τρέ­ψουν. Αυτή η στάση μου, μου στοί­χησε τη δυσμενή μετα­χεί­ριση που μου επε­φύ­λα­ξαν όλα αυτά τα χρόνια.

Τα στοι­χεία που παρου­σιάζω προ­έρ­χο­νται από πηγές ανε­ξάρ­τη­τες, αξιό­πι­στες που δεν ελέγ­χο­νται από Μυστι­κές Υπη­ρε­σίες. Εχουν επι­βε­βαιω­θεί από δεύτερη. Υπάρ­χουν πράγ­ματα που αγνοώ. Για τα οποία θα μπο­ρούσα να κάνω υπο­θέ­σεις, αλλά δε θα τις κάνω. Εκτός από πράγ­ματα ευνόητα που δεν αφορούν συγκε­κρι­μένα πρόσωπα.

Στο παρά­νομο σπίτι-γιάφκα της 17Ν που απο­κα­λύ­φθηκε το 2002, υπήρχε ένα όπλο που «έκαιγε» ένα συγκε­κρι­μένο πρόσωπο. Το όπλο αυτό δε βρέθηκε. Ποιος το εξα­φά­νισε; Οι Μυστι­κές Υπη­ρε­σίες; Κάποιος απ’ τους συλ­λη­φθέ­ντες που συνερ­γά­στηκε με τις Αρχές; Δεύτερο, σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή θα ‘πρεπε να βρεθούν επίσης σημα­ντικά χει­ρό­γραφα του ίδιου προ­σώ­που. Ούτε αυτά βρέ­θη­καν. Ποιος τα εξα­φά­νισε; Τρίτο, υπήρξαν επι­βα­ρυ­ντι­κές κατα­θέ­σεις ενα­ντίον του ίδιου και ενα­ντίον άλλων δύο (2) κολ­λη­τών του από συλ­λη­φθέ­ντες που συνερ­γά­στη­καν με τις Αρχές. Κατα­θέ­σεις περισ­σό­τε­ρες από μία. Ποιος έδωσε εντολή να αγνοη­θούν και να μπουν στο αρχείο; Οι τρεις (3) αυτοί συν­δέ­ο­νταν με άλλους πέντε (5). Απ’ αυτήν την ομάδα των του­λά­χι­στον οκτώ (8), ορι­σμέ­νοι είχαν άμεση συμ­με­τοχή σε ανθρω­πο­κτο­νίες. Αλλοι σε βίαιες ενέρ­γειες σοβαρές που προ­κά­λε­σαν τραυ­μα­τι­σμούς. Ενώ η δρα­στη­ριό­τητα των πιο ασή­μα­ντων ήταν πιο ουσια­στική και πιο συνει­δητή απ’ αυτήν ορι­σμέ­νων που κατα­δι­κά­στη­καν στη Δίκη σε σχετικά μικρές ποινές και εξέ­τι­σαν πραγ­μα­τική ποινή άνω των 5 χρόνων. Κανένας απ’ αυτούς δε συνε­λή­φθη. Σε κανένα δεν ασκή­θηκε δίωξη. Γιατί;

Για δύο λόγους. Ο πρώτος κυριό­τε­ρος και καθο­ρι­στι­κός είναι ότι οδη­γού­σαν σε έναν συγκε­κρι­μένο πολι­τικό χώρο, τον οποίο δεν ήθελαν να αγγί­ξουν. Που δεν είναι βέβαια η αρι­στερά είτε κοι­νο­βου­λευ­τική είτε εξω­κοι­νο­βου­λευ­τική. Ο δεύ­τε­ρος λόγος είναι ότι αν συλ­λαμ­βά­νο­νταν έστω 2 ή 3 απ’ αυτούς, δεν υπήρχε καμία περί­πτωση να κατα­δι­κα­στώ ως ηθικός αυτουρ­γός. Γιατί το προφίλ τους, τόσο το πολι­τικό όσο και το επαγ­γελ­μα­τικό είχε κάποια βαρύ­τητα και δεν θα μπο­ρού­σαν να τους παρου­σιά­σουν ως απλά ενερ­γού­μενα που εκτε­λούν τυφλά τις εντολές μου. Οι παλιοί μου φίλοι της Δικτα­το­ρι­κής περιό­δου χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν ως μανδύας πίσω απ’ τον οποίο, τους έκρυψαν. Δεν έχαναν ευκαι­ρία ν’ αφήνουν ανοιχτά υπο­νο­ού­μενα ότι αυτοί ήταν τα μέλη της 17Ν.

Ξένες Μυστι­κές Υπη­ρε­σίες

Την πλε­κτάνη αυτή σχε­δί­α­σαν και οργά­νω­σαν οι μεγάλες ξένες Μυστι­κές Υπη­ρε­σίες τις οποίες απο­μυ­θο­ποί­η­σαν το Γκουα­ντά­ναμο αλλά και η κινη­μα­το­γρα­φική ταινία «Στο όνομα του Πατρός», που βασί­ζε­ται σε πραγ­μα­τικά γεγο­νότα. Με τη συναί­νεση βέβαια της πολι­τι­κής ηγεσίας και των δύο πρώην μεγάλων πολι­τι­κών κομ­μά­των της χώρας. Την πρα­κτική εκτέ­λεσή της, ανέ­λα­βαν ο τότε Υπουρ­γός Δημό­σιας Τάξης και ο τότε Εισαγ­γε­λέας για την Τρο­μο­κρα­τία. Γι’ αυτό και απο­λαμ­βά­νουν μέχρι σήμερα μιας ιδιό­τυ­πης ασυλίας για τις πράξεις τους αλλά και για τους λόγους τους, όσο εξω­φρε­νι­κοί κι αν είναι. Την πλε­κτάνη αυτή συνέ­χι­σαν να την εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται μέχρι πρό­τι­νος. Πριν από 2 ή 3 χρόνια το Στέητ Ντι­πάρ­τμεντ εξέδιδε ανα­κοι­νώ­σεις για ασύλ­λη­πτα μέλη της 17Ν και για κίνδυνο ανα­ζω­πύ­ρω­σης της τρο­μο­κρα­τίας. Απο­σιω­πώ­ντας βέβαια ότι όχι μόνο τους γνώ­ρι­ζαν όλους, αλλά και ότι ήταν αυτοί -ακριβέστερα η CIA- που απε­φά­σι­σαν να μην τους συλ­λά­βουν. Κι ότι ήταν ακίν­δυ­νοι αφού τους είχαν κατα­στή­σει ομήρους στα χέρια τους, εκβιά­ζο­ντάς τους.

Αν είχαν συλ­λη­φθεί η Δίκη θα έπαιρνε άλλη τροπή. Η δια­δι­κα­σία θα είχε τελείως άλλη πολι­τική κατεύ­θυνση και ίσως η Δίκη να ήταν δίκαιη. Τέλος η απόφαση για αρκε­τούς απ’ τους κατη­γο­ρου­μέ­νους αλλά και για μένα, θα ήταν τελείως δια­φο­ρε­τική.

Ο Ναπο­λέων έλεγε ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα με τις μπα­γιο­νέ­τες εκτός απ’ το να κάτσεις πάνω τους. Παρα­φρά­ζο­ντας θα μπο­ρού­σαμε να πούμε ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα με τους νόμους εκτός απ’ το να τους εφαρ­μό­ζεις με περιε­χό­μενο αντί­θετο απ’ αυτό που έχουν. Γιατί το πρό­σκαιρο όφελος που έχεις είναι δυσα­νά­λογα μικρό σε σχέση με τη μακρο­χρό­νια ζημιά που προ­κα­λείς. Υπο­νο­μεύ­εις τις αρχές και τις αξίες, υπο­σκά­πτεις τα θεμέλια του Κράτους Δικαίου που υπο­τί­θε­ται ότι υπη­ρε­τείς. Το μετα­τρέ­πεις σε ιδε­ο­λη­ψία αφού στην κοι­νω­νία κυριαρ­χεί η αδικία, η ανομία, η φαυ­λό­τητα, το έγκλημα. Και η Δημο­κρα­τία γίνεται «Υπαρκτή Δημο­κρα­τία». Είναι μήπως τυχαίο ότι σε χρονικό διά­στημα ενός και πλέον αιώνα ακούμε στη χώρα μας περίπου τα ίδια πράγ­ματα. Στις αρχές του περα­σμέ­νου αιώνα ο Ιων Δρα­γού­μης έλεγε ότι «το κράτος με όλη τη βρώμα του δεν αξίζει να το βοηθάς, παρότι ο ίδιος το βοη­θούσε. Σήμερα ακούμε για κλε­πτο­κρα­τία, χρε­ω­κο­πη­μένο και διε­φθαρ­μένο πολι­τικό σύστημα, ενώ πρώην καθη­γη­τής της Νομικής χαρα­κτή­ριζε πριν μερικά χρόνια τη Δικαιο­σύνη ως «ανύ­παρ­κτη, τραγική και αχρεία». Κάτι το βαθύ­τατα σάπιο υπάρχει σ’ αυτή τη χώρα, το οποίο δια­χρο­νικά δεν μπορεί να θερα­πεύ­σει η ελίτ που το δημιούρ­γησε. Αλέκος Γιω­τό­που­λος Φυλακές Κορυ­δαλ­λού Ιούνιος 2016

ΕΞΗΓΗΣΗ

Γιατί σήμερα η επι­στολή

Τους λόγους για τους οποίους απο­φά­σισε να «σπάσει» τώρα τη σιωπή του εξηγεί ο Αλ. Γιω­τό­που­λος. Η επι­στολή είχε γραφτεί τον περα­σμένο Ιούνιο, όμως περί­μενε την απά­ντηση των Αρχών για την αίτηση άδειας. “Στις 18 Μαρτίου κατέ­θεσα τη δεύτερη αίτηση για την απο­φυ­λά­κισή μου υπό όρο. Τρεις μήνες μετά, στα τέλη Ιουνίου, δεν μου έχουν απα­ντή­σει ακόμη. Ενώ στην πρώτη μου αίτηση, η πρόταση (απορ­ρι­πτική) του κ. Εισαγ­γε­λέα έγινε σε μόλις ένα μήνα. Απο­φά­σισα λοιπόν να συντάξω το παρα­κάτω κείμενο, ανα­μέ­νο­ντας παράλ­ληλα για τη δημο­σί­ευσή του, άλλους τρεις μήνες μήπως και δεήσουν να μου απα­ντή­σουν. Επα­να­λαμ­βά­νε­ται δόλια τακτική που εφάρ­μο­ζαν το ‘12 και το ‘13, όταν έκανα αιτή­σεις για άδεια. Ενώ όφειλαν να μου απα­ντή­σουν σε δύο μήνες, μου απα­ντού­σαν μια βδομάδα πριν συμπλη­ρω­θεί ένα έτος απ’ την κατά­θεση της αίτησης, κατα­στρα­τη­γώ­ντας έτσι το νόμο».