Τι συζήτησαν 20 πανίσχυροι fund managers για την Ελλάδα σε ένα κλειστό κλαμπ της Νέας Υόρκης

Το dinner πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε αρχές της προ­πε­ρα­σμέ­νης εβδο­μά­δας, σε ένα κλειστό κλαμπ, στο Σαου­θάμ­πτον της Νέας Υόρκης. Οικο­δε­σπό­της ήταν ο Μπάιρον Γουίνγκ, της BlackStone, και γύρω από τις τέσ­σε­ρις ροτό­ντες που είχαν στηθεί για την περί­σταση κάθισαν 20 από τους πιο ισχυ­ρούς fund managers παγκο­σμίως. Αυτό­πτης μάρ­τυ­ρας μετέ­φερε στην «Κ» ότι «κοι­τά­ζο­ντάς τους είχες την αίσθηση ότι κρι­τή­ριο για τη συμ­με­τοχή τους στο event ήταν τα υπό αξιο­λό­γηση κεφά­λαια του καθενός να απο­τι­μώ­νται σε τρισ. δολάρια».

Το άλλο ενδια­φέ­ρον στοι­χείο της βραδιάς ήταν το «μενού» της, δηλαδή η ατζέντα των θεμάτων που συζη­τή­θη­καν. Με τη σειρά που τέθηκαν στο τραπέζι, ξεκί­νη­σαν με «Κίνα», συνέ­χι­σαν με «Ελλάδα» και έκλει­σαν με «αργό πετρέ­λαιο». Το γεγονός ότι η χώρα μας εξα­κο­λου­θεί να βρί­σκε­ται στα τρία πιο hot θέματα παγκο­σμίως, και μάλιστα πιο ψηλά και από την τιμή του αργού, απο­τε­λεί από μόνο του από­δειξη ότι ο κίν­δυ­νος του Grexit, με ό,τι αυτό συνε­πά­γε­ται, δεν έχει περάσει.

Επι­βε­βαιώ­θηκε κι εκείνη τη βραδιά. Κοινή ήταν η αίσθηση μεταξύ των 20 ότι από τη χώρα μας λείπει:

α. Η πρόθεση για να προ­χω­ρή­σει σε πραγ­μα­τι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις που έχει ανάγκη η οικο­νο­μία και να πετύχει τον απαι­τού­μενο εκσυγ­χρο­νι­σμό.

β. Το απα­ραί­τητο στε­λε­χικό δυνα­μικό, το οποίο θα ανα­λά­βει να φέρει σε πέρας αυτό το τόσο δύσκολο και σύνθετο έργο, και μάλιστα μέσα σε περι­βάλ­λον έντονα αρνη­τικό.

Αυτό το κλίμα προ­σπά­θησε να αντι­στρέ­ψει σε μια 15λεπτη εισή­γηση που έκανε για το ελλη­νικό ζήτημα ο επεν­δυ­τής Στέλιος Ζαβός, που είχε προ­σκλη­θεί στην εκδή­λωση γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό. Τόνισε ότι δεν υπάρχει θέμα Grexit, υπεν­θύ­μισε με νόημα ότι το 95% του δημό­σιου χρέους βρί­σκε­ται πλέον στα χέρια της τρόικας και υπο­στή­ριξε ότι μια «μεγάλη κυβέρ­νηση», που θα μπο­ρούσε να προ­κύ­ψει από τις επό­με­νες εκλογές, θα μπο­ρούσε να βρει λύσεις και να προ­ω­θή­σει μέτρα.

Το απο­τέ­λε­σμα; Στη συζή­τηση που ακο­λού­θησε το κλίμα παρέ­μεινε επι­φυ­λα­κτικό (στα όρια του αρνη­τι­κού) για την Ελλάδα. Μάλιστα, είναι ενδει­κτικό το γεγονός ότι τις περισ­σό­τε­ρες αντιρ­ρή­σεις για τις προ­ο­πτι­κές της χώρας εξέ­φρα­σαν εκείνοι οι fund managers που πίστε­ψαν στην «άνοιξη του 2014», ήρθαν στην Ελλάδα, επέν­δυ­σαν και έχασαν.

Η κρίση στην Κίνα

Το κλίμα στη συνά­ντηση πάντως είχε βαρύνει ήδη από τη συζή­τηση του πρώτου θέματος της ατζέ­ντας: του κινε­ζι­κού. Εκεί βασικός ειση­γη­τής ήταν ο Στιβ Ροτζ, senior analyst σε θέματα Κίνας της Morgan Stanley. Η βασική του γραμμή ήταν μάλλον μετριο­πα­θής. Δεν αμφι­σβή­τησε ανοιχτά την πρό­βλεψη του Πεκίνου ότι το GDP θα τρέξει φέτος με 7%, γεγονός που προ­κά­λεσε δυσθυ­μία στην ομήγυρη. Επι­χει­ρη­μα­το­λό­γησε, πάντως, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, αυτό που συμ­βαί­νει στην Κίνα είναι η μετά­βαση από τη βιο­μη­χα­νική παρα­γωγή στις υπη­ρε­σίες. Οπότε είναι λογικό να στέλ­νο­νται αντι­φα­τικά μηνύ­ματα από την κινε­ζική οικο­νο­μία.

Στη συζή­τηση που ακο­λού­θησε ωστόσο, το 7% αμφι­σβη­τή­θηκε έντονα, υπο­στη­ρί­χθηκε ότι θα δια­μορ­φω­θεί πολύ χαμη­λό­τερα, ενώ ασκή­θηκε έντονη κριτική στον τρόπο με τον οποίο αντι­με­τώ­πισε το Πεκίνο την τελευ­ταία χρη­μα­τι­στη­ριακή κρίση. Κάπου εκεί, λογικά, η συζή­τηση περι­στρά­φηκε εύλογα στον χρόνο και στον τρόπο που θα κινηθεί η Fed.

Το dinner έκλεισε με τη συζή­τηση για την πορεία της τιμής του αργού πετρε­λαίου. Εκφρά­σθηκε βεβαίως η άποψη ότι όσο διαρ­κούν οι χαμηλές πτήσεις του ευνο­εί­ται παγκο­σμίως η αύξηση του GDP, αλλά τα καλά νέα στα­μά­τη­σαν κάπου εκεί. Υπο­στη­ρί­χθηκε ότι βρα­χυ­πρό­θε­σμα του­λά­χι­στον το αργό θα δια­μορ­φω­θεί ακόμα και στα 30 με 35 δολάρια το βαρέλι, αλλά μεσο­πρό­θε­σμα -σε βάθος διετίας- θα φτάσει στα 60 με 70 δολάρια. Βεβαίως, το γεγονός ότι ανα­μέ­νε­ται πως αργά ή γρήγορα η είσοδος και του Ιράν στην αγορά, μετά την άρση των περιο­ρι­σμών (από ΗΠΑ και Ευρώπη), θα δημιουρ­γή­σει νέα δεδο­μένα είναι μια αντι­κει­με­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Οπως αντι­κει­με­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα απο­τε­λεί το γεγονός ότι από όλες αυτές τις εξε­λί­ξεις -που άπτο­νται και των τριών παρα­πάνω θεμάτων- επη­ρε­ά­ζε­ται άμεσα το παρόν και το μέλλον ενός από τους πιο δυνα­μι­κούς κλάδους της ελλη­νι­κής επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας: της ποντο­πό­ρου ναυ­τι­λίας, και όχι μόνο.

Καθη­με­ρινή