Επέτειος προβληματισμού

«Δεν βλέπω, όπως νομίζω ότι και κανείς δεν μπορεί να δει, εκτός αν είναι τελείως φαντα­σιό­πλη­κτος ή προ­γο­νό­πλη­κτος, την αρχαία Ελλάδα ως πρότυπο το οποίο θα αρκούσε να το αντι­γρά­ψουμε για να βρούμε την ελευ­θε­ρία, τη δικαιο­σύνη, την ισότητα και παν το αγαθόν. Η αρχαία Ελλάδα δεν είναι πρότυπο, ούτε μοντέλο προς μίμηση, όπως άλλωστε δεν μπορεί να είναι κανένα ιστο­ρικό έργο σε οποιον­δή­ποτε τομέα. Θεωρώ όμως ότι πρέπει να λει­τουρ­γή­σει για μας σαν γονι­μο­ποι­η­μένο σπέρμα, δεδο­μέ­νου ότι μας επι­τρέ­πει να δούμε εν τη γενέσει τους πληθώρα στοι­χείων πάντοτε επί­και­ρων – μπορεί και πρέπει να είναι για εμάς κέντρι­σμα, έμπνευση και πηγή ιδεών»  (Κορ­νή­λιος Καστο­ριά­δης).

Πάει το από­σπα­σμα αυτό,  με την σημε­ρινή ημέρα, εάν το επε­κτεί­νει κάποιος και στην νεότερη Ελλάδα, στην  ιστο­ρική στιγμή της Ενσω­μά­τω­σης με την μητέρα Πατρίδα, που απο­τυ­πώ­νε­ται στην εμβλη­μα­τική φωτο­γρα­φία, ανα­λο­γι­ζό­με­νοι, εάν στην πορεία των χρόνων, το όραμα για την ελεύ­θερη Πατρίδα αυτών των γονα­τι­σμέ­νων και προ­φα­νώς δακρυ­σμέ­νων ανθρώ­πων, βλέ­πο­ντας την γαλα­νό­λευκη να υψώ­νε­ται, απο­τέ­λε­σαν και απο­τε­λούν για όλους μας κέντρι­σμα, έμπνευση και πηγή ιδεών ή χάθηκε « μες στην πολλή συνά­φεια τοῦ κόσμου, μες στες πολλές κινή­σεις κι ὁμιλίες…ἐκθέ­το­ντάς την στῶν σχέσεων και τῶν συνα­να­στρο­φῶν την καθη­με­ρι­νήν ἀνοησία…».

Δεν χρειά­ζε­ται να πάμε πολύ πίσω. Ας μεί­νουμε στην φετινή εκδή­λωση της Βουλής, για την επέτειο της Ενσω­μά­τη­σης, αφιε­ρω­μένη στον Ιωάννη Ζίγδη. Το βήμα, για μια ακόμη φορά έγινε πεδίο κομ­μα­τι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης. Γρήγορα-γρήγορα και σε 248 λέξεις (ναι τις μέτρησα) ομι­λη­τής, περιέ­γραψε την προ­σω­πι­κό­τητα και το έργο του Ι. Ζίγδη και με 398 λέξεις το έργο της κυβέρ­νη­σης, το οποίο επι­τε­λεί­ται στα νησιά επί βασι­λείας τους, απα­τώ­ντας στις 342 λέξεις αντι­πο­λι­τευο­μέ­νου βου­λευτή, με τις οποίες θέλησε με τη σειρά του να περι­γρά­ψει την χει­ρό­τερη -τα χρόνια δια­κυ­βέρ­νη­σης ΣΥΡΙΖΑ- κατά­σταση, στην οποία βρί­σκο­νται τα νησιά.

Βέβαια, ο μεν πρώτος μας ενη­μέ­ρωσε ότι η μέρα, δεν ευνοεί τον πολι­τική αντι­πα­ρά­θεση, αλλά δεν μπορεί να μην απα­ντή­σει σε υπο­νο­ού­μενα, ο δε δεύ­τε­ρος έκλεισε την περι­γραφή λέγο­ντας πως «πρέπει να συνερ­γα­στούμε…». Το ζητού­μενο των πολιτών δηλαδή, χρόνια τώρα, που κάποτε θέλουν να δουν πολι­τι­κούς και φορείς του τόπου τους να παλεύ­ουν και να διεκ­δι­κούν  γι’ αυτόν, από το ίδιο μετε­ρίζι,

Εάν υπάρχει δυνα­τό­τητα, οι γονα­τι­σμέ­νοι άνθρω­ποι της φωτο­γρα­φίας να τους άκουσαν  ή να ακού­σουν και σήμερα τις ομιλίες και δηλώ­σεις όλων όσων θα παρε­λά­σουν μπροστά από κάμερες, είμαι σίγουρη πως θα ξανα­δά­κρυ­ζαν, αλλά για άλλο λόγο…

Πολλές εικόνες μπορεί να πέρασαν απ’ αυτούς τους γονα­τι­σμέ­νους ανθρώ­πους, όση ώρα ανέ­βαινε η σημαία στον ιστό, αλλά είμαι σίγουρη πως ούτε στους χει­ρό­τε­ρους εφιάλ­τες τους δεν θα μπο­ρού­σαν να φαντα­στούν μια πατρίδα «εμπό­ρευμα» που βγαίνει στην πλειο­δο­σία ανα­λό­γως πως βολεύει κάποιους. Μια επέ­τειος μνήμης που μέρες τώρα,  βγαίνει στην πλειο­δο­σία των ανα­κοι­νώ­σεων.

Κι όσο η Ιστορία δεν διδά­σκει, γίνεται ακόμη πιο μελαγ­χο­λική αυτή η ημέρα και ακόμη πιο αβέβαιο το μέλλον.