13 πρόστιμα, συνολικού ύψους 160.032 €, για φορολογικές παραβάσεις μειώθηκαν στα 2.500 €!

Κάνο­ντας ειδική μνεία και ανάλυση στην αρχή της ανα­δρο­μι­κής εφαρ­μο­γής ελα­φρύ­τε­ρης διοι­κη­τι­κής κύρωσης το Στ’ Τμήμα του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς ακύρωσε 13 αυτο­τελή πρό­στιμα, συνο­λι­κού ύψους 160.032 € που επι­βλή­θη­καν για φορο­λο­γι­κές παρα­βά­σεις το 2007 σε εμπο­ρική επι­χεί­ρηση της Ρόδου και περιό­ρισε αυτά στο ποσό των 2.500 ευρώ, 10 χρόνια μετά την υποβολή σχε­τι­κής προ­σφυ­γής!

Πιο συγκε­κρι­μένα, το Στ’ Τμήμα του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς επι­λή­φθηκε προ­σφυ­γής που άσκησε μια ομόρ­ρυθμη εμπο­ρική εται­ρεία κατά του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου, όπως εκπρο­σω­πεί­ται νομίμως από τον προϊ­στά­μενο της Δ.Ο.Υ. Ρόδου για την ακύρωση της Α45/2018 απο­φά­σεως του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου.

Με την τελευ­ταία απόφαση απορ­ρί­φθηκε η αίτηση που άσκησε το έτος 2012 η εκκα­λούσα περί ακυ­ρώ­σεως της από 18.5.2012 απο­φά­σεως του προïσταμένου της Δ.Ο.Υ. Ρόδου, με την οποία επι­βλή­θη­καν σε βάρος της 13 αυτο­τελή πρό­στιμα, συνο­λι­κού ύψους 160.032 €, λόγω λήψεως σε ισά­ριθ­μες περι­πτώ­σεις εικο­νι­κών φορο­λο­γι­κών στοι­χείων εντός της χρήσεως 2007.

Πιο συγκε­κρι­μένα, η εκκα­λούσα ομόρ­ρυθμη εται­ρεία λει­τουρ­γούσε κατά τον κρίσιμο χρόνο επι­χεί­ρηση με αντι­κεί­μενο εργα­σιών το χον­δρικό και λιανικό εμπόριο ετοίμων ενδυ­μά­των. Για τη λογι­στική απει­κό­νιση των εργα­σιών της τηρούσε βιβλία Β΄ κατη­γο­ρίας του Κ.Β.Σ.

Στο πλαίσιο ελέγχου που διε­νερ­γή­θηκε από εντε­ταλ­μένο κλι­μά­κιο της Περι­φε­ρεια­κής Διευ­θύν­σεως Νοτίου Αιγαίου του Σ.Δ.Ο.Ε. στα βιβλία και στοι­χεία της επι­χει­ρή­σεως, δια­πι­στώ­θηκε, μεταξύ άλλων, ότι η τελευ­ταία είχε κατα­χω­ρή­σει στα βιβλία της δεκα­τρία τιμο­λό­για – δελτία απο­στο­λής, εκδό­σεως επι­τη­δευ­μα­τία, συνο­λι­κής καθαρής αξίας 160.032 €, για τα οποία υπήρχαν υπό­νοιες ότι ήταν εικο­νικά.

Ειδι­κό­τερα, δια­πι­στώ­θηκε ότι η ελεγ­χό­μενη είχε κατα­χω­ρή­σει στα βιβλία της στοι­χεία που φέρο­νταν ότι είχαν εκδοθεί από τον επι­τη­δευ­μα­τία από τις 22-6-2007 έως τις 10-12-2007 καθαρής αξίας από 10.750 ευρώ έως 13.250 ευρώ. Ενόψει των υπο­νοιών περί εικο­νι­κό­τη­τάς τους, η ανωτέρω ελεγ­κτική Αρχή προέβη σε κατά­σχεση αυτών και ακο­λού­θως σε επε­ξερ­γα­σία τους, από την οποία δια­πι­στώ­θηκε ότι η επι­χεί­ρηση της εκκα­λού­σας πραγ­μα­το­ποί­ησε μεν τις ανα­φε­ρό­με­νες στα παρα­πάνω φορο­λο­γικά στοι­χεία συναλ­λα­γές, όχι όμως με το πρόσωπο που εμφα­νι­ζό­ταν ως εκδότης τους.

Ο έλεγχος ειδι­κό­τερα κατέ­ληξε στο συμπέ­ρα­σμα ότι η εκκα­λούσα εται­ρεία δια του δια­χει­ρι­στή της, χρη­σι­μο­ποί­ησε την επι­χεί­ρηση του επι­τη­δευ­μα­τία, με μονα­δικό σκοπό τη λήψη και έκδοση φορο­λο­γι­κών στοι­χείων για την κάλυψη ενδο­κοι­νο­τι­κών συναλ­λα­γών που πραγ­μα­το­ποιούσε η ίδια με ιτα­λι­κές επι­χει­ρή­σεις χωρίς υπο­χρέ­ωση κατα­βο­λής Φ.Π.Α.

Στην κρίση αυτή κατέ­ληξε ο έλεγχος, αφού έλαβε υπόψη ότι η ατομική επι­χεί­ρηση ήταν ένα κατά­στημα μικρών δια­στά­σεων και δεν είχε δηλώσει στο Τμήμα Μητρώου της Δ.Ο.Υ. Ρόδου δρα­στη­ριό­τητα σχετική με το εμπόριο ετοίμων ενδυ­μά­των, στα ένδικα φορο­λο­γικά στοι­χεία, τα είδη ανα­γρά­φο­νταν χωρίς να γίνεται ανα­λυ­τική περι­γραφή τους, χωρίς δηλαδή κατα­γραφή των οικο­νο­μι­κών και τεχνι­κών στοι­χείων που επι­κρα­τούν συνήθως στις συναλ­λα­γές και επη­ρε­ά­ζουν σημα­ντικά την απόδοση ή τη δια­μόρ­φωση του κόστους ή την τιμή πωλή­σεως, με απο­τέ­λε­σμα να καθί­στα­νται αδύ­να­τες οι ελεγ­κτι­κές επα­λη­θεύ­σεις σχετικά με τη συνά­φεια της τιμής αγοράς-πωλήσεως και της ορθής απο­τι­μή­σεως των ειδών αυτών στο τηρού­μενο Βιβλίο Απο­γρα­φής Εμπο­ρευ­σί­μων κ.α.

Με έγγραφο του Σ.Δ.Ο.Ε. ζητή­θηκε η συν­δρομή των ιτα­λι­κών ελεγ­κτι­κών υπη­ρε­σιών. Από την έρευνα οι ελεγ­κτές κατέ­λη­ξαν στο συμπέ­ρα­σμα ότι χρη­σι­μο­ποί­ησε τόσο τον Α.Φ.Μ. της ατο­μι­κής επι­χει­ρή­σεως, όσο και τον Α.Φ.Μ. της Μονο­πρό­σω­πης Ε.Π.Ε. του, προ­κει­μέ­νου να παρου­σιά­σει τις ενδο­κοι­νο­τι­κές απο­κτή­σεις (χωρίς Φ.Π.Α.) εκ μέρους του, ως πραγ­μα­το­ποι­η­θεί­σες από τον τελευ­ταίο και, στη συνέ­χεια, προέβη στην έκδοση τιμο­λο­γίων (με Φ.Π.Α.), ώστε τα εμπο­ρεύ­ματα να εμφα­νι­σθούν ότι πωλή­θη­καν από την επι­χεί­ρηση του ανωτέρω προς την επι­χεί­ρηση της εκκα­λού­σας, οι δε προ­μη­θεύ­τριες ιτα­λι­κές επι­χει­ρή­σεις, αν και συναλ­λά­χθη­καν με την επι­χεί­ρηση της εκκα­λού­σας μέσω άλλου, για την ενδο­κοι­νο­τική παρά­δοση εμπο­ρευ­μά­των, εξέ­δω­σαν τα τιμο­λό­για πωλή­σεως στο όνομά του, ενερ­γώ­ντας, κατά τον έλεγχο, καλο­πί­στως, δεδο­μέ­νου ότι ήταν συνερ­γά­της τους επί σειράν ετών, ενώ εξάλλου ο τελευ­ταίος έλαβε τα τιμο­λό­για που εξέ­δω­σαν οι ιτα­λι­κές επι­χει­ρή­σεις και στα οποία ανα­γρα­φό­ταν ο Α.Φ.Μ. του, με σκοπό οι τελικοί παρα­λή­πτες των εμπο­ρευ­μά­των (επι­χει­ρή­σεις δικών του συμ­φε­ρό­ντων) να εμφα­νί­ζο­νται ως λήπτριες τιμο­λο­γίων εκδό­σεως του ανωτέρω.

Η εκκα­λούσα εται­ρεία προ­έ­βαλε μεταξύ άλλων ότι η εκκα­λου­μένη απόφαση εκδό­θηκε κατά παρά­βαση της αρχής ne bis in idem και του τεκ­μη­ρίου αθω­ό­τη­τας, δεδο­μέ­νου ότι για την ίδια πράξη οι ομόρ­ρυθ­μοι εταίροι της εκκα­λού­σας απηλ­λά­γη­σαν της σχε­τι­κής κατη­γο­ρίας με αμε­τά­κλητη απόφαση του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου το 2016.

Μεταξύ άλλων λόγων εφέσεώς της που απορ­ρί­φθη­καν το δικα­στή­ριο έκρινε και έκανε δεκτό τον ισχυ­ρι­σμό ότι κατ’ εσφαλ­μένη κρίση το πρω­τό­δικο δικα­στή­ριο απέρ­ριψε τον ισχυ­ρι­σμό της περί εφαρ­μο­γής της αρχής της ανα­δρο­μι­κής εφαρ­μο­γής των ηπιό­τε­ρων δια­τά­ξεων του ν. 4337/2015.

Εκρινε ότι εν προ­κει­μένω εφαρ­μο­στέα είναι, κατ’ επιταγή της αρχής της ανα­δρο­μι­κής εφαρ­μο­γής της ελα­φρύ­τε­ρης διοι­κη­τι­κής κυρώ­σεως (και, γενι­κό­τερα, του ευμε­νέ­στε­ρου για τον φορο­λο­γού­μενο νόμου περί επι­βο­λής διοι­κη­τι­κών κυρώ­σεων) για παρά­βαση της φορο­λο­γι­κής νομο­θε­σίας, η διάταξη της παρ. 1 περ. η΄ σε συν­δυα­σμό με την παρ. 2 περ. ε΄ του άρθρου 54 του ν. 4174/2013, όπως ισχύει μετά τη θέση σε ισχύ του ν. 4337/2015, με την οποία προ­βλέ­πε­ται η επιβολή κατ’ απο­κο­πήν διοι­κη­τι­κού προ­στί­μου 2.500 ευρώ ανά δια­χει­ρι­στική περίοδο, εντός της οποίας δια­πι­στώ­νε­ται η τέλεσή της εν λόγω παρα­βά­σεως.

Έσφαλε επο­μέ­νως το πρω­τό­δικο δικα­στή­ριο, που, με την εκκα­λου­μένη απόφασή του έκρινε αντι­θέ­τως και για το λόγο αυτό, ότι η κρι­νό­μενη έφεση πρέπει να γίνει δεκτή και να εξα­φα­νι­στεί η εκκα­λού­μενη απόφαση, στη συνέ­χεια δε, για τον ίδιο ως άνω λόγο, να γίνει εν μέρει δεκτή η ασκη­θείσα προ­σφυγή, να τρο­πο­ποι­η­θεί ανάλογα η προ­σβλη­θείσα απόφαση επι­βο­λής προ­στί­μου Κ.Β.Σ. του Προϊ­στα­μέ­νου της Δ.Ο.Υ. Ρόδου. Περιό­ρισε έτσι το πρό­στιμο στα 2.500 ευρώ.