Ο άγνωστος Μιχάλης Κ. που κάθε πρωί, εδώ και 10 χρόνια, καθαρίζει εθελοντικά το Μόντε Σμιθ

Ο Μιχάλης Κ., είναι 69 ετών και κάθε 06.00’ το πρωί σηκώ­νε­ται από το κρεβάτι μ’ ένα καθήκον: να δια­τη­ρή­σει καθα­ρούς τους δρόμους της καθη­με­ρι­νό­τη­τάς του, από το σπίτι όπου μένει, μέχρι ψηλά την κεντρική στροφή, στις κεραίες του Μόντε Σμιθ. Αυτό­κλη­τος, ανελ­λι­πώς κατά την τελευ­ταία δεκα­ε­τία, εθε­λο­ντικά και καθη­με­ρινά, αφιε­ρώ­νει περίπου 2 ½ ώρες στο έργο αυτό. Από το πέρασμά του δεν μένουν ούτε σκου­πί­δια, ούτε καν απο­τσί­γαρα. Μόλις ολο­κλη­ρώ­σει τη δια­δρομή, αφιε­ρώ­νει το υπό­λοιπο του χρόνου του στο πλάτωμα του λόφου, δεξιά από τη στροφή με τις κεραίες, εκεί απ’ όπου προ­σφέ­ρε­ται άπλετο το πανό­ραμα της πόλεως Ρόδου. Δεν είναι η αυτο­προ­βολή που κινεί τη θέλησή του, άλλωστε ο ίδιος αρνή­θηκε να ανα­φερ­θεί το όνομά του, ούτε και φωτο­γρα­φία με το πρόσωπό του να υπάρχει στο ρεπορ­τάζ.

«Ξεπλη­ρώνω τα όσα γεν­ναιό­δωρα μου έδωσε η ζωή, εμένα, που τελεί­ωσα μόνο το εξα­τά­ξιο γυμνά­σιο και παρόλα αυτά μπόρεσα να έχω μια σημα­ντική θέση στη δουλειά μου, να αμεί­βο­μαι καλά και να ταξι­δέψω σε όλο τον κόσμο», δήλωσε προς τη «δημο­κρα­τική», ο Μιχάλης Κ. «Από τις χώρες που επι­σκέ­φθηκα, η πιο βρώμικη είναι η Ινδία. Από τα πολλά σκου­πί­δια που έχει σίγουρα σε μερικά χρόνια δεν θα φυτρώ­νει τίποτα σε εκείνο τον τόπο. Η πιο καθαρή χώρα είναι η Ιαπωνία. Βρί­σκε­ται 1000 χρόνια μπροστά. Περ­πα­τούσα σ’ ένα πάρκο έξω από το Τόκυο και έβλεπα το πόσο καθαρά και περι­ποι­η­μένα ήταν όλα. Σκέ­φτηκα ότι δεν μπορεί, κάτι θα τους έχει ξεφύγει, έριξα μια ματιά ανάμεσα στους θάμνους. Ε λοιπόν, ακόμα κι εκεί, ανάμεσα στα κλαδιά, όλα ήταν πεντα­κά­θαρα».

Μιλάει με ευκολία για κάθε χώρα του κόσμου ξεχω­ρι­στά. Ανα­φέ­ρε­ται στη Σαγκάη, στο Χονγκ Κονγκ, στη Νέα Υόρκη, τη Χαβάη, για πόλεις της Αφρικής και της Ευρώπης. Δεν το κάνει από επί­δειξη. Ονο­μα­τί­ζει τους προ­ο­ρι­σμούς περι­γρά­φο­ντας την αίσθηση του επι­σκέ­πτη για το σεβασμό στο περι­βάλ­λον. Μιλάει για τη γλώσσα κοινής λογικής· για τις εικόνες που μιλούν και γίνο­νται κατα­νοη­τές χωρίς να χρειά­ζο­νται μετά­φραση ή επε­ξή­γηση. Οι λέξεις του είναι γεμάτες από την έννοια της προ­σω­πι­κής ευθύνης, σε μια σύγ­χρονη μετα­φορά των λόγων του Καζαν­τζάκη στην Ασκη­τική «…να αγαπάς την ευθύνη, να λες εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί εγώ θα φταίω…».

«Κάνω αυτή τη δια­δρομή εδώ και δέκα χρόνια. Στην αρχή κρα­τούσα μια σακούλα κι έσκυβα συνέ­χεια, όπου υπήρχε σκου­πίδι ή γόπα για να τη μαζέψω από κάτω. Μέσα σε ενάμιση χρόνο με χτύ­πη­σαν τα γόνατα. Πήγα στον Κυβερ­νη­τάκη και μου είπε ότι έπαθα αυτό που παθαί­νουν οι αθλητές. Έτσι, από τότε έφτιαξα αυτό το μπα­στούνι, έχω βάλει μπροστά μια ατσα­λό­βιδα και με αυτή κάνω τη δουλειά μου. Τερ­μα­τίζω εδώ, στις κεραίες, στο πανό­ραμα. Θέλω όλο αυτό το επίπεδο να είναι καθαρό. Αλλάζω τις σακού­λες στους κάδους, γιατί πολλές φορές το βράδυ έρχο­νται παιδιά, τρώνε πίτσες και τα απο­φά­για μυρί­ζουν άσχημα σε όσους κάθο­νται στα παγκά­κια για να απο­λαύ­σουν από ψηλά τη θάλασσα, το ηλιο­βα­σί­λεμα, τον όμορφο τόπο μας».

Ο Μιχάλης Κ, συντα­ξιού­χος πια, απο­τε­λεί το αντί­στροφο της κακο­δαι­μο­νίας και της μιζέ­ριας. Δεν περι­μέ­νει από τους άλλους. Σηκώ­νε­ται το πρωί, επι­τε­λεί το έργο του και στη συνέ­χεια πάει με τη σύζυγό του για τα ψώνια της ημέρας και καφέ. Έχει δυο παιδιά, 36 και 38 χρονών.

«Πιο παλιά υπήρχε κι άλλος ένας που έκανε ακριβώς το ίδιο. Εκείνος ξεκι­νούσε από τις κεραίες, με κατεύ­θυνση προς την ακρό­πολη. Τα παρά­τησε, γιατί ενώ καθά­ριζε, οι περα­στι­κοί και οι οδηγοί ξανα­πε­τού­σαν σκου­πί­δια. Το κάνουν και σε μένα, καμιά φορά τους κάνω παρα­τή­ρηση. Κάνω παρα­τή­ρηση και στους φιλό­ζω­ους, απ’ αυτούς μόνο οι 4 στους 10 μαζεύ­ουν τα περιτ­τώ­ματα των σκυλιών τους. Οι υπό­λοι­ποι κοι­τά­ζουν δεξιά κι αρι­στερά, αν υπάρχει κάποιος στην εμβέ­λειά τους τότε κάνουν πως τα μαζεύ­ουν, μα στην πραγ­μα­τι­κό­τητα τα αφήνουν εκεί που είναι. Άλλοι πάλι τα πετούν παρα­κάτω. Ορι­σμέ­νοι μου λένε ότι τους τελεί­ω­σαν τα σακου­λά­κια».

Η εθε­λο­ντική δουλειά του Μιχάλη Κ. δεν έρχεται σε αντι­κα­τά­σταση του έργου της υπη­ρε­σίας καθα­ριό­τη­τας του δήμου Ρόδου. Ο ίδιος λει­τουρ­γεί συμπλη­ρω­μα­τικά και βρί­σκε­ται σε καλή συνερ­γα­σία με τα στελέχη της και τα οποία ονο­μα­τί­ζει ένα προς ένα. Τα ευχα­ρι­στεί για την καθη­με­ρινή συνερ­γα­σία τους. «Τους τηλε­φωνώ, τους λέω εκεί υπάρ­χουν στρώ­ματα πετα­μένα, ή ότι το πρωί δεν καθα­ρί­σθηκε ο χώρος γύρω από τους τάδε κάδους. Αντα­πο­κρί­νο­νται αμέσως. Δε γινόταν πάντα αυτό. Παλαιό­τερα, τους τηλε­φω­νούσα και μου έκλει­ναν το ακου­στικό. Αυτοί που είναι τώρα με ακούνε και έρχο­νται. Τους ευχα­ρι­στώ γι’ αυτό».

Συντρο­φιά με τον Μιχάλη το πρωινό κυλά γρήγορα στο Μόντε Σμιθ. «Δεν με ενδια­φέ­ρει η πολι­τική. Κάνω αυτό που κάνω για μένα και για τη Ρόδο. Να ξέρεις, οτι­δή­ποτε κι αν κάνεις επι­στρέ­φει σε εσένα. Με κάποιο τρόπο όλα επι­στρέ­φουν. Εγώ, όσο είμαι καλά θα συνε­χίζω», λέει καθώς χωρί­ζουν οι δρόμοι μας. Μου εύχεται να πάω στο καλό. «Να ξέρεις» ακού­γε­ται η φωνή του «οι ευχές πιάνουν».

Ο ήλιος έχει σηκωθεί για τα καλά, η πρωινή ψύχρα σιγά σιγά σπάει και στα παγκά­κια του πανο­ρά­μα­τος έρχο­νται οι πρώτοι επι­σκέ­πτες. Τα πάντα είναι φρο­ντι­σμένα. Κάθο­νται, αγνα­ντεύ­ουν μακριά, οι εικόνες τριγύρω βρί­σκο­νται σε αρμονία.