Condé Nast Traveler: Καστελλόριζο, «το μυστικό ελληνικό νησί» για το φετινό καλοκαίρι

Το έγκριτο ταξι­διω­τικό περιο­δικό το χαρα­κτη­ρί­ζει ως «το υπο­τι­μη­μένο δια­μά­ντι» της νησιω­τι­κής Ελλάδας.

«ΗΕλλάδα έχει εκα­το­ντά­δες νησιά. Ελά­χι­στα όμως είναι τόσο μικρά ή τόσο τέλεια δια­μορ­φω­μένα όσο το Καστε­λό­ριζο. Κατά ειρω­νικό τρόπο, το νησί ήταν γνωστό στην αρχαιό­τητα ως Μεγίστη, επειδή είναι το μεγα­λύ­τερο σε ένα αρχι­πέ­λα­γος μικρο­σκο­πι­κών νησιών που βρί­σκο­νται εκεί που τελειώ­νει η Ευρώπη και ξεκι­νάει η Ασία.

Μόλις δύο χιλιό­με­τρα από τις ακτές της Λυκίας της Τουρ­κίας -30 λεπτά με το πλοίο ή 10 λεπτά με ταχύπλοο- αυτό το νησί των Δωδε­κα­νή­σων είναι γεμάτο με ένα μεθυ­στικό κοκτέιλ πολι­τι­σμών: αρχαία φρούρια, πατη­τή­ρια στα­φυ­λιών, ανε­μό­μυ­λοι, κάστρα, τζαμιά προ­δί­δουν την πολυ­πο­λι­τι­σμι­κό­τητα που έχει προ­σελ­κύ­σει ανά τους αιώνες το Καστε­λό­ριζο, ένα νησί-σταυροδρόμι που φέρει έντονα τα σημάδια της ναυ­τι­κής και εμπο­ρι­κής ανά­πτυ­ξης που γνώρισε κάποτε».

Με αυτή την εισα­γωγή ξεκι­νάει το άρθρο-ωδή του Condé Nast Traveler για το ελλη­νικό νησί που αξίζει να επι­σκε­φθεί κάποιος το 2024. Το χαρα­κτη­ρί­ζει ως «το μυστικό ελλη­νικό νησί» και ως «το πιο υπο­τι­μη­μένο».

Το έγκριτο ταξι­διω­τικό περιο­δικό ανα­φέ­ρει ότι το Καστε­λό­ριζο, που απέ­κτησε παγκό­σμια προβολή το 1991, όταν γυρί­στηκε εκεί η οσκα­ρική ταινία, Mediterraneo, προ­σελ­κύει τα τελευ­ταία χρόνια ένα κοσμο­πο­λί­τικο κοινό, όχι μόνο για τη φυσική του ομορφιά και τα βαθιά μπλε νερά, αλλά κυρίως «για τη γαλήνη, την αίσθηση ιδιω­τι­κό­τη­τας και την απε­λευ­θε­ρω­τική του απλό­τητα».

Όπως επίσης για το γεγονός ότι πρό­κει­ται για ένα νησί που περ­πα­τιέ­ται. Υπάρχει μόνο ένα ταξί και μόνο ένα μικρό λεω­φο­ρείο (λει­τουρ­γεί απο­κλει­στικά κατά τη διάρ­κεια του καλο­και­ριού), ενώ μπορείς να πας παντού με τα πόδια μέσω ενός δικτύου φυσικών μονο­πα­τιών ή με σκαφάκι.

Ένας είναι και ο οικι­σμός του νησιού, το ομώνυμο Καστε­λό­ριζο, που βρί­σκε­ται γύρω από το φυσικό λιμάνι και απο­τε­λεί­ται από τις συνοι­κίες Πηγάδια, Χωράφια και Μαν­δράκι. Στον οικισμό υπάρ­χουν πολλά παλιά αρχο­ντικά, τα περισ­σό­τερα από τα οποία έχουν ερη­μώ­σει, αφού οι περισ­σό­τε­ροι κάτοι­κοι έχουν φύγει εδώ και χρόνια στο εξω­τε­ρικό.

Τα σπίτια που έχουν ανα­στη­λω­θεί σήμερα απο­τε­λούν αυθε­ντικά δείγ­ματα παρα­δο­σια­κής Δωδε­κα­νη­σια­κής αρχι­τε­κτο­νι­κής: αμφι­θε­α­τρικά κτι­σμένα γύρω από τη θάλασσα, προ­κα­λούν εντύ­πωση με την ομοιο­μορ­φία τους, που οφεί­λε­ται στα κοινά υλικά, όπως ντόπια πέτρα, ξύλο από τη Μικρά Ασία, σιδε­ριές, κερα­μί­δια από την Αττά­λεια και τη Μασ­σα­λία.

Στο άρθρο του Condé Nast Traveler, υπο­γραμ­μί­ζε­ται ότι ενώ είναι ένα νησί που η νυχτε­ρινή ζωή απου­σιά­ζει, η καλ­λι­τε­χνική δημιουρ­γία οργιά­ζει. Ενδει­κτικά ανα­φέ­ρει ότι το Καστε­λό­ριζο απο­τε­λεί πόλο έλξης για συλ­λέ­κτες έργων τέχνης, designers, αρχι­τέ­κτο­νες και κινη­μα­το­γρα­φι­στές – δεν είναι τυχαίο ότι στα τέλη Αυγού­στου πραγ­μα­το­ποιεί­ται κάθε χρόνο το  Beyond Borders, ένα κινη­μα­το­γρα­φικό φεστι­βάλ ντο­κι­μα­ντέρ.

«Το Καστε­λό­ριζο τείνει να γίνει αθόρυβα η δωδε­κα­νη­σιακή απά­ντηση στην Ύδρα», σημειώ­νει η αρθρο­γρά­φος Rachel Howard και παρα­θέ­τει τα καλύ­τερα κατα­λύ­ματα για διαμονή, τα καλύ­τερα μπαρ και εστια­τό­ρια, τα καλύ­τερα μαγαζιά για αγορές και φυσικά, τα αξιο­θέ­ατα που πρέπει να δεις αν βρεθείς στο μικρο­σκο­πικό δια­μά­ντι της νησιω­τι­κής Ελλάδας.

Ανάμεσά τους, τα γει­το­νικά νησάκια Ρω, Άγιος Γεώρ­γιος και Στρογ­γυλή, το Μουσείο Γρίφων -το πρώτο στην Ελλάδα κι ένα από τα λίγα παγκοσμίως-, που σκοπός του είναι να εμπνεύ­σει μικρούς και μεγά­λους μέσω περί­ερ­γων μηχα­νι­σμών και τρόπων επί­λυ­σης γρίφων και τη Γαλάζια Σπηλιά ή Φώκιαλη (ονο­μα­σία που πήρε από τις φώκιες που κατοι­κούν μέσα) που είναι το μεγα­λύ­τερο από τα ενάλια σπήλαια της Ελλάδας και ένα από τα γνωστά παγκο­σμίως για τον πλούσιο στα­λα­κτι­τικό στο­λι­σμό που δια­θέ­τει.