Οι μικροί και μεγάλοι ήρωες της καθημερινότητας ζουν δίπλα μας και δίνουν τον αγώνα τους αθόρυβα

Συ­νέ­ντευ­ξη

στη Μαίρη Φώτη

Ο Μι­χά­λης είναι ένα 6χρονο, γλυκό, πα­νέ­ξυ­πνο, χα­ρού­με­νο αγόρι που σε κερ­δί­ζει με την πρώτη ματιά! Κάπως έτσι «κέρ­δι­σε» και τον πρό­ε­δρο της ΝΔ κ. Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη κατά την πρό­σφα­τη επί­σκε­ψή του στη Ρόδο, στον οποίο ο μι­κρός Μι­χά­λης έχει με­γά­λη αδυ­να­μία!

Ο μπα­μπάς του Γιώρ­γος, η μη­τέ­ρα του Μα­ριέτ­τα και ο αδελ­φός του Φώτης, είναι οι φύ­λα­κες άγ­γε­λοι του μι­κρού ήρωα Μι­χά­λη, ο οποί­ος δίνει με­γά­λο αγώνα για να στα­θεί στα πόδια του.

Σή­με­ρα, ο πα­τέ­ρας του μι­κρού ήρωα, Γιώρ­γος Κα­ντής, μιλά στη «δη­μο­κρα­τι­κή» για την… αδυ­να­μία του Μι­χά­λη, για το πώς η φω­το­γρα­φία του μι­κρού με τον πρό­ε­δρο της ΝΔ, που έκανε τον γύρο της Ελ­λά­δας, θα πε­ρι­λη­φθεί στην κα­μπά­νια του κ. Μη­τσο­τά­κη, για την δύ­σκο­λη και απαι­τη­τι­κή κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα του παι­διού και της οι­κο­γέ­νειας, για το πόσο αφι­λό­ξε­νη πόλη είναι η Ρόδος για τα ΑΜΕΑ, αλλά και για το πόσο απο­στα­σιο­ποι­η­μέ­νο και από­μα­κρο είναι το κρά­τος από τον αγώνα των παι­διών ΑΜΕΑ.

Η οι­κο­γέ­νεια Καντή, σή­με­ρα, μας υπεν­θυ­μί­ζει ότι οι μι­κροί και με­γά­λοι ήρωες της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας ζουν δίπλα μας και δί­νουν τον αγώνα τους αθό­ρυ­βα.

Με τον κ. Γιώρ­γο Καντή και την μη­τέ­ρα του Μι­χά­λη, Μα­ριέτ­τα, ανα­νε­ώ­σα­με το ρα­ντε­βού για μια ακόμα συ­νέ­ντευ­ξη, όταν ο μι­κρός ήρως θα έχει στα­θεί στα πόδια του και όλη αυτή η πε­ρι­πέ­τεια, θα απο­τε­λεί πα­ρελ­θόν…

• Κύριε Καντή, να ξε­κι­νή­σου­με τη συ­νέ­ντευ­ξη από τη φω­το­γρα­φία του εξά­χρο­νου γιου σας, Μι­χά­λη, με τον πρό­ε­δρο της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας κατά την επί­σκε­ψή του στη Ρόδο, που έκανε τον γύρο της Ελ­λά­δας.

Θα μπο­ρού­σε πολύ εύ­κο­λα να υπο­θέ­σει κα­νείς ότι ήταν στη­μέ­νη, αλλά είναι μια φω­το­γρα­φία αυ­θόρ­μη­τη. Εμείς εί­χα­με κα­τέ­βει στην πα­ρέ­λα­ση για τις επε­τεια­κές εκ­δη­λώ­σεις της Εν­σω­μά­τω­σης της Δω­δε­κα­νή­σου, όπου πα­ρέ­λαυ­νε ο με­γά­λος μου ο γιος, ο Φώτης. Κα­θό­μα­σταν στο ΑΚΤΑΙΟΝ και εί­δα­με ξαφ­νι­κά τον κύριο Μη­τσο­τά­κη με την συ­νο­δεία του, να έρ­χο­νται για να χαι­ρε­τί­σουν τον κόσμο. Πέ­ρα­σε από το τρα­πέ­ζι μας, ση­κω­θή­κα­με κι εμείς να χαι­ρε­τί­σου­με. Το παιδί από μόνο του και από αυτά που βλέ­πει από την τη­λε­ό­ρα­ση, ανα­γνώ­ρι­σε αμέ­σως τον κ. Μη­τσο­τά­κη, στον οποί­ον δεί­χνει ιδιαί­τε­ρη αδυ­να­μία, και μόλις τον είδε, με με­γά­λη χαρά πήγε να τον χαι­ρε­τί­σει. Ο κ. Μη­τσο­τά­κης τον ρώ­τη­σε «Πώς σε λένε αγόρι μου;», ο Μι­χά­λης του απά­ντη­σε με με­γά­λο εν­θου­σια­σμό κι αυτή η δυ­να­μι­κή της στιγ­μής, απο­τυ­πώ­θη­κε στη φω­το­γρα­φία. Για όσους ήταν εκεί, και ήταν πάρα πολ­λοί, μπο­ρούν να πι­στο­ποι­ή­σουν ότι η συ­νο­μι­λία που ακο­λού­θη­σε με­τα­ξύ των δυο τους, παρά την τε­ρά­στια δια­φο­ρά ηλι­κί­ας, ήταν σαν να μι­λού­σαν δύο γνω­στοί.

• Η φω­το­γρα­φία πά­ντως απο­τυ­πώ­νει μια οι­κειό­τη­τα.

Ναι πραγ­μα­τι­κά. Ηταν σαν να επρό­κει­το για τη συ­νέ­χεια μιας συ­ζή­τη­σης που είχε ξα­να­γί­νει στο πα­ρελ­θόν, όπως συμ­βαί­νει όταν συ­να­ντιού­νται δύο φίλοι.

• Ο Μι­χά­λης τι τον ρώ­τη­σε;

Είτε το πι­στεύ­ε­τε είτε όχι, η συ­ζή­τη­ση ήταν για τις πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις!

• Είναι αλή­θεια ότι από τα κε­ντρι­κά γρα­φεία της ΝΔ, ζή­τη­σαν την άδειά σας, ώστε να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί η συ­γκε­κρι­μέ­νη φω­το­γρα­φία στην κα­μπά­νια του κ. Μη­τσο­τά­κη;

Ναι, ισχύ­ει. Εδωσα την άδεια στα στε­λέ­χη του κόμ­μα­τος που έχουν έρθει σε επαφή μαζί μου.

• Είναι πά­ντως πα­ρά­δο­ξο ένα μικρό παιδί, έξι ετών, όπως είναι ο Μι­χά­λης, να έχει αδυ­να­μία σε έναν πο­λι­τι­κό. Πα­ρα­κο­λου­θεί ει­δή­σεις στην τη­λε­ό­ρα­ση, γί­νο­νται πο­λι­τι­κές συ­ζη­τή­σεις στο σπίτι;

Επει­δή δεν θέλω να φανώ υπερ­φί­α­λος, μπο­ρεί όποιος θέλει να συ­ζη­τή­σει με τον Μι­χά­λη και να βγά­λει τα δικά του συ­μπε­ρά­σμα­τα. Δεν είναι υπερ­βο­λή να πω ότι έχει τη δική του άποψη για την πο­λι­τι­κή από αυτά που βλέ­πει και ακού­ει και βε­βαί­ως με την αντί­λη­ψη που μπο­ρεί να έχει για τις πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις ένα 6χρονο παιδί.

• Ο Μι­χά­λης σε ποιο σχο­λείο πη­γαί­νει;

Πη­γαί­νει στο 6ο νη­πια­γω­γείο, το οποίο βρί­σκε­ται στο συ­γκρό­τη­μα του Βε­νε­το­κλεί­ου. Εί­μα­στε πάρα πολύ τυ­χε­ροί διότι οι εκ­παι­δευ­τι­κοί και οι διευ­θυ­ντές στο συ­γκε­κρι­μέ­νο νη­πια­γω­γείο, όπως και στα άλλα νη­πια­γω­γεία και δη­μο­τι­κά σχο­λεία που βρί­σκο­νται εκεί, έχουν αγκα­λιά­σει τον Μι­χά­λη με τρόπο ανα­πά­ντε­χο. Το λέω αυτό διότι δυ­στυ­χώς, η κοι­νω­νία μάς έχει δώσει άσχη­μα δείγ­μα­τα γρα­φής ως προς την αντι­με­τώ­πι­ση των αν­θρώ­πων που έχουν μια προ­σω­ρι­νή ή μό­νι­μη δυ­σκο­λία στη ζωή τους. Εμείς εί­μα­στε πολύ τυ­χε­ροί γιατί πλαι­σιω­νό­μα­στε από άρι­στους εκ­παι­δευ­τι­κούς. Είναι πολύ καλή η σχέση του με τους συμ­μα­θη­τές του, ο Μι­χά­λης συμ­με­τέ­χει σε όλες τις δρα­στη­ριό­τη­τες και ούτε μια στιγ­μή δεν έχει νιώ­σει πα­ρα­με­λη­μέ­νος. Σε όλο αυτό βο­ή­θη­σε όμως και ο Μι­χά­λης γιατί είναι ένα παιδί χα­ρού­με­νο, κοι­νω­νι­κό, με οξεία αντί­λη­ψη που σε κερ­δί­ζει αμέ­σως, διώ­χνο­ντας τους όποιους φό­βους για συ­να­να­στρο­φή μπο­ρεί να έχει κά­ποιος.

• Τι εν­νο­εί­τε; Ότι υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που δι­στά­ζουν ή απο­φεύ­γουν να έρ­θουν σε επαφή με το παιδί επει­δή είναι σε αμα­ξί­διο;

Υπάρ­χει ακόμα κοι­νω­νι­κός ρα­τσι­σμός. Όχι στον βαθμό που υπήρ­χε πα­λαιό­τε­ρα, αλλά θεωρώ ότι αυτό δεν έχει εκλεί­ψει. Υπάρ­χει τε­ρά­στια έλ­λει­ψη παι­δεί­ας όμως, και ηθικό ζή­τη­μα. Κατά την άποψή μου η κρίση που περ­νά­ει η χώρα μας εδώ και πάρα πολλά χρό­νια δεν είναι μόνο οι­κο­νο­μι­κή, εκτι­μώ ότι η βάση της είναι ηθική. Υπάρ­χουν εκα­τομ­μύ­ρια άτομα με ει­δι­κές ανά­γκες σε πα­νευ­ρω­παϊ­κό επί­πε­δο και η χώρα μας, προ­σπα­θεί να κάνει βή­μα­τα για την προ­σέλ­κυ­σή τους. Όμως αυτό, σε μια χώρα σαν την Ελ­λά­δα και σε μια πόλη σαν τη Ρόδο, είναι σχε­δόν αδύ­να­το. Αρκεί να κάνει κά­ποιος μια βόλτα στην πόλη μας και να δει για πα­ρά­δειγ­μα τα πε­ζο­δρό­μια τα οποία είναι «φυ­τε­μέ­να» από στύ­λους της ΔΕΗ, από ΚΑΦΑΟ του ΟΤΕ, από πι­να­κί­δες, και από πάσης φύ­σε­ως άλλα αντι­κεί­με­να, τα οποία εμπο­δί­ζουν την ομαλή πρό­σβα­ση όχι μόνο των ατό­μων με ει­δι­κές ανά­γκες αλλά ακόμα και μιας μαμάς με ένα παι­δι­κό κα­ρό­τσι. Δεν πρέ­πει να ξε­χνά­με ότι εί­μα­στε όλοι εν δυ­νά­μει ΑΜΕΑ, καθώς μπο­ρεί να απο­κτή­σου­με μια μό­νι­μη ή προ­σω­ρι­νή κι­νη­τι­κή αδυ­να­μία. Ακόμα κι εκεί που υπάρ­χουν κά­ποιες θέ­σεις στάθ­μευ­σης για άτομα με μειω­μέ­νη κι­νη­τι­κή ικα­νό­τη­τα, κα­τα­λαμ­βά­νο­νται από τους φί­λους μας τους οδη­γούς, οι οποί­οι βα­ριού­νται να περ­πα­τή­σουν πέντε μέτρα πα­ρα­πά­νω και προ­τι­μούν να κλεί­σουν μια διά­βα­ση πεζών ή μια ράμπα για ΑΜΕΑ και δυ­στυ­χώς δεν υπάρ­χει κα­νέ­νας ελεγ­κτι­κός μη­χα­νι­σμός. Σε ένα τη­λε­φώ­νη­μά μου στο «100», μια από τις άπει­ρες φορές που έχω κα­λέ­σει για να κα­ταγ­γεί­λω κά­ποιους που έχουν κα­τα­λά­βει χώ­ρους στάθ­μευ­σης ή ρά­μπες ΑΜΕΑ, η απά­ντη­ση ήταν «ρε φίλε, με εσένα θα ασχο­λού­μα­στε;». Μπορώ να προ­σκο­μί­σω άπει­ρες φω­το­γρα­φί­ες, άπει­ρα ηχη­τι­κά ντο­κου­μέ­ντα, άπει­ρες κα­τα­θέ­σεις και μια από­φα­ση δι­κα­στη­ρί­ου, η οποία αθώ­ω­σε κά­ποιους «ευ­υ­πό­λη­πτους πο­λί­τες», που μου κλεί­νουν συ­στη­μα­τι­κά την ράμπα ΑΜΕΑ που έχω στο σπίτι μου για την εξυ­πη­ρέ­τη­ση του Μι­χά­λη, η οποία έχει δοθεί με όλες τις νό­μι­μες δια­δι­κα­σί­ες.

• Είναι ένας συ­νε­χής αγώ­νας δη­λα­δή, για το παιδί και για τους γο­νείς η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα.

Εγώ πι­στεύω ότι ο Μι­χά­λης έχει μια προ­σω­ρι­νή αδυ­να­μία και μάρ­τυς μου ο Θεός και εγώ και η σύ­ζυ­γός μου κά­νου­με ό,τι μπο­ρού­με -και ό,τι δεν μπο­ρού­με πολ­λές φορές – για να την ξε­πε­ρά­σει και είμαι σί­γου­ρος ότι θα την ξε­πε­ρά­σει, και πι­στεύω ότι κά­ποια στιγ­μή θα κά­νου­με μια και­νού­ρια κου­βέ­ντα, και όλα αυτά θα είναι πα­ρελ­θόν. Μέχρι τότε, για τους γο­νείς που έχουν παι­διά με πα­ρό­μοια προ­βλή­μα­τα, και θέλω να πω ότι εγώ θεωρώ ευ­λο­γία που έχω τον Μι­χά­λη, η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα σε μια πόλη που δεν έχει τις απα­ραί­τη­τες υπο­δο­μές αλλά κάνει ό,τι μπο­ρεί για να σου κάνει την ήδη δύ­σκο­λη ζωή σου ακόμα πιο δύ­σκο­λη, ο αγώ­νας είναι συ­νε­χής. Όπως όλοι μας, έχου­με ανά­γκη την κοι­νω­νι­κο­ποί­η­ση, έτσι κι αυτά τα παι­διά έχουν ακόμα με­γα­λύ­τε­ρη ανά­γκη κοι­νω­νι­κο­ποί­η­σης. Για να γίνει αυτό όμως, πρέ­πει να βγεις έξω από το σπίτι σου. Πώς να βγεις όμως έχο­ντας ως δε­δο­μέ­νο όλες αυτές τις δυ­σκο­λί­ες που προ­α­να­φέ­ρα­με; Οπότε είναι ένας φαύ­λος κύ­κλος. Πώς να βγεις όταν δεν έχεις πρό­σβα­ση στο πε­ζο­δρό­μιο, όταν υπάρ­χουν πα­ντού σκα­λο­πά­τια, όταν τα αυ­το­κί­νη­τα ανα­πτύσ­σουν με­γά­λες τα­χύ­τη­τες μέσα στην πόλη, όταν θες να σταθ­μεύ­σεις και οι θέ­σεις ΑΜΕΑ είναι κα­τει­λημ­μέ­νες από αρ­τι­με­λείς, οι οποί­οι σε βρί­ζουν κιό­λας. Αυτή τη στιγ­μή που μι­λά­με κυρία Φώτη, βρι­σκό­μα­στε σε έναν παι­δό­το­πο διότι είναι ο μο­να­δι­κός που εμείς μπο­ρού­με έρ­θου­με, γιατί έχει τουα­λέ­τες για ΑΜΕΑ και ασαν­σέρ που οδη­γεί σε αυτή. Υπάρ­χουν ακόμα ένα-δύο μα­γα­ζιά σε όλη την πόλη της Ρόδου κι αυτό ήδη από μόνο του είναι ένας κοι­νω­νι­κός απο­κλει­σμός. Κά­ποια στιγ­μή το θέμα της πρό­σβα­σης των ΑΜΕΑ πρέ­πει να το δούμε σο­βα­ρά και να εφαρ­μό­σου­με τους νό­μους που ναι μεν υπάρ­χουν αλλά δεν εφαρ­μό­ζο­νται. Χρειά­ζε­ται τε­ρά­στιο ψυ­χι­κό σθέ­νος τόσο για τα άτομα που αντι­με­τω­πί­ζουν κι­νη­τι­κά προ­βλή­μα­τα όσο και για τους γύρω τους, να αντι­με­τω­πί­σουν αυτήν την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα, το οποίο δόξα τω θεώ τόσο εγώ όσο και η σύ­ζυ­γός μου, δια­θέ­του­με. Θεωρώ τιμή και ευ­λο­γία που έχω παιδί τον Μι­χά­λη και επι­στρέ­φω τους χα­ρα­κτη­ρι­σμούς και την όποια κοι­νω­νι­κή βία δέ­χο­μαι σε όποια μορφή, σε αυ­τούς που την ασκούν. Οι γο­νείς πρέ­πει να εί­μα­στε αλε­ξί­σφαι­ροι…

• Είναι εφι­κτό αυτό;

Είναι μο­νό­δρο­μος. Δεν έχου­με το δι­καί­ω­μα να κά­νου­με πίσω.

• Εχετε φτά­σει στα όριά σας αντι­με­τω­πί­ζο­ντας όλες αυτές τις δυ­σκο­λί­ες;

Τα έχω φτά­σει και μπορώ να πω ότι τα έχω ξε­πε­ρά­σει. Όμως επει­δή δεν θέλω να τα ισο­πε­δώ­νω όλα, θέλω να πω ότι υπάρ­χουν και άν­θρω­ποι που σου δεί­χνουν με τον τρόπο τους ότι θέ­λουν να σε βοη­θή­σουν όσο μπο­ρούν και όπως μπο­ρούν, αλλά χά­νο­νται μέσα στο γε­νι­κό σύ­νο­λο.

• Το κρά­τος, σας βοη­θά­ει;

Το κρά­τος δίνει ένα πολύ μικρό βο­ή­θη­μα που δεν επαρ­κεί ούτε καν για τις βα­σι­κές ανά­γκες του Μι­χά­λη. Οι θε­ρα­πεί­ες του Μι­χά­λη είναι κα­θη­με­ρι­νές και απαι­τού­νται πάρα πολλά χρή­μα­τα, τα οποία πρέ­πει να κα­λύ­πτου­με εμείς, για να μην στε­ρή­σου­με από το παιδί μας την ευ­και­ρία να στα­θεί στα πόδια του. Για να του πα­ρέ­χου­με ό,τι είναι δυ­να­τόν σε επί­πε­δο θε­ρα­πειών. Το κρά­τος είναι «απών» από αυτή τη δια­δι­κα­σία.

• Η πρό­σβα­ση του Μι­χά­λη στο σχο­λείο είναι εύ­κο­λη;

Ναι. Όταν πή­γα­με δεν υπήρ­χε πρό­σβα­ση, όμως ένας γο­νέ­ας πήρε την πρω­το­βου­λία, επει­δή είναι της δου­λειάς, κα­τα­σκεύ­α­σε μια ράμπα και δια­μόρ­φω­σαν κατά το δυ­να­τόν και μια τουα­λέ­τα για τη διευ­κό­λυν­ση του Μι­χά­λη. Αυτές οι ενέρ­γειες, είναι οι μι­κρές αχτί­δες φωτός στην κα­τα­χνιά που πε­ριέ­γρα­ψα προη­γου­μέ­νως, που σου δί­νουν δύ­να­μη, πέρα από αυτή που οφεί­λεις να έχεις μόνος σου, για να συ­νε­χί­σεις.

• Στους αν­θρώ­πους που δυ­σκο­λεύ­ουν την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά σας τι θέ­λε­τε να πείτε;

Θα ήθελα να πω ότι ο κα­θέ­νας από εμάς θα πρέ­πει ανα­λο­γι­στεί πραγ­μα­τι­κά ποια είναι η θέση του μέσα στο κοι­νω­νι­κό σύ­νο­λο, να κα­τα­λά­βει ότι κάθε του ενέρ­γεια λει­τουρ­γεί προ­σθε­τι­κά ως προς το απο­τέ­λε­σμα που θα βγει προς τα έξω και θα βιώ­σου­με όλοι μαζί ως κοι­νω­νία και κάθε βράδυ που τε­λειώ­νει την μέρα του, θα πρέ­πει να κάνει την αυ­το­κρι­τι­κή του. Και μέσα σε αυτή θα πρέ­πει να σκε­φτεί ότι εί­μα­στε προ­σω­ρι­νοί και όχι μό­νι­μοι.

• Στους γο­νείς που έχουν παι­διά με ανα­πη­ρία με κι­νη­τι­κές δυ­σκο­λί­ες και δεν το έχουν απο­δε­χθεί, τι θέ­λε­τε να πείτε;

Ο κάθε ένας γο­νέ­ας μόνο ξέρει πόσο βαρύς είναι ο σταυ­ρός που κου­βα­λά­ει στην πλάτη του. Θέλω να τους πω ότι είναι πραγ­μα­τι­κοί ήρωες και ότι πρέ­πει να προ­σπα­θούν να αντλούν δύ­να­μη και από τους αν­θρώ­πους και από το Θεό για να συ­νε­χί­σουν αυτό που κά­νουν.

• Εσείς από πού αντλεί­τε δύ­να­μη;

Κυ­ρί­ως από το Θεό και από ορι­σμέ­νους αν­θρώ­πους. Χωρίς την μη­τέ­ρα-ήρωα, την σύ­ζυ­γό μου Μα­ριέτ­τα, δεν θα εί­χα­με κα­τα­φέ­ρει τί­πο­τα. Ο Μι­χά­λης, στα έξι αυτά χρό­νια έχει κα­τα­κτή­σει πολλά πράγ­μα­τα κι αυτός μας δίνει κι εμάς δύ­να­μη να συ­νε­χί­σου­με. Συ­μπα­ρα­στά­τες μου σε όλο αυτό τον αγώνα είναι οι γο­νείς μου, η αδελ­φή μου. Με την ευ­και­ρία που μου δί­νε­τε, θέλω να ευ­χα­ρι­στή­σω όλους όσοι συ­νέ­βα­λαν στην αε­ρο­δια­κο­μι­δή του Μι­χά­λη από τη Ρόδο στο Ηρά­κλειο, στις 10/03/12 ώρα 17.30, 5 ώρες μετά την γέν­νη­σή του, στο πλή­ρω­μα του αε­ρο­σκά­φους Βα­σί­λη Πα­τσιού­ρα, Χρή­στο Θε­ο­δω­ρι­κά­κο, Δη­μή­τριο Ελένη και τον μαιευ­τή­ρα Γιάν­νη Χατζή. Θέλω επί­σης να ευ­χα­ρι­στή­σω τον παι­δί­α­τρο Κώστα Δια­κο­λιό, την λο­γο­θε­ρα­πεύ­τρια Χρυ­σάν­θη Κου­φού, την ερ­γο­θε­ρα­πεύ­τρια Ελευ­θε­ρία Πα­σχά­κη, την φυ­σι­κο­θε­ρα­πεύ­τρια Μαρία Θα­λασ­σι­νού.

Να ευ­χη­θώ Καλό Πάσχα και Καλή Ανά­στα­ση σε όλο τον κόσμο με την ευχή και την ελ­πί­δα να ξα­να­βρού­με την αν­θρω­πιά μας.