Το ίδιο πρόσωπο και πρόεδρος και Καλλιτεχνικός Διευθυντής στο Μουσείο Νεοελληνικής Τέχνης Ρόδου

Ο κύβος ερρίφθη και πρό­ε­δρος της Καλ­λι­τε­χνι­κής Επι­τρο­πής και Καλ­λι­τε­χνι­κός Διευ­θυ­ντής, κι ας μην προ­βλέ­πε­ται σύμφωνα με τον ΟΕΥ. Με δια­δι­κα­σία απευ­θείας ανά­θε­σης κι όχι μέσω δημό­σιας προ­κή­ρυ­ξης, όπως προ­βλέ­πε­ται διεθνώς για θέσεις καλ­λι­τε­χνι­κής διεύ­θυν­σης σε μουσεία, εγκρί­θηκε δαπάνη έως 20.000 ευρώ (με ΦΠΑ) για «Υπη­ρε­σίες Ιστο­ρι­κού Τέχνης» στο Μουσείο Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης Ρόδου, με ισχύ έως τις 31 Αυγού­στου 2026.

Η απόφαση, που υπο­γρά­φε­ται από την πρόεδρο του Δ.Σ. Σουζάνα Καρ­δού­λια, δεν πέρασε από συνε­δρί­αση του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου, γεγονός που -σύμφωνα με νομι­κούς κύκλους- υπο­βαθ­μί­ζει τον θεσμικό ρόλο του συλ­λο­γι­κού οργάνου και εγείρει ζητή­ματα τυπικής νομι­μό­τη­τας. Η ανάθεση έγινε στην ΑΜΚΕ «Artefact Athens», ενώ εκδό­θηκε και σχετικό δελτίο Tύπου που ανα­φέ­ρε­ται στην απόφαση.

«Ιστο­ρι­κός Τέχνης» ή Καλ­λι­τε­χνι­κός Διευ­θυ­ντής;

Ενώ η δαπάνη εντάσ­σε­ται στον κωδικό «Υπη­ρε­σίες Ιστο­ρι­κού Τέχνης», το περιε­χό­μενο της από­φα­σης περι­γρά­φει καθή­κο­ντα που υπερ­βαί­νουν κατά πολύ την επι­στη­μο­νική επι­μέ­λεια εκθέ­σεων. Στις τέσ­σε­ρις φάσεις επα­νέκ­θε­σης του Νεστο­ρί­δειου Μελά­θρου (Μάρτιος- Αύγου­στος 2026) περι­λαμ­βά­νο­νται μεταξύ άλλων. Πλήρης επι­με­λη­τική και επι­στη­μο­νική ευθύνη, στρα­τη­γι­κός σχε­δια­σμός εκθε­σια­κής πολι­τι­κής, δια­μόρ­φωση δημό­σιας εικόνας και επι­κοι­νω­νια­κής στρα­τη­γι­κής, εκπρο­σώ­πηση και δικτύ­ωση του Μου­σείου, ανά­πτυξη συνερ­γα­σιών και αύξηση επι­σκε­ψι­μό­τη­τας. Μάλιστα γίνεται ρητή αναφορά σε «Επι­πρό­σθε­τες Ευθύνες και Αρμο­διό­τη­τες Καλ­λι­τε­χνι­κού Διευ­θυ­ντή (ongoing)», όρος που παρα­πέ­μπει σε διαρκή υπη­ρε­σία. Το «ongoing» δημιουρ­γεί ερω­τή­ματα. Πρό­κει­ται για προ­σω­ρινή σύμβαση ή για de facto άσκηση καθη­κό­ντων καλ­λι­τε­χνι­κής διεύ­θυν­σης που θα ανα­νε­ώ­νε­ται;

Σύμφωνα με τον Οργα­νι­σμό Εσω­τε­ρι­κής Υπη­ρε­σίας, θέση Καλ­λι­τε­χνι­κού Διευ­θυ­ντή δεν προ­βλέ­πε­ται. Ακόμη όμως κι αν επι­λε­γό­ταν η θεσμο­θέ­τησή της, η πλήρωση μιας τέτοιας θέσης -λόγω εύρους αρμο­διο­τή­των και πλήρους απασχόλησης- θα όφειλε να γίνει με δημόσια προ­κή­ρυξη και όχι με απευ­θείας ανάθεση βάσει του Ν.4412/2016. Επι­ση­μαί­νε­ται ότι η ανάθεση καθη­κό­ντων στρα­τη­γι­κού σχε­δια­σμού και διοί­κη­σης μέσω σύμ­βα­σης παροχής υπη­ρε­σιών ενδέ­χε­ται να θεω­ρη­θεί κάλυψη πάγιων και διαρκών αναγκών, κάτι που δεν επι­τρέ­πε­ται. Παράλ­ληλα, εξω­τε­ρι­κός συνερ­γά­της δεν μπορεί να ασκεί διοί­κηση ή να δεσμεύει το Νομικό Πρόσωπο χωρίς ειδική απόφαση του Δ.Σ.

Ανη­συ­χίες για την εξέλιξη του

Η εξέλιξη αυτή επα­να­φέ­ρει στο προ­σκή­νιο τις επι­φυ­λά­ξεις που είχε δια­τυ­πώ­σει ο πρώην πρό­ε­δρος της Καλ­λι­τε­χνι­κής Επι­τρο­πής και ομό­τι­μος καθη­γη­τής στο Εθνικό και Καπο­δι­στριακό Πανε­πι­στή­μιο Αθηνών, Μάνος Στε­φα­νί­δης. Ο κ.Στε­φα­νί­δης παραι­τή­θηκε καταγ­γέλ­λο­ντας ότι η Καλ­λι­τε­χνική Επι­τροπή δεν συνε­δρί­ασε ούτε μία φορά, ότι οι ειση­γή­σεις του αγνο­ή­θη­καν και ότι το Μουσείο έχει περιέλ­θει «σε ακα­τάλ­ληλα χέρια». Η παραί­τησή του, όπως ο ίδιος ανέφερε, έγινε απο­δε­κτή διά περι­φο­ράς χωρίς συζή­τηση στο Δ.Σ. Στο μεταξύ, η επέ­κταση της Πινα­κο­θή­κης στην Πλατεία Σύμης παρα­μέ­νει ημι­τε­λής.

Ο πρώην πρό­ε­δρος του Μου­σείου Νίκος Φρόνας έχει επι­ση­μά­νει ότι, παρά την ολο­κλή­ρωση μου­σειο­λο­γι­κής μελέτης και την εξα­σφά­λιση αρχικής χρη­μα­το­δό­τη­σης, το έργο δεν έχει προ­χω­ρή­σει, ζητώ­ντας σαφές χρο­νο­διά­γραμμα. Την ίδια στιγμή, η ίδρυση Ομίλου Φίλων του Μου­σείου το καλο­καίρι του 2025 απο­τυ­πώ­νει την ανη­συ­χία φιλό­τε­χνων πολιτών για την πορεία του ιδρύ­μα­τος. Το σωμα­τείο, όπως ανα­φέ­ρει, έχει κατα­θέ­σει προ­τά­σεις για την ανα­βάθ­μιση της λει­τουρ­γίας και της εξω­στρέ­φειας, χωρίς μέχρι στιγμής ουσια­στική αντα­πό­κριση. Η απευ­θείας ανάθεση με διευ­ρυ­μέ­νες αρμο­διό­τη­τες καλ­λι­τε­χνι­κής διεύ­θυν­σης, η απουσία από­φα­σης Δ.Σ. και η εκκρε­μό­τητα σημα­ντι­κών έργων συν­θέ­τουν μια εικόνα θεσμι­κής ασά­φειας για έναν πολι­τι­στικό οργα­νι­σμό με εξη­ντά­χρονη ιστορία στην πολι­τι­στική ζωή της Ρόδου. Το ερώτημα πλέον δεν αφορά μόνο τη νομι­μό­τητα της δια­δι­κα­σίας, αλλά και τη στρα­τη­γική κατεύ­θυνση του Μουσείο Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης Ρόδου ως μοντέλο διοί­κη­σης μέσω δια­δο­χι­κών απευ­θείας ανα­θέ­σεων…